Jacobin Greece

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται

👉γράφει ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

👉Με την επανεμφάνιση του Τσίπρα και της ΕΛΑΣ, «επέστρεψε» η γνωστή ρήση του Μαρξ από την 18η Μπρυμαίρ. Ωστόσο, χάνεται με μια ευκολία η ουσία αυτού που λέει ο Μαρξ: η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται.

👉Το καλοκαίρι του 2015 διεκδικεί επάξια τον τίτλο μιας γνήσιας Στιγμής. Ήταν η συμπύκνωση όλων των αντιθέσεων των προηγούμενων χρόνων: η κρίση του 2008 και τα ειδικά χαρακτηριστικά της ελληνικής εκδήλωσης της, η άνοδος αλλά και η εξάντληση των κινημάτων του 2008-2015, η άνοδος της Αριστεράς αλλά και οι αυταπάτες του ευρωπαϊσμού εντός της, όλοι οι παράγοντες συνέτειναν στο να κριθούν όλα μέσα σε μια εβδομάδα. Τις ημέρες του δημοψηφίσματος και ιδίως μετά τη συντριπτική νίκη του ΌΧΙ, η απόφαση του υποκειμενικού παράγοντα (της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς) καθόρισε τις εξελίξεις και όρισε μια νέα συγκυρία. Η ώρα της ρήξης ήλθε, παρήλθε και όσοι-όσες ζήσαμε εκείνο το καλοκαίρι νιώσαμε δικαίως ότι τα χάσαμε όλα. Στη συνέχεια, σε πολύ μικρότερη κλίμακα πλέον, οι απόλυτα λανθασμένες αποφάσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του ΚΚΕ εγγυήθηκαν ότι τα πράγματα θα πήγαιναν όσο χειρότερα μπορούσαν, ξεκινώντας από την επικράτηση του μνημονιακού, πλέον, ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβριο.

👉Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά για να γίνει κατανοητό ότι είμαστε σε μια ριζικά διαφορετική συγκυρία σήμερα. Ο συσχετισμός δύναμης έχει μεταστραφεί συντηρητικά σε μεγάλο βαθμό αλλά έχει γίνει και πολύ πιο ασταθής, το πολιτικό σκηνικό ρευστοποιείται και εκφυλίζεται· στον αντίποδα του συντηρητισμού, νέα κινήματα και ρεύματα ριζοσπαστισμού ανεβαίνουν αλλά με συγκεκριμένα όρια μέχρι στιγμής. Διπλό αδιέξοδο και αδυναμία, τόσο στους «από πάνω» όσο και στους «από κάτω».

👉Η πρόκληση αυτή είναι σήμερα. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ο Τσίπρας με την ευκολία ότι «ίδιος είναι με Μητσοτάκη» ούτε με επικλήσεις στο 2015. Αντλεί δύναμη από την καθήλωση των κοινωνικών προσδοκιών και από τη βαρβαρότητα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Εκεί είναι το κλειδί και η δυσκολία. Να κατοχυρωθούν βασικές θέσεις της Αριστεράς για την κρατικοποίηση όλων των δημόσιων υποδομών, ρήξη με το ΝΑΤΟ και το ReARM Europe, κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας, σύγκρουση με τα funds και τα καρτέλ, ως επιτακτικές και αναγκαίες. Δεν εκφράζουμε κάτι απλά «καλύτερο» από τον Τσίπρα αλλά κάτι ριζικά διαφορετικό, ένα πρόγραμμα ρήξεων που στόχο έχει να τα πάρουμε όλα πίσω για να ζήσουμε καλύτερα εδώ και τώρα, συμπιέζοντας, έτσι για αλλαγή, τον πλούτο και την εξουσία του κεφαλαίου.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται - Jacobin Greece . Να κατοχυρωθούν βασικές θέσεις της Αριστεράς για την κρατικοποίηση όλων των δημόσιων υποδομών, ρήξη με το ΝΑΤΟ και το ReARM Europe, κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργε....

