amozeshkargardani

اوایل دهه ۱۳۵۰؛ جشنواره جهانی فیلم تهران.
فرح پهلوی روی صحنه، در حال اهدای جایزه «بُز بالدار» به بهرام بیضایی برای رگبار؛ اولین فیلم بلند او. فیلمی که خیلی زود در تاریخ سینمای ایران ماندگار شد.

این جشنواره می‌خواست سینمای ایران را وارد گفت‌وگویی جدی با جهان کند؛ نه صرفاً با نمایش فیلم، بلکه با احترام به اندیشه، جسارت و خلاقیت.

حضور فرح پهلوی در چنین مراسم‌هایی تشریفات نبود. در دهه‌های ۴۰ و ۵۰، حمایت او از فرهنگ و هنر—از سینما و تئاتر تا موزه و ادبیات—نقشی تعیین‌کننده داشت.
پیام روشن بود: هنر جدی گرفته می‌شود.

فراخوان تشکیل گروه فیلمسازی



طلا گران شده،
دلار قد کشیده،
و زندگی… هر روز سخت‌تر از دیروز نفس می‌کشد.
حتی رؤیا ساختن هم این روزها قیمت دارد؛
دوربین، نور، صدا، لوکیشن…
همه‌چیز انگار تصمیم گرفته علیه خیال بایستد.

می‌دانم خیلی‌ها خسته شده‌اند.
می‌دانم بعضی‌ها دوربین را کنار گذاشته‌اند،
دفتر فیلمنامه را بسته‌اند
و به خودشان گفته‌اند: «حالا وقتش نیست.»

اما اگر ما هم عقب بکشیم،
چه کسی قرار است روایت این روزها را بسازد؟

این متن نه برای انکار واقعیت است،
نه برای وعده‌های توخالی.
این یک یادآوری است:
سینما همیشه از دل فقر، محدودیت و رفاقت زاده شده.

اگر هنوز دلت برای ساختن می‌تپد،
اگر حاضری به‌جای انتظار سرمایه‌گذار،
به آدم‌ها تکیه کنی،
اگر می‌توانی مدتی بی‌دستمزد،
با هزینه‌های شخصی و مشارکت جمعی،
فقط برای «زنده ماندنِ عشق به فیلم» کار کنی—

من می‌خواهم یک گروه مستقل بسازم.
نه یک پروژه،
نه یک شغل،
بلکه یک مسیر.

از دستیار کارگردان تا بازیگر،
از نویسنده تا فیلمبردار،
صدابردار، نورپرداز، آهنگساز، گریمور
و هرکسی که فکر می‌کند «سینما» هنوز ارزش جنگیدن دارد.

اینجا خبری از انتظار مالی نیست،
اما پر است از رفاقت، یادگیری، تجربه
و ساختن آینده‌ای که شاید امروز دست‌نیافتنی به نظر برسد.

اگر فکر می‌کنی
به‌جای تنها جنگیدن،
می‌شود دست‌ها را به هم گره زد
و با هم جلو رفت—

به من پیام بده.
شاید همین جمع کوچک،
فردا چیزی بسازد
که امروز همه فکر می‌کنند «غیرممکن» است.



تلگرام منتظر پیام شما هستم :
به آیدی زیر پیام بدهید
Majidahadiart

زاویه دید دوربین (Point of View یا POV).

زاویه دید دوربین (POV) چیست و چگونه استفاده کنیم؟
یکی از جذاب‌ترین ابزارهایی که یک کارگردان می‌تواند برای درگیر کردن مخاطب استفاده کند، زاویه دید شخصیت یا همان POV است. در این نوع برداشت، دوربین دقیقاً جای چشم‌های شخصیت قرار می‌گیرد و مخاطب دنیا را از نگاه او می‌بیند.

چرا POV مهم است؟
مخاطب را به درون ذهن و احساسات شخصیت می‌برد.
برای ایجاد ترس، هیجان یا هم‌ذات‌پنداری بسیار مؤثر است.
در ژانرهایی مثل ترسناک، هیجانی یا حتی عاشقانه کاربرد فراوان دارد.

مثال سینمایی: در فیلم Requiem for a Dream، کارگردان با استفاده از POV و حرکات سریع، تأثیر مصرف مواد را از دید شخصیت‌ها نشان می‌دهد.

نکته کارگردانی: وقتی از POV استفاده می‌کنی، حواست به جزئیات صحنه باشد؛ چون هرچیزی که در قاب دیده می‌شود، باید منطبق با درک و حالت ذهنی آن شخصیت باشد.

تمرین پیشنهادی: یک سکانس ۳۰ ثانیه‌ای بساز که فقط از زاویه دید یک شخصیت گرفته شده. سعی کن بدون دیالوگ، احساس او را منتقل کنی.

نحوه تهیه کتاب تجربیات یک محقق فیلمسازی :

پذیرش سفارش فقط تا جمعه ۲۶ بهمن و ارسال شنبه انجام خواهد شد
واریز مبلغ ۲۰۰/۰۰۰ تومان به شماره کارت زیر (به نام مجید احدی ) :
6219861912956595
ارسال : فیش واریزی _ آدرس _ کد پستی _ شماره تماس
به دایرکت
📌 هزینه ارسال در مبلغ فوق لحاظ شده است .
قیمت روی جلد ۱۶۵۰۰۰ تومان
همچنین میتوانید جهت تهیه نسخه دیجیتالی کتاب به سایت کتابراه در آدرس زیر مراجعه نمایید :
http://ketabrah.ir/go/b84514

تعداد محدود






#کتاب
#کارگردانی
#فیلمسازی