Feeling Better Therapy

«Αν είναι @ σύντροφος/φιλ@ μου να κάνει κάτι επειδή το είπα εγώ δεν έχει νόημα. Θα ήθελα να το κάνει επειδή το θέλει. Κάποια πράγματα είναι αυτονόητα / κοινή λογική».

Πίσω από αυτή τη σκέψη υπάρχει μια βαθιά ανησυχία: η επιθυμία να νιώσουμε ότι οι άνθρωποι γύρω μας δρουν από δική τους βούληση, επειδή πραγματικά το επιθυμούν και όχι επειδή πιέστηκαν ή υποχρεώθηκαν.

Όμως, η επικοινωνία των αναγκών και των ορίων μας δεν είναι χειραγώγηση ούτε επιβολή. Το να εκφράζουμε τι μας δυσκολεύει ή τι θα μας έκανε να νιώσουμε καλύτερα δεν σημαίνει ότι εξαναγκάζουμε κάποιον σε μια συμπεριφορά που δεν θέλει. Αντίθετα, του δίνουμε την πληροφορία που χρειάζεται για να κατανοήσει τη θέση μας και να επιλέξει ελεύθερα πώς θέλει να ανταποκριθεί.

Αν δεν μιλήσουμε, αν δεν πούμε τι νιώθουμε ή τι χρειαζόμαστε, τότε αφήνουμε χώρο στις υποθέσεις και στις παρερμηνείες. Περιμένουμε από τον άλλον να “διαβάσει” το μυαλό μας ή να αλλάξει μόνος του, χωρίς να ξέρει ακριβώς τι μας προβληματίζει. Όμως, οι σχέσεις δεν λειτουργούν μέσα από τη σιωπή. Χρειάζονται διάλογο, κατανόηση και τη συνειδητή επιλογή και των δύο πλευρών να φροντίσουν τη σύνδεσή τους.

Αν κάποιος αποφασίσει να αλλάξει μια συμπεριφορά τ@ επειδή τ@ εκφράσαμε πώς μας επηρεάζει, αυτό δεν σημαίνει ότι πιέστηκε - σημαίνει ότι νοιάστηκε.

Και αν δεν θελήσει να αλλάξει, τουλάχιστον θα έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα για το πώς αντιλαμβάνεται τη σχέση μας. Η ειλικρινής επικοινωνία, ακόμα κι αν φέρνει δύσκολες αλήθειες, μας επιτρέπει να βλέπουμε τα πράγματα πιο καθαρά και να χτίζουμε σχέσεις που βασίζονται στην αμοιβαία κατανόηση, όχι στις σιωπηλές προσδοκίες.

Μην υποθέτεις ότι ξέρεις ή ότι καταλαβαίνεις τι περνά κάποιος.

Ρώτα.
Μάθε.
Ενημερώσου.
Άφησε χώρο.
Δώσε χρόνο.

Δε χρειάζεται να καλύψεις τις σιωπές.
Οι σιωπές είναι ανάσες, χώρος, ξεκούραση, επεξεργασία, έκφραση, ανάγκη.

Δε χρειάζεται να πεις ότι καταλαβαίνεις χωρίς να καταλαβαίνεις.
Κι αν δεν καταλαβαίνεις μπορείς να ρωτήσεις.

“Πως είσαι;”
“Πώς αισθάνεσαι;”
“Πώς είναι αυτό για σένα;”
“Τι έχεις ανάγκη;”
“Πώς είναι να το περνάς αυτό που περνάς;”
“Τι σκέψεις κάνεις;”
“Τι σε δυσκολεύει;”
“Τι σε βοηθά;”
“Έχεις ανάγκη να μιλήσεις;”
“Έχεις ανάγκη από παρέα;”
“Προτιμάς να κάτσεις μόν@ σου;”
“Θέλεις να πάμε μια βόλτα;”
“Θέλεις να μιλήσεις ή προτιμάς να κάτσουμε εδώ παρέα χωρίς να μιλάμε;”

Δεν είσαι υποχρεωμέν@ να έχεις τις καταλληλότερες συμβουλές ή τις πιο μαγικές λέξεις.
Είναι εντάξει να ρωτήσεις. Να ρωτάς.

Δοκίμασε το.

Μην υποθέτεις ότι ξέρεις τι έχει ανάγκη @ άλλ@.
Μην προβάλλεις τις δικές σου ανάγκες ή συναισθήματα σε παρόμοιες καταστάσεις ή βιώματα. Οι άνθρωποι είμαστε διαφορετικοί.

Ο τρόπος που εσύ διαχειρίστηκες το δικό σου βίωμα στο παρελθόν, τα συναισθήματα σου, οι σκέψεις σου, οι ανάγκες σου εκείνη την περίοδο είναι απολύτως έγκυρα και απολύτως δικά σου.

Δε χρειάζεται να τα φέρεις “μπροστά” όταν δυσκολεύεται ένας δικός σου άνθρωπος, χωρίς να τ@ ρωτήσεις αν το επιθυμεί (πχ. “Θα ήθελες να μοιραστώ μαζί σου πως εγώ διαχειρίστηκα αυτήν την κατάσταση στο παρελθόν;”).

Μην πεις ότι “Όλα θα πάνε καλά” αν δεν έχεις αυτή τη γνώση.
Αν δε γνωρίζεις πως όλα θα πάνε καλά.

Πες καλύτερα ότι “Εγώ θα είμαι δίπλα σου για ό,τι χρειαστείς.”
(Αν πράγματι μπορείς να το υποστηρίξεις.)

Μην πεις ότι “Όλα θα πάνε καλά” όταν ένας δικός σου άνθρωπος δυσκολεύεται.
Γιατί αφενός μπορεί να μην πάνε και αφετέρου γιατί δε μπορούν όλες οι καταστάσεις που περνάμε να οδηγούν σε κάτι “καλό”.

Δεν οδηγούν όλες οι καταστάσεις σε κάτι καλό.
Δε μας κάνει πιο δυνατούς ότι δε θα μας σκοτώνει.
Απλώς μαθαίνουμε να ζούμε με αυτό.
Με κάποια από τα βιώματα μας.
Και άλλοτε πονούν και άλλοτε μαλακώνει ο πόνος και η ζωή κυλά.

Κι εμείς κυλάμε μαζί της και μαζί με ό,τι φέρουμε.