KARAT

Gigising Ng maaga. Alas-8, nagsisimula na ang laban. Sa trabaho, siya’y masipag, maaasahan, hindi nagpapahuli. Pag-uwi ng alas-4, hindi pa rin tapos—dahil sa tahanan, panibagong gampanin ang naghihintay. Labada, luto, ligpit, alaga. Ang katawan pagod, pero ang puso—lagi pa ring handang magbigay.

Walang dagdag na sahod, walang papuri, walang pahinga. Pero araw-araw, andiyan siya. Tahimik lang, pero matatag. Hindi para sa sarili, kundi para sa mga mahal niya.

Ngayon, may munting sandali. Isang tasa ng kape. Isang piraso ng matamis. Simpleng bagay, pero may bigat ng kahulugan. Isang hinga sa gitna ng pagkabigo at pagod. Paalala na ang kanyang pag-iral ay hindi lamang para maglingkod—kundi para rin mahalin ang sarili.

Hindi kailangang engrande. Hindi kailangang mahal. Minsan, sapat na ang katahimikan, ang init ng kape, at ang tamis ng kaunting dessert upang maramdaman: “Ako rin ay mahalaga. Ako rin ay karapat-dapat.”

Para sa lahat ng inang patuloy na lumalaban, tahimik na humahawak ng mundo sa kanilang palad—ang sandaling ito ay para sa iyo. Hindi man sabihin ng iba, narito ang totoo: napakahalaga mo. At oo, lubos kang karapat-dapat mahalin, alagaan, at bigyang-pahinga."