Mehdi Davari

ما بزرگترا وقتی این تصاویر رو می‌بینیم دچار هجوم احساسات متنوع می‌شیم. با شدت بسیار زیادی پرت می‌شیم به کودکی‌هامون...

کلا کاری که نوستالوژی با آدم‌ها می‌کنه روندی بسیار قدرتمند داره. الان نمی‌خوام در مورد چگونگی فرایند ذهنی روانیش چیزی بگم. می‌خوام برم سراغ این سوال که چرا احساس می‌کنم اون دنیا تموم شده و «بچه‌های امروزی» دیگه احساسات ویژهٔ ما رو تجربه نمی‌کنن؟

دلیلش انفجار داده‌ها و امکانات در نسل‌های جدیده. ما در گذشته حداکثر دو کانال تلویزیونی داشتیم که هر کدوم تو ساعت‌های مشخصی به برنامه‌های ما اختصاص داشت. برنامه‌هایی که برای دیدن هر کدومشون باید گاهی یک هفته صبر می‌کردیم و طبیعی هم بود که همهٔ خانواده کنار ما بنشینن و دوقلوها یا سوباسا ببینن...

الان اما اوضاع فرق کرده. بچه‌ها کافیه مثل زبل‌خان دستشون رو دراز کنن و فاصله‌شون از روشن کردن تلویزیون یا بازکردن لپتاپ و رسیدن به یه کارتون با کیفیت و تنوع صد برابر چیزی که ما می‌دیدیم کمتر از یک دقیقه‌ست.

هر چی زیاد شد خود به خود بی‌قدر هم می‌شه و از ارزش میفته...

نظر شما چیه؟