Alexis Stamatis

Ο πρώτος μου έρωτας (1967)

Με τη μάνα μου στη βεράντα της. Εγώ καφέ εκείνη τσάι. Λέει εκείνη:
«Στο «‘‘Κάτι Κουρασμένα παλληκάρια’’, ερωτεύτηκες. Θυμάμαι τον Κωνσταντάρα που σου πήρε ένα δώρο, ένα αεροπλανάκι κι ενθουσιάστηκες. Ο Παπαγιαννόπουλος σε πήγαινε στην πισίνα και σου έκανε πατητές, κι έλεγε: «Βρέξει, δεν βρέξει, πάρε τον Αλέξη, δως του πέντε, έξι, να δεις αν θα βρέξε». Τον είχες αγαπήσει πολύ. Και ξαφνικά εμφανίζεται το ξωτικό: η Νόρα Βαλσάμη. Ήταν τότε 19, 20. Πολύ όμορφη με αυτά τα ξανθά μαλλιά μέχρι κάτω, εντύπωση μίσχου! Και ξεκινάει ο μεγάλος έρωτας!

Μου έλεγε η Νόρα: «Παιδάκι μου, αυτός φέρεται σαν άνδρας κανονικός, μεγάλος, με πιάνει από το χέρι και πάμε περίπατο. Είναι σαν να παίρνει τον ρόλο του συζύγου!». Κι ερχόμαστε στο δράμα εκείνης της βραδιάς που δεν θα το ξεχάσω ποτέ, όπου δεν μπορούσες να κοιμηθείς με τίποτα και αρχίζεις ένα κλάμα φοβερό του τύπου: «Εγώ όμως δεν μπορώ να κοιμηθώ μαζί σου, θέλω να κοιμηθώ με την Νόρα». «Βρε παιδάκι μου, δεν γίνεται να πας να κοιμηθείς με την Νόρα, δεν είναι δυνατόν». «Όχι, γιατί εγώ θέλω να την δοκιμάσω, γιατί θέλω να την παντρευτώ! Εσένα δεν μπορώ να σε παντρευτώ, γιατί μου λες ότι είσαι μαμά μου, επομένως εφόσον δεν μπορώ εσένα, θέλω την Νόρα!».

Είδαμε και πάθαμε. Ε, τι κάναμε, σε μαζέψαμε και σε πήγαμε σπίτι, στην καμπάνα, γιατί σε καμπάνες μέναμε, αν θυμάσαι, θυμάσαι καθόλου; Τέλος πάντων με τα χίλια μύρια όσα και με κλάμα πολύ κοιμήθηκες».

Εκδόσεις Καστανιώτη Υπήρξα τόσοι άλλοι

One eyed jack

Then

My love

Χρόνια πολλά Ερμή μου! Ποτε έγινες 7, καρδιά μου;

Ένα μικρό απόσπασμα από την «Ασθένεια των απλών πραγμάτων» και την ενότητα «Το Χαμένο Ημερολόγιο του Αρθούρου Ρεμπώ».

«Το Σώμα του Άλλου (Χαράρ, 1888 — νύχτα χωρίς σεντόνια)»: μια νύχτα που δεν είναι έρωτας ούτε αφήγηση, αλλά καθαρή συνύπαρξη. Δύο σώματα στο ίδιο πάτωμα, μια ανάσα που αλλάζει ρυθμό, μια θερμότητα που μένει λίγο παραπάνω — σαν κάτι που δεν άρχισε ποτέ, αλλά δεν λέει να τελειώσει.

Το Σώμα του Άλλου
(Χαράρ, 1888 — νύχτα χωρίς σεντόνια)

Δεν ήταν νύχτα έρωτα.
Ούτε νύχτα φωτός.
Ήταν μια νύχτα χωρίς σεντόνια.

Το πανδοχείο ήταν γεμάτο,
οι κουβέρτες μοιρασμένες.
Εμένα μου έτυχε το πάτωμα,
κι ένας άντρας δίπλα μου
που δεν μιλούσε καμία απ’ τις γλώσσες που είχα μάθει να ξεχνώ.

Ξάπλωσε πριν από μένα.
Γύρισε πλάτη.
Το δέρμα του σκοτεινό, λαμπερό.
Είχε σημάδια στους ώμους —
σαν μικρά ερωτηματικά από παλιά σχοινιά.

Μύριζε σκόνη και ιδρώτα,
παλιό ιδρώτα,
ξεραμένο μέσα σε ρούχα που είχαν φορεθεί χρόνια.

Δεν τον άγγιξα τότε.
Μόνο τον παρατήρησα.
Πώς ανέπνεε.
Πώς κινούταν ο αυχένας.
Πώς το πόδι του λύγιζε
σαν να θυμόταν κάτι.

Ήθελα να του μιλήσω,
να του πω πως κάποτε είχα υπάρξει ποιητής,
από ανάγκη.
Κι ότι τώρα, αυτή η ανάγκη,
είχε περάσει απ’ το στόμα στο δέρμα.
Κι από το δέρμα,
στη σιωπή.

Γύρισε κάποια στιγμή προς το μέρος μου.
Το πρόσωπό του ήρεμο.
Χωρίς προσδοκία.
Μόνο μια ελαφριά ρωγμή στο μέτωπο,
σαν να είχε δει φωτιά από μακριά
και δεν είχε πλησιάσει.

Σηκώθηκα.
Κάθισα δίπλα του.
Άπλωσα το χέρι μου.
Τον άγγιξα.
Τον ώμο, μετά την ωμοπλάτη.
Ήταν ζεστός.
Ζεστός όπως είναι το ψωμί όταν το ξεχνάς δίπλα στη στάχτη.

Δεν αντέδρασε.
Ούτε κουνήθηκε.
Μόνο η ανάσα του άλλαξε ρυθμό:
έγινε πιο βαθιά, πιο βραδεία.

Έμεινα εκεί, με το χέρι πάνω του.
Δεν υπήρχε πρόθεση.
Ούτε φύλο.
Ούτε ιδέα.
Μονάχα η εμπειρία της ύπαρξης δίπλα σε ύπαρξη.

Η νύχτα κύλησε έτσι.
Δεν κοιμήθηκα.
Ούτε εκείνος.
Μόνο αναπνοή.
Μόνο υγρασία στον αέρα.
Και ο ήχος από ένα ποντίκι που περνούσε στα τυφλά
πάνω από τις φράσεις που δεν ειπώθηκαν.

Το πρωί,
είχε φύγει.
Δεν άφησε τίποτα.
Ούτε σημάδι.
Ούτε μνήμη.
Ούτε όνομα.

Μόνο η θερμότητα στο χέρι μου.
Που κράτησε λίγο ακόμη,
σαν να μην ήθελε να τελειώσει αυτό που δεν είχε αρχίσει.