Andition Publications

Το εμφιαλωμένο κρασί απέτυχε να γίνει δημοφιλές στην Ελλάδα επειδή οι «εργολάβοι» της οινικής και εστιατορικής ενημέρωσης ανέκαθεν το παρουσίαζαν ως είδος πολυτελείας που έπρεπε να καταναλώνεται ως μάρκα και όχι ως καρπός του terroir. Έχοντας ταυτιστεί απολύτως με τον νεοπλουτισμό και την επιδειξιομανία που χαρακτήριζαν τις δεκαετίες της ευμάρειας, το εμφιαλωμένο κρασί μοιραία εξοστρακίστηκε όχι μόνο από το καθημερινό μας τραπέζι αλλά και από αυτές ακόμη τις σάλες των εστιατορίων μόλις ενέσκηψε η κρίση. Δυστυχώς, πολλές από τις –εντελώς παρωχημένες– πρακτικές και αντιλήψεις που οδήγησαν στην απαξίωση της οινικής αγοράς, συντηρούνται (μαζί με τον δηθενισμό και την επιτηδευμένη συμπεριφορά του κάθε «ειδήμονα») στις καπνισμένες μπάρες των περισσότερων wine-bar και στις... all-inclusive γευσιγνωσίες μετά δείπνου, όπου έχουν εναποθέσει τις όποιες ελπίδες τους για ανάκαμψη οι ίδιοι οι παραγωγοί.

Εξάλλου, για άλλη μια φορά η οινική επικοινωνία ανατίθεται εργολαβικά (με ευθύνη πλέον των ίδιων των οινόφιλων, κυρίως όμως των οινοποιών) στους ίδιους τους πωλητές ή τους υπεύθυνους marketing και προβολής συγκεκριμένων οινοποιητικών επιχειρήσεων ή δικτύων διανομής. Παρότι αντιδεοντολογικό –και φύσει αδύνατον όπως μας δίδαξε το πρόσφατο παρελθόν– να αξιολογείς αντικειμενικά τα προϊόντα που πουλάς ή προμοτάρεις, στο οινικό μας σύμπαν ο καθείς εξακολουθεί να είναι ό,τι δηλώνει, μετρώντας την επιτυχία του σε ανέξοδα Likes! μεταξύ συγγενών, φίλων και –κατά βάση– πελατών. Κι αν κάποτε το γαϊτανάκι των εργολαβικών αξιολογήσεων (με διακρίσεις και σκουφάκια που αντιστοιχούσαν στη διάσταση της ρεκλάμας ή στο ύψος της παραγγελίας για το κρασί) είχε στηθεί πάνω στις βάσικες προσδοκίες της κοινωνίας για μια καλύτερη ζωή, σήμερα, το ίδιο αυτό γαϊτανάκι μοιάζει να έχει στηθεί πάνω στα αποκαΐδια της εγχώριας οινικής αγοράς...

Επειδή...
-ένα περιοδικό δεν μπορεί να βγαίνει μια-δυο φορές το χρόνο (πόσω μάλλον να πανηγυρίζουμε για τούτο το κατόρθωμα),
-η διαφημιστική αγορά έχει καταρρεύσει προ πολλού και τα όποια έσοδα δεν επαρκούν ούτε για την προαγορά του χαρτιού (πόσω μάλλον για την εξόφληση των συνεργατών),
-η συζήτηση γύρω από το κρασί διεξάγεται πλέον μεταξύ γνωστών και φίλων αφήνοντας αδιάφορο τον μέσο καταναλωτή (κάτι που αποτυπώνεται και στις κυκλοφορίες των εντύπων),
-μας έχει κουράσει το αφ’ υψηλού ύφος με το οποίο αντιμετωπίζουν τους μη συστημικούς δημοσιογράφους οι «μεγάλοι παίχτες» της απελπιστικά μικρής μας αγοράς,
-δεν μας ενδιαφέρει να φοράμε το πλατύ μας χαμόγελο ενώ φωτογραφιζόμαστε αυτάρεσκα σχεδόν ως και την τουαλέτα, μοστράροντας όλα όσα τρώμε ή πίνουμε για να αποδείξουμε πόσο καλά γνωρίζουμε το θέμα,
-κυρίως όμως επειδή σεβόμαστε τον ρόλο μας και θέλουμε να τον επιτελούμε με επαγγελματισμό και ευσυνειδησία, δίχως να είμαστε παράλληλα πλασιέ, πωλητές, υπάλληλοι ή συνεργάτες οινοποιητικών επιχειρήσεων, εταιριών διανομής και κάθε λογής e-shop,

