CoverArt

.
دلم برایت تنگ شده
و هیچکس حضورِ موذیانه‌ی بُغضی پنهان را در نگاهم نمی‌بیند.
ضربه‌ای به شانه‌ام می‌‌زنند
و من در اعماقِ سرخگونِ قلبم می‌دانم،
از سکوتِ من چه خرسندند.
درست مثلِ اینکه از پرنده‌ای در قفس سوال کنی‌ چه اتفاقی افتاده؟
بعد بنشینی برای آرزوهایش دعا کنی‌ ...

آدم‌ها از یکدیگر هیچ چیزی نمی‌‌دانند ...هیچ چیز

.
شب‌ها به همه چیز فکر می‌کنم.
به اینکه کاش ما آدم‌ها با هم قدری مهربان‌تر بودیم.
به این‌که کاش همدیگر را بیشتر می‌فهمیدیم و خوبِ هم را بیشتر می‌خواستیم.
من فکر می‌کنم؛ به اینکه کاش سیاست وجود نداشت و رقابت وجود نداشت، حسادت وجود نداشت
و کاش هرکس در جهان، به مسیر و نردبان و مقصد خودش قانع بود
و با نردبان و مقصد دیگری کاری نداشت
و کاش آدم‌ها به موازاتِ هم،
از شادی و خوشبختی و موفقیت سهم می‌بردند
و به سهم و نصیبشان راضی بودند و از جهان لذت می‌بردند.
من زیاد فکر می‌کنم؛
به این‌که این‌روزها چقدر سخت شده
معاشرت کردن و تناقض‌ها را فهمیدن و رابطه‌ها را ادامه دادن و لبخند زدن و هیچ نگفتن!
من فکر می‌کنم به اینکه کاش آدمی را بال‌های پروازی بود و لبه‌‌ی بلندترین قله‌های جهان می ایستاد و می‌پرید و اوج می‌گرفت و دور می‌شد.
من زیاد فکر می‌کنم،
به این‌که کاش روزهای خوب، زودتر از راه برسند و صدای شادی و لبخند از تمام پنجره‌ها و خیابان‌های شهر شنیده شود.
من فکر می‌کنم،
من زیاد فکر می‌کنم...

.
اما بیایید این را هم درِ گوشِتان بگویم:
رفتن ، نبودن ، نمایشِ نبودن ، نباید زیاد طول بکشد.
نباید عادت شود.
نباید گذاشت دلتنگی به حدِ نهایت برسد.
نباید گذاشت دل ، به دلتنگی خو کند ، یادش بگیرد و با آن کنار بیاید.
آدم نباید آنقدر برود و دور شود که از مدارِ جاذبه‌ی کسانی که دوستش دارند ، خارج شود.

بگذارید درِ گوشتان بگویم:
آدمی که یک‌بار تا پایِ مرگ رفته باشد و برگشته باشد ،
دیگر از مرگ نمی‌ترسد.
آدمی که یک‌بار تا سرحدِ مرگ دلتنگ شده باشد و زنده مانده باشد ،
دیگر از فقدان نمی‌ترسد.



‌ای_هست