Vangelis Rassias Reporter-Photographer

portrait.
Πορτραιτο στα γραφεια του ΣΥΡΙΖΑ καποτε...
f/3,5 Iso 100

# Middle East 1987
Επιστρεφω για λιγο στο ρεπορταζ...λόγω των παγκοσμιων δεδομενων...
Σαράντα χρόνια πριν βρέθηκα αρκετές φορές στη Μέση Ανατολή.
Στο Ιράκ, στον Λίβανο, στην Αίγυπτο.

Σε μια γη όπου η ιστορία δεν είναι απλώς παρελθόν αλλά στρώματα μνήμης, θαμμένα μέσα στο τοπίο.

Στην Βαβυλώνα.

Η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα περπατά προς έναν ορίζοντα που μοιάζει άδειος.
Μπροστά της ένας νομάδας, ένας φοίνικας, και η σιωπή της ερήμου.

Στην επιφάνεια της εικόνας βλέπουμε ένα ταξίδι.
Αλλά στο βάθος της εικόνας υπάρχει κάτι άλλο: το βλέμμα της Ιστορίας.

Ο Roland Barthes θα έλεγε ότι κάθε φωτογραφία κουβαλά ένα τραύμα χρόνου — ένα punctum που μας διαπερνά.
Εδώ ίσως είναι το κόκκινο φόρεμα.

Ένα χρώμα που μοιάζει να διαρρηγνύει το τοπίο.
Σαν ίχνος αίματος μέσα στην κοιτίδα του πολιτισμού.

Ο Jacques Lacan μιλούσε για το «βλέμμα του Άλλου» — για εκείνη τη στιγμή που η εικόνα δεν είναι απλώς κάτι που βλέπουμε, αλλά κάτι που μας κοιτά.

Και εδώ η έρημος μοιάζει να κοιτά τον δυτικό περιηγητή.

Ανάμεσα στον νομάδα και στη γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα ανοίγεται μια απόσταση.
Ίσως η ίδια απόσταση που χωρίζει τον δυτικό πολιτισμό από τις αρχαίες του ρίζες.

Η Βαβυλώνα δεν είναι μόνο αρχαιολογία.
Είναι η μνήμη ενός πολιτισμού που γεννήθηκε εδώ και που σήμερα επιστρέφει σαν φάντασμα μέσα στο τοπίο.

Η φωτογραφία γίνεται έτσι μια μικρή αλληγορία:
ο πολιτισμός περπατά μέσα στην έρημο της Ιστορίας.

Και το κόκκινο φόρεμα θυμίζει ότι η μνήμη του δεν είναι ποτέ αθώα.