είμαστε υποχρεωμένοι να αποχαιρετήσουμε –τουλάχιστον προσωρινά– την έντυπη έκδοση του food&wine, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έχει νόημα να επιστρέψουμε στο τυπογραφείο. Οφείλουμε θερμές ευχαριστίες στους αναγνώστες που μας εμπιστεύτηκαν για την ενημέρωσή τους, στις επιχειρήσεις που μας στήριξαν διαφημιστικά (καθότι εντελώς αποκλεισμένοι από τα πακέτα των διαφημιστικών εταιριών), στους φίλους και συνεργάτες που συμμετείχαν στις δοκιμές και τις έρευνες που πραγματοποιήσαμε, καθώς και στους παραγωγούς που μας εμπιστεύτηκαν τους καρπούς της δουλειάς τους για να τους αξιολογήσουμε με σεβασμό και ταπεινότητα.

Παρά την όποια πικρία (κυρίως από τις άστοχες συνεργασίες, την εμπιστοσύνη που δείξαμε σε όσους δεν την άξιζαν και την οικονομική αφαίμαξη που συνεπάγεται μία ανεξάρτητη πολυτελής έκδοση), σχεδιάζουμε τις επόμενες κινήσεις μας στο πεδίο της ενημέρωσης, απαλλαγμένοι από το δυσβάσταχτο βάρος της έντυπης παραγωγής. Με τον ίδιο ρομαντισμό που σχεδιάσαμε το πρώτο μας τεύχος, με τον ίδιο ρομαντισμό ολοκληρώνουμε έναν κύκλο που κράτησε σχεδόν τρία χρόνια. Είμαστε υπερήφανοι επειδή μετά την έκδοση του food&wine, κανένας «συνάδελφος» ή αναγνώστης δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει πώς ακριβώς είναι ένα αντικειμενικό περιοδικό για το κρασί και την κουλτούρα της γεύσης που σέβεται το αναγνωστικό κοινό και τον ενημερωτικό ρόλο του, δίχως να μοιράζει βραβεία ή κολακείες.

ΥΓ1. Φοβού τους bloggers που (στη συντριπτική τους πλειονότητα) λειτουργούν σαν βαποράκια της –έμμεσης ή άμεσης– διαφήμισης.

ΥΓ2. Υπήρξαν πολλά ρεπορτάζ, συνεντεύξεις αλλά και συμπεράσματα γευστικών δοκιμών που δυστυχώς δεν προλάβαμε να τα αποτυπώσουμε στο χαρτί. Μαζί με τη συγγνώμη προς τους συνεργάτες μας που συμμετείχαν σε αυτές τις προσπάθειες, «δημοσιεύουμε» εν είδει απολογίας τρία από τα κείμενα που θα θέλαμε να ξεφυλλίζουμε στο μέλλον: ένα μικρό αφιέρωμα στον Ευάγγελο Τσάνταλη (επ’ αφορμή της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τη γέννησή του) που συνοδεύεται από σπάνιο και αδημοσίευτο φωτογραφικό υλικό. Μία σύνοψη από τους Wine Commanders της επίσκεψης που πραγματοποίησε στην Ελλάδα το Ινστιτούτο των Masters of Wine. Και μία ανταπόκριση από το γαστρονομικό Mad Symposium που οργάνωσαν στην Κοπεγχάγη ο René Redzepi και ο David Chang. Όλα τα κείμενα (μαζί με ένα σύντομο αφιέρωμα στον φωτογράφο Bill Gekas που μάς χάρισε τη φωτογραφία του εξωφύλλου) περιέχονται στο ψηφιακό ανάτυπο που θα βρείτε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο. Καλή ανάγνωση, έστω και ψηφιακή!


http://issuu.com/andition/docs/fw

F&W andition - printed & digital publications