Piccol Syringe

سرنگ یکبار مصرف پیکول و مزایای آن

سرنگ یکبار مصرف پیکول از جمله سرنگ هایی است که در تولید آن کیفیت مواد بکار رفته بسیار مورد توجه بوده است. سرسرنگ کره ای و استفاده از مواد مدیکال از جمله ویژگی های قابل توجه این سرنگ است.
ویژگی های محصول :
حداقل حجم هدر رفت مایع تزریقی به میزان 3/5% ظرفیت اسمی (استاندارد : 7%)
دارای 22 % ظرفیت مازاد بر ظرفیت اسمی سرنگ (استاندارد : 10%)
گسکت عاری از لاستیک طبیعی لاتکس (NRL) که از خطر ایجاد آلرژی در افراد مستعد جلوگیری می کند
عدم استفاده از کرافت و تحریر در کاغذ بسته بندی (این مواد منجر به کاهش بازه زمانی انقضا سرنگ و همچنین عدم اطمینان از استریل محصول می شود)
قابلیت روئیت حباب های ریز هوای موجود در مایع تزریقی در داخل محفظه در فاصله ی بیشتر از 25 سانتی متر با قدرت دید معمولی (استاندارد 25 سانتی متر)
استفاده از مواد اولیه با PH هفت (درجه اسیدی و قلیایی خنثی)
مقیاس درجه بندی ، شماره گذاری مقیاس بر حسب معیارهای مشخص شده در استاندارد
فاقد نشتی مایع تزریقی در پشت پیستون
بدون نشت هوا در روش آزمون استاندارد و ایجاد مکش در محدوده تعیین شده
سهولت جابه جایی پیستون در داخل سیلندر به صورت یکنواخت در طول سیلندر
فاقد مواد تب زا در آزمون موسوم به L.A.L با حساسیت حداقل 0/12 واحد اندوتوکسین در میلی لیتر
- یکبار مصرف و غیر سمی
مواد اولیه به کار رفته در تولید :
سیلندر : مدیکال پلی پروپیلن ، مدیکال پلی آمید
پیستون : مدیکال پلی اتیلن ، مدیکال پی وی سی
گسکت : لاستیک مصنوعی با درجه مدیکال
سر سرنگ : استیل ضد زنگ
روان کننده : پلی دی متیل سیلوکسان و اولئیک اسید آمید
کاغذ بسته بندی : کاغذ مدیکال

تاریخچه سرنگ

واژه سرنگ از کلمه یونانی "سیرینکس" (Syrinx)، به معنای "لوله" و در اصل با همان کاربری لوله، مشتق شده است. آنها مجبور بودند قسمتی از بدن را که قرار بود دارو را تزریق کنند.
خوشبختانه در سال 1844 یک پزشک ایرلندی، به نام فرانسیس ریند سوزن توخالی را اختراع کرد. سپس به طور همزمان، هر چند به طور مستقل، دو پزشک اولین سرنگ های تزریق زیرپوستی را در سال 1853، که با قراردادن یک سرنگ فلزی و سوزن نوک تیز توخالی که قادر بود بدون نیاز به برش پوست، در آن نفوذ کند، توسعه دهند. این دومخترع، پزشک اسکاتلندی به نام الکساندر وود و پزشک فرانسوی به نام چارلز پراواژ بودند. سرنگ پراواژ دارای یک پیستون بود که قادر بود مقدار دقیقی از دارو را تزریق کند.
به دنبال این اختراعات مجموعه هایی از سرنگ، که برخی از ترکیب فلز با شیشه و برخی فقط با شیشه ساخته می شدند، به وجود آمدند. این مجموعه ها به صورت مدرّج در مجموعه های متنوع و با سرسوزن قابل تشخیص بودند. همچنین هیچ یک از این سرنگ ها یکبار مصرف نبودند و همهء آنها بوسیله آب جوش استریل می شدند و در هر بار استفاده آغشته به الکل می شدند و سرسوزنها بوسیله سنگ چاقو تیزکنی به صورت دوره ای تیز می شدند.