Bcoach

Let it go
-Μου εφάγαν τα «λεφτά του bonus».
Άλλαξαν την πολιτική 1-2 μήνες πριν κλείσει το έτος, μα είναι δυνατόν;
-Έκαναν περικοπές κ ήμουν στην ομάδα που αποχώρησε, ενώ με βράβευσαν για 3 χρονιές για Best performer και κράτησαν άλλους ..
Μιλάμε συχνά για την αυτό-ηγεσία και την αυτορρύθμιση. Η μεγαλύτερη δεξιότητα στην ηγεσία δεν είναι μόνο το να κερδίζεις.

Είναι το να ξέρεις πότε να αφήνεις.

Να αφήνεις ανθρώπους, projects, συνήθειες, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό που δεν σε εξυπηρετεί πια.

Αστο να φύγει

Έχεις δικαίωμα να θυμώνεις και να λυπάσαι, αλλά για πόσο;

Το let it go δεν είναι απώλεια. Είναι χώρος. Χώρος για νέα δημιουργία, για καινούρια στρατηγική, για κάτι που σε πηγαίνει πιο ψηλά.

Μια συμβουλή από τον κόσμο των παγκόσμιων πρωταθλητών είναι: «η χαρά της νίκης και η λύπη της ήττας πρέπει να κρατά 24 ώρες». Αν κρατήσει περισσότερο δημιουργεί προβλήματα.

Δεν είμαστε όλοι πρωταθλητές, αλλά πόσο σου κρατάει;

Έχω συναντήσει πολλά στελέχη δεμένα στο παρελθόν για αδικίες που βίωσαν.
Βεβαια, πολλούς από αυτούς με το κατάλληλο εργαλείο και τεχνικές,κατάφεραν να άλλαξουν την οπτική και θριάμβευσαν σε επόμενα εργασιακά περιβάλλοντα.

Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που δε το ξεπέρασαν ποτέ.. αυτοί άργησαν να μπουν στη νέα ταυτότητα και να την απολαύσουν.

Συνεπώς, ποιο κομμάτι σου είναι ευάλωτο και χρειάζεται θωράκιση; Τι ακόμη πρέπει να «τακτοποιηθεί» μέσα σου;

Τι κρατάς σήμερα που σε βαραίνει;»

άρθρο από το Linkedin

Mόνο το 4% των ακαδημιών παίζουν σε υψηλό επίπεδο...Άρα;

Προ λίγων μηνών ανακοινωθέντα αποτελέσματα μελέτης, διάρκειας άνω των 10 ετών, από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Έσσεξ, σε δείγμα 200 ποδοσφαιριστών ηλικίας 13-18 ετών από ελίτ ποδοσφαιρικές ακαδημίες της Ισπανίας, κατέδειξε ότι μόλις το 4% των εφήβων των ακαδημιών αυτών καταφέρνει να αγωνιστεί σε κορυφαίο επαγγελματικό επίπεδο ενώ ένα επιπρόσθετο 6% συνεχίζουν μετά να αγωνίζονται σε χαμηλότερα πρωταθλήματα.

Στην ουσία, και προφανώς:
Παρά το υψηλότατο επίπεδο αθλητικού ανταγωνισμού που θεωρητικά μεγιστοποιεί το κίνητρο
και παρά ο υψηλότατο επίπεδο απόκτησης ποδοσφαιρικών δεξιοτήτων και αξιολόγησης από κορυφαία προπονητικά και επιστημονικά επιτελεία,
ένα 96% των παιδιών - αθλητών ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ να εισαχθεί – πολλώ δε μάλλον να μακροημερεύσει – σε υψηλών προδιαγραφών επαγγελματικό επίπεδο, και ενώ στο μεσοδιάστημα τα εν λόγω παιδιά – αθλητές ζουν για χρόνια σε ιδιαίτερα αγχογόνα, πιεστικά και απαιτητικά περιβάλλοντα υψηλής έντασης και προσδοκιών.

Τα εν λόγω ευρήματα, αποτελούν γόνιμη τροφή για σκέψη αναφορικά με τον ολοκληρωμένο ρόλο των σύγχρονων αθλητικών ακαδημιών μας.

Καθώς αποδεικνύεται ότι Η ΚΥΡΙΑ ΕΣΤΙΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΟΥΝ ΜΕ ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ - ΑΘΛΗΤΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΟΥΝ ΜΕ ΣΥΝΕΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΕΙ Ή ΑΝ ΑΠΟΕΠΙΛΕΓΕΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ.

Να γιατί είναι σημαντικό να ενθαρρύνονται mental προπονητικές μονάδες στις ακαδημίες που να δίνουν στα παιδιά ερεθίσματα για τη διπλή καριέρα (dual career), για ψυχολογική αποφόρτιση, για πνευματική ενδυνάμωση, για διεύρυνση αθλητικών εμπειριών και δυνατοτήτων, για επαναπροσδιορισμό και εκσυγχρονισμό της έννοιας του ταλέντου, για ενίσχυση της διαπροσωπικής και ενδοπροσωπικής επικοινωνίας των παιδιών - αθλητών, για καλλιέργεια της αθλητικής προσωπικότητας πέρα από στατιστικά και αριθμούς, κλπ).

Ο αθλητισμός δεν είναι πλέον μόνο χαρά και διασκέδαση για τις νεαρές ηλικίες. Είναι και τρόπος και δρόμος αυτοπροσδιορισμού του νέου, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα καθημερινά μικρά ή μεγαλύτερα crash tests επιτυχίας ή αποτυχίας του. Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, αλλά δυστυχώς είναι.

Και πρέπει να μάθουμε ως ενήλικοι και κυρίως ως γονείς, προπονητές ή αθλητικοί παράγοντες να το αποδεχόμαστε και να το διαχειριζόμαστε, επ’ ωφελεία ΚΑΙ όλων όσοι ΔΕΝ θα φτάσουν σε αθλητικές κορυφές.

https://seths.blog/2024/12/how-many-sparks/

How many sparks? That’s the tempting question. How much hustle, hoopla and initiative do we need to get this idea ignited in the marketplace… But the much better question is: How much kindling do we hav…