Shubham Patil

दोन वर्षं – वाराणसीची

अगदी याच तारखेला, याच शुभमुहूर्तावर सकाळी सात वाजता बहुप्रतीक्षित मेल आला. ज्याची अगदी चातकासारखी वाट बघत होतो. आदल्या रात्री एका नवीन आणि अनामिक आनंदाच्या प्रतीक्षेत अहर्निश जागरण आपसूकच घडले होते !

सकाळी “वाराणसी” प्रकाशित झाल्याचा मेल आला आणि सुरुवात झाली एका वेगळ्या प्रवासाला, ज्याचा रस्ता फार कमी लोकांना सापडतो आणि त्यातल्या त्यात बर्‍याच जणांसाठी हा लवकर संपतो.

तर, दिवसांमगून दिवस जाऊ लागले आणि पुस्तकाबद्दल येणारे अभिप्राय आत्मिविश्वासाच्या एकेक पायर्‍या चढण्यास मदत करू लागले.

हे प्रवासवर्णन लिहिण्याचा किंवा काहीही लिहिण्याचा उद्देश असा की आपण जे अनुभवलं आहे ते इतरांना सांगणे अशी एक प्राथमिक उत्कट भावना असते. काहींना ती व्यक्त करता येते आणि काहींना नाही एवढंच.

रोज ऑफिस संपल्यावर बसची वाट बघत असताना बस येईपर्यंत मिळालेल्या वेळेत थोडं-थोडं करत सुमारे महिन्याभरात वाराणसी संपलं. वाराणसीचं अवघं लिखाण उभ्याने झालं हे या पुस्तकाचं आणखी एक विशेष.

वाराणसीतल्या दिवसांचा वर्तमानकाळ आता भूतकाळ झाला होता आणि वाचताना आपण वर्तमानकाळात जगत आहोत अशी भावना वाचकांच्या मनात निर्माण करण्याचे दायित्व लेखक म्हणून आपसूकच माझ्यावर होते आणि वाचकांच्या अभिप्रायांनी मी जबाबदारी पेलल्याचे लक्षात आणून नवीन उर्मी दिली.

पण मनात कुठेतरी खंत होती की वाराणसीच्या प्रवासवर्णनात बर्‍याचश्या गोष्टी सांगायच्या राहून गेल्या आहेत. किंबहुना पहिलेच पुस्तक असल्यामुळे झाले असेल. मग दुसर्‍या आवृत्तीविषयी ईसाहित्यला विनंती केली आणि लगेचच सकारात्मक प्रतिसाद आला. मग यथावकाश मागच्या संक्रांतीला वाराणसीची दुसरी आवृत्ती प्रकाशित झाली. या पुस्तकालाही वाचकवर्गाचा अतिशय उदंड प्रतिसाद मिळाला आणि लेखक हे नाव मी माझ्या नावापुढे लावू शकतो अशी मुकसंमती वाचकांनी दिली.

“आम्ही तुमच्या सोबत वराणसीत फिरत आहोत असेच वाटत होते.” जवळपास सर्वच अभिप्राय या आशयाचे आहेत. अजूनही अभिप्राय येत असतात.

सध्या Vlogs चा जमाना असल्याने आपल्या ह्या जुन्या पद्धतीच्या साहित्याला कितीसा प्रतिसाद मिळणार अशी धाकधूक होतीच. पण या धाकधुकीवर विजय मिळवण्यास मदत केल्याबद्दल इसहित्य प्रतीष्ठानाचे अतिशय मनापासून आभार. केवळ आपल्यामुळेच हे शक्य झाले आहे.

धन्यवाद,

#लेखक