Οι άνισες γεωγραφίες του ανθρώπινου πόνου: Πως η παγκόσμια ενημέρωση ιεραρχεί την οδύνη, τη φτώχεια και την ανθρώπινη ζωή

✍️ο Νίκος Μεταξίδης

«Έτσι διαμορφώνεται μια άνιση γεωγραφία της είδησης. Ορισμένοι τόποι εμφανίζονται ως κεντρικοί και άλλοι ως περιφερειακοί. Ορισμένες ζωές παρουσιάζονται ως άμεσα αναγνωρίσιμες, οικείες και άξιες πένθους, ενώ άλλες ενσωματώνονται στη ρουτίνα μιας μακρινής δυστυχίας.

Η παγκόσμια ενημέρωση δεν λειτουργεί, επομένως, ως ουδέτερος καθρέφτης της πραγματικότητας. Συμμετέχει ενεργά στη συγκρότηση ιεραρχιών σημασίας, ενδιαφέροντος και συγκίνησης.
Αυτό δεν σημαίνει απλώς ότι τα μέσα ενημέρωσης «ξεχνούν» ορισμένες περιοχές. Το ζήτημα είναι βαθύτερο. Η βία, η φτώχεια, η πείνα, η προσφυγιά ή η καταπάτηση δικαιωμάτων αποκτούν διαφορετικό βάρος ανάλογα με το πού συμβαίνουν και ποιους αφορούν. Σε πολλές περιπτώσεις, οι κοινωνίες του λεγόμενου «παγκόσμιου Νότου» εμφανίζονται στα διεθνή μέσα κυρίως μέσα από εικόνες πολέμου, καταστροφής, εξαθλίωσης και ανθρωπιστικής ανάγκης. Αντίθετα, οι καθημερινές κοινωνικές πραγματικότητες, οι μορφές αντίστασης, οι πολιτισμικές δυναμικές και οι ιστορικές αιτίες των κρίσεων παραμένουν στο περιθώριο.

Η άνιση αυτή ορατότητα είναι κρίσιμη και για τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τη φτώχεια. Η φτώχεια είναι ασφαλώς συνδεδεμένη με την έλλειψη εισοδήματος, τροφής, στέγης, υγείας, εκπαίδευσης ή πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες. Δεν περιορίζεται όμως μόνο σε αυτές τις υλικές στερήσεις. Είναι επίσης ζήτημα ορατότητας, εκπροσώπησης και αναγνώρισης. Οι φτωχότεροι πληθυσμοί δεν στερούνται μόνο πόρους· συχνά στερούνται και τη δυνατότητα να ακουστούν, να παρουσιαστούν ως ενεργά κοινωνικά υποκείμενα και να αποκτήσουν πολιτική βαρύτητα στη διεθνή δημόσια σφαίρα.
Από αυτή την άποψη, οι γεωγραφίες της φτώχειας είναι ταυτόχρονα και γεωγραφίες ορατότητας και αορατότητας.»

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ:
👉https://jacobin.gr/oi-anises-geografies-tou-anthropinou-ponou-pos-i-pagkosmia-enimerosi-ierarchei-tin-odyni-ti-ftocheia-kai-tin-anthropini-zoi/

🥳📚«Nέο τεύχος και party της φεμινιστικής ομάδας Κιουρί-ατ» αυτή την Παρασκευή 5 Ιουνίου στον ΕΚΧ Αλτάι

Η φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ ομάδα Κιουρί-ατ (Κιουρί-at) μας προσκαλεί την Παρασκευή 5 Ιουνίου στην αυλή του ΕΚΧ «altai» (Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος «αλτάι»//Free Social Space "altai")(Θεμιστοκλέους 65), από τις 21:30 σε party με αφορμή την κυκλοφορία του τεύχους 6 «Και τώρα τί κάνουμε; Διαθεματικότητα, Ρήξη, Αναστοχασμός».

🎧🎼Τις μουσικές θα διαλέγει η dj Matina Sous Peau (Matina Sous Peau)

👉https://jacobin.gr/neotefchos-kai-party-tis-feministikis-omadas-kiouri-at/

«Εδώ γράφουμε τα ονόματα για να μη σβηστούν ποτέ. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε» μας είπε ο Βασίλης Χατζηχαραλάμπους τη στιγμή που έγραφε το όνομα του παιδιού του, μπροστά στη Βουλή.

«Θα είμαι εδώ μέχρι το τέλος της δίκης, να δούμε τι θα γίνει. Αυτά τα ονόματα θα είναι εδώ πέρα, να θυμίζουν το έγκλημα που έχουν κάνει.»

Τον ρωτήσαμε για την απαγόρευση που έσπαγε εκείνη τη στιγμή.
Απάντησε με αφοπλιστική απλότητα. «Ας έρθουν να με πάνε μέσα. Εγώ οφείλω να γράψω το όνομα του παιδιού μου εδώ πέρα.»

«Αυτή τη στιγμή γράφω το όνομα της μητέρας μου. Μαρία Εγούτ, 55 ετών.» μας είπε ο Θοδωρής Ελευθεριάδης.

Όσο για τις απαγορεύσεις: «Εγώ δεν είδα κάποιον να έρθει να τα σβήσει. Αλλά και να έρθει, θα τα ξαναγράψουμε.»

Ο Ανδρέας Χατζηχαραλάμπους, αδερφός του Παναγιώτη μας είπε ότι «βάφουμε τα ονόματα για να μείνουν για πάντα γραμμένα και χαραγμένα στις μνήμες μας.»

Ενώ ο πατέρας του νεκρού πρόσθεσε μια ακόμα λέξη στο μνημείο: «Δικαιοσύνη»

«Εδώ γράφουμε και το 58ο θύμα, που είναι η Δικαιοσύνη.»
«Γιατί περιμένουμε τη δικαιοσύνη. Την έχουν δολοφονήσει με αυτά που κάνουνε. Δεν βλέπεις; Ό,τι κάνουμε βρίσκουμε ένα τείχος μπροστά μας.»
Ας μεταφέρουμε τέλος ένα πανανθρώπινο μήνυμα για το τελευταίο όνομα που γράφτηκε στο μνημείο:

«γράφω το όνομα του Ιμπραχίμ Μάρσι, ενός ατόμου που μέχρι πρόσφατα, αντί για το όνομά του, υπήρχε η επιγραφή «Σύριος πρόσφυγας». Ήταν ένα άτομο που, απ’ όσο γνωρίζουμε, ήρθε με το κύμα των μεταναστών, των προσφύγων από τη Συρία, για να σκοτωθεί στο τρένο.

Η οικογένειά του δεν είναι εδώ. Το όνομά του μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε, αλλά πλέον γράφουμε το όνομά του γιατί τον νιώθουμε δικό μας άνθρωπο και αξίζει να είναι κάποιος και να μην ξεχαστεί ποτέ.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι στο τρένο ήταν και άνθρωποι των οποίων η φωνή των συγγενών δεν μπορεί να ακουστεί για λόγους ανωτέρας βίας. Μέσα στο τρένο υπήρχαν και πρόσφυγες. Υπήρχαν και μετανάστες. Οι οποίοι κατά κάποιους θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Ωστόσο, για μας είναι όλοι άνθρωποι. Είναι όλοι το ίδιο.»
Δείτε ολόκληρο το βίντεο εδώ:

Τέμπη: Οι συγγενείς των θυμάτων έγραψαν τα ονόματα των νεκρών τους, σπάζοντας ξανά την απαγόρευση (video) - Jacobin Greece «Εδώ γράφουμε τα ονόματα για να μη σβηστούν ποτέ. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε» μας είπε ο Βασίλης Χατζηχαραλάμπους τη στιγμή που έγραφε το όνομα του π....

Η 3η ακριβότερη βενζίνη στην Ε.Ε. – Ρωτάμε την κυβέρνηση με βάση στοιχεία της Κομισιόν και μας λέει λαϊκιστές

3η ακριβότερη βενζίνη στην Ε.Ε. - Ρωτάμε την κυβέρνηση με βάση στοιχεία της Κομισιόν και μας λέει λαϊκιστές - Jacobin Greece Στη συνέχεια ρωτήσαμε ξανά: «Επειδή δεν μιλάμε για τον μέσο όρο και επειδή φαντάζομαι ότι η Κομισιόν είναι ο τελευταίος που θα λαϊκίσει, από αυτήν ήταν τα στοιχεία, ....