Zetta Tsaprali Life Coach

"Μεγαλώσαμε με μια ύπουλη εξίσωση...πόνος = εξέλιξη.
Ότι αν αντέξεις αρκετά, αν πονέσεις αρκετά, αν «περάσεις τα δύσκολα», κάτι καλό θα βγει. Θα ωριμάσεις. Θα δυναμώσεις. Θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Η ψυχή όμως δεν δουλεύει έτσι. Ο πόνος από μόνος του δεν θεραπεύει. Ο πόνος δεν έχει καμία εγγύηση μεταμόρφωσης. Ο πόνος απλώς… πονά. Αν ο πόνος θεράπευε, τότε όλοι όσοι υπέφεραν θα ήταν σοφοί, γαλήνιοι και συναισθηματικά ώριμοι. Κι όμως, στην κλινική πραγματικότητα βλέπουμε συχνά το αντίθετο: άνθρωποι που πόνεσαν πολύ, έγιναν πιο σκληροί, πιο καχύποπτοι, πιο ελεγκτικοί, πιο αποσυνδεδεμένοι. Γιατί; Γιατί ο πόνος, όταν δεν νοηματοδοτείται, δεν ενσωματώνεται. Αποθηκεύεται. Και αποθηκευμένος πόνος δεν γίνεται σοφία. Γίνεται μηχανισμός. Γίνεται υπερέλεγχος, συναισθηματικό μούδιασμα, δυσκολία στην εγγύτητα, επανάληψη του ίδιου μοτίβου με άλλο πρόσωπο «δεν χρειάζομαι κανέναν» ή το άλλο άκρο «χωρίς εσένα δεν υπάρχω».
Η ψυχή δεν μαθαίνει από τον πόνο. Η ψυχή μαθαίνει, κράτα το αυτό,το νόημα που δίνεται στον πόνο. Κι αυτό είναι τελείως διαφορετικό πράγμα. Η θεραπεία δεν λέει «θα πονέσεις για να γίνεις καλά»..Λέει...θα συναντήσεις τον πόνο σου με ασφάλεια, για να μη χρειάζεται πια να σε κυβερνά..Η διαφορά είναι τεράστια..Άλλο να πονάς μόνος σου, μέσα στην ενοχή, τη ντροπή και την αυτοκατηγορία. Κι άλλο να πονάς μέσα σε σχέση, μέσα σε πλαίσιο, μέσα σε λέξεις που βάζουν τάξη στο χάος..Ο πόνος που θεραπεύει δεν είναι περισσότερος. Είναι λιγότερο μοναχικός. Και κάτι ακόμα που δύσκολα αντέχεται να ειπωθεί.. Δεν βγαίνουν όλοι καλύτεροι από τον πόνο.
Κάποιοι βγαίνουν πιο κλειστοί. Κάποιοι πιο θυμωμένοι.
Κάποιοι απλώς κουρασμένοι. Η θεραπεία δεν εξιδανικεύει τον πόνο. Δεν τον κάνει μετάλλιο. Δεν σου λέει «έπρεπε να περάσεις αυτά για να γίνεις αυτό που είσαι». Σου λέει κάτι πιο ειλικρινές..Δεν έπρεπε. Αλλά αφού έγιναν, ας μη γίνουν αφεντικό σου..Το ζητούμενο δεν είναι να δικαιωθεί ο πόνος.
Είναι να σταματήσει να οργανώνει τη ζωή σου. Γιατί η πραγματική ίαση δεν είναι να αντέχεις περισσότερο.Είναι να μην χρειάζεται πια να αντέχεις για να υπάρξεις.

Λένε ότι τον Θεό τον βλέπεις μέσα από δάκρυα. Εγώ θα προσθέσω.. μόνο αν τους δώσεις νόημα. Αλλιώς, είναι απλώς δάκρυα."

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος

" Οι «δικοί μου άνθρωποι»

(ή πώς τα κλειστά συστήματα γεννούν παθογένειες)

Συχνά χρησιμοποιούμε τη φράση «οι δικοί μου άνθρωποι» με έναν τρόπο που μοιάζει αυτονόητος και τετελεσμένος.

Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι άνθρωποι;

Εκείνοι που ήταν πάντα εκεί ή εκείνοι που μπορούν πραγματικά να μας δουν, να μας ακούσουν και να εξελιχθούν μαζί μας;

Τα κλειστά συστήματα οικογενειακά, φιλικά, ακόμη και επαγγελματικά διατηρούν μια ιδιότυπη ασφάλεια. Προσφέρουν οικειότητα, κοινή γλώσσα, κοινές αναφορές.

Όμως όταν δεν ανανεώνονται, όταν δεν επιτρέπουν την είσοδο νέων ιδεών και νέων ανθρώπων, αρχίζουν σταδιακά να παράγουν παθογένειες.

Η έλλειψη επαφής με το «καινούριο» φέρνει στασιμότητα.

Οι ίδιες αφηγήσεις επαναλαμβάνονται, οι ίδιοι ρόλοι παγιώνονται, οι ίδιες προσδοκίες βαραίνουν τις σχέσεις.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η διαφορετικότητα δεν χωρά εύκολα. Και ό,τι δεν χωρά, είτε απορρίπτεται είτε αποσιωπάται.

Εκεί γεννιούνται οι σκιές:
η μη αποδοχή,
η δυσκολία εξέλιξης,
η αίσθηση ότι στην αλλαγή υπάρχει κάτι επικίνδυνο.

Αντίθετα, η επαφή με νέους ανθρώπους και ιδέες λειτουργεί σαν οξυγόνο στο ψυχικό μας χώρο.

Μας επιτρέπει να δούμε τον εαυτό μας αλλιώς, να αμφισβητήσουμε παγιωμένες βεβαιότητες, να ανακαλύψουμε πλευρές μας που ίσως δεν είχαν ποτέ χώρο να εκφραστούν.

Η έννοια της «ευρύτερης οικογένειας» αποκτά εδώ ιδιαίτερη αξία. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε δεσμούς αίματος ή τους γνωρίσαμε από παιδιά.

Είναι και εκείνοι που επιλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητανα συμπορευτούμε.

Άνθρωποι που μπορεί να μπήκαν αργότερα στη ζωή μας, αλλά αγγίζουν κάτι βαθιά ουσιαστικό μέσα μας.

Γιατί μια σχέση δεν μετριέται αποκλειστικά και μόνο με τον χρόνο. Μετριέται με την αυθεντικότητα, την παρουσία και τη δυνατότητα να εξελισσόμαστε μέσα σε αυτήν.

Κάποιες από τις πιο σημαντικές σχέσεις της ζωής μας δεν είναι απαραίτητα οι παλαιότερες. Είναι εκείνες που μας επιτρέπουν να είμαστε κοντά , που αντέχουν την αμφισβήτηση". Που αντέχουν την αλλαγή. Που δεν μας κρατούν «μικρούς» για να παραμείνουν σταθερές.

Ίσως, τελικά, «οι δικοί μας άνθρωποι» να είναι εκείνοι που δεν φοβούνται να μεγαλώσουν μαζί μας.
Και που μας επιτρέπουν ή ακόμη καλύτερα, μας ενθαρρύνουν να γίνουν αυτό που είμαστε".

Nancy Psimenatou