Demi Vandervorst

Post cancer - Fibromyalgie.
❤️‍🩹

Je denkt vast, deze twee emoties kunnen niet naast elkaar bestaan. Maar voor nu in mijn situatie wel: opluchting, maar ook een heel beangstigend gevoel.

Fibromyalgie. Dat is het etiket, de diagnose die er na maanden is uitgekomen. Iets wat m’n hematoloog schijnbaar al langer denkt, maar ook wat vaak in de praktijk bij de patiënten averechts kan werken. Het bestempeld namelijk voor altijd je leven. Chronisch. Chronische pijn, die ontstaat na jaren lange trauma. In mijn geval de kanker. Ik sta al te lang in de overlevingsstand met mijn zenuwstelsel en mijn lichaam is hierdoor zichzelf gaan overcompenseren naar een chronische aandoening.

Iets wat mij in een p*k zwart g*t heeft gegooid. Ik voel me al een langere tijd depressief & somber, ik voel me machteloos, heb heel veel (zenuw) pijnen, maar het aller ergste vond ik het ongehoorde en ongeziene gevoel terwijl je je zo ontzettend slecht voelt. (Want ja, bloed & scans zijn goed) 🫩

Er is geen pilletje, er is geen operatie voor. Er is moed & kracht voor nodig om met de juiste mensen om me heen, dat beetje licht weer te mogen zien & ervaren. Het is zwaar en het zal ook nog wel “even” heel zwaar blijven zei m’n hematoloog. Maar de manier waarop ik nu al aan de weg aan het timmeren ben, is de juiste vertelde hij. Ik ben alleen al zolang aan mijn eigen (overlevende) weg aan het timmeren..

Ik snakte naar duidelijkheid, veiligheid & vertrouwen. De duidelijkheid heb ik nu (19 feb ‘26) na onzekere en slopende maanden gekregen. Maar de veiligheid en het vertrouwen, dat zal nog een heel lang proces blijven / worden.

Tips, therapieën, tools, voeding, supplementen etc; alles is welkom. Ik grijp alle handvaten aan. Bijna heel m’n twintiger jaren zijn me al afgepakt door de leukemie, maar ook nu ga ik er weer alles aandoen om mezelf hieruit te trekken om de dagen dragelijker te maken.

Ik voel me verdoofd en ben op, echt op. De tijd zal het leren. Samen sterk, want ik kan dit niet alleen. 🫂

“Vier vaker, lach veel, hou vast” 💘