Beer, de Friese berghond

Papa is gefrustreerd. Dat weet natuurlijk iedereen, en ook wel al langer dan vandaag. Maar gisteren heeft hij een reportage bekeken op de Belgische televisie waar hij helemaal vrolijk van werd.

De desbetreffende reportage was er één van “Pano” en ging over cliëntelisme en financieel wangedrag bij het OCMW van Anderlecht. Er worden daar blijkbaar zonder controles leeflonen toegekend aan mensen die er totaal geen recht op hebben, en politici maken ook zonder scrupules misbruik van hun positie om stemmen te “kopen” door procedures te omzeilen, hun invloed te gebruiken en zelf cadeautjes uit te delen (op kosten van de belastingbetaler).

De kers op de taart komt er pas helemaal wanneer blijkt dat verschillende mensen - waaronder ook mensen die in Duitsland wonen of een appartement bezitten met 3 slaapkamers en een privé-garage - speciaal valse domicilie-adressen blijken te huren om uitkeringen van het OCMW in Anderlecht te kunnen opstrijken. Er blijkt geen haan naar te kraaien, en controles of die adressen wel echt bewoond worden (zoals wel degelijk voorgeschreven), zijn er al helemaal niet.

Niemand die nog van zijn sokkel valt wanneer blijkt dat het weer allemaal PS-politici zijn die zwaar over de schreef gaan, en er ook zelf helemaal geen graten in lijken te zien.

Maar bon, ik vat het dus even samen: het is blijkbaar heel gemakkelijk om een valse verblijfsplaats te huren in het Brusselse (voor pakweg 250 euro per maand), en op basis daarvan - zonder enige controle op je inkomsten of domicilie - een leefloon op te strijken. Uiteraard blijkt daarbij ook heel toevallig iedereen alleenstaande te zijn, zelfs als de wijkagent of maatschappelijk werker in de praktijk heeft vastgesteld dat men in de feiten samenwoont. Dat wordt toch niet