Tiul

My lubimy się

My lubimy się
i kawę gdzieś na ławce
My lubimy się
w marzeniach latawce.

Jesień już złota
pachnie jabłkami
nie przejdzie ochota
na życie z barwami.

My lubimy się
i spacer po książki
my lubimy się
z kosmosu wiązki.

Przemijanie

Drzewo jesienią jest niczym jak feniks
stanąwszy w płomieniach do odrodzenia
choć płaczą na niebie ptaki w potrzebie
wiosny szal znów rozwieje zimowy żal.

Przejdą pierzaste obłoki nad miastem
zza chmur tej kotary wniknie przez szpary
słońce już niskie promieniem niebliskie
smuga wrażenia na dalsze marzenia.

Oddadzą nadzieje lasy i knieje
użyczą nam głosu w fiolecie wrzosy
mchem wyściełane zielone polany
przepastna moc darów stygnących borów.

Przemija wszystko i czasem się zyska
straci los w tłumie a kto to zrozumie
zmieniają się pory w przeróżne twory
czy trwać bedzie bal gdy czas odejść już w dal?

Po makale

Wybierałaś magnesy na waszą lodówkę,
zakupy były co tydzień.
Teraz mało co w niej jest poza chłodem.

Wojenne zwierzęta

Zostawione same sobie
ktoś je porzucił w pośpiechu
kryjówka w kolejnej dobie
czasu bez cienia uśmiechu.

Samotność lęk tęskne oczy
ochłapy przebłyskiem szczęścia
pies już trafiony krwią broczy
kot w oczach ma brak pojęcia.

Tym ledwo uratowanym
niech już nie gaśnie nadzieja
choć los bez kończyn wygrany
choć w głowach wojny zawieja.

Myślę dziś o tych najmilszych
ich życiach próżno oddanych
o sercach trwożnych niezbrojnych
kulami w pył roztrzaskanych.

Życzę nie bądźcie w potrzebie
miejcie swój dom legowisko
gdzie karmią lepiej niż w niebie
dłoń ciepła jest zawsze blisko.

Demony wojny

Oto ciała leżące na ulicach
bezwładnie wtopione w jezdnię
zastygłe ich usta w otwartych licach
szarych gdzie krew już nie biegnie.

Oto odłamki ostrzelanych okien
wyrwanych futryn wraz z ludźmi
i tych co ich snajper dojrzał swym okiem
by nikt już się nie obudził.

Oto zwłoki matki wykorzystanej
rzuconej z dziećmi niedbale
na martwy bruk z rozerwanym ubraniem
spadły jej pereł korale.