NazaninAbbasi

روزهای عید گم می‌شوم
روزهای آخر سال غریبی میکنم
من از آغاز کردن همیشه می‌ترسم
اما آدمیزاد ، مگر بدون ترسهایش معنا می‌گیرد؟!
چه انتظار محالی ، آه چه انتظار محالی ،...
تلاش برای بقا، برای همزیستی ، انرژی مضاعفی می‌طلبد
ما همه هر روز آنرا به حساب تصمیماتمان واریز میکنیم
نقد و بی هیچ تخفیفی ، ...
گاهیم بابت دیرکردهای گاه و بیگاه، دوبل به پایمان می‌نویسند
اما لبخند می‌زنم ، وانمود می‌کنم راه را می‌دانم
به پیش رو نگاه می‌کنم و کوله‌بارم را بر دوشم کمی جا‌بجا میکنم تا بلکه لحظه‌ای از خستگیم بکاهم و نوری از قلبم می‌تابانم تا بتوانم دوباره به راه ادامه دهم ، نمیدانم تا کجا کفاف میدهد؟! ولی اعتماد کرده‌ام ،
من بهمین نورهای کوچک دل‌بسته‌ام
به هم راستایی با جامعه‌ی جدید دل‌می‌بندم
به آرزوهایم دست می‌اندازم
می‌دانم که من خودم رو تنها نخواهم گذاشت

کریسمس ۲۰۲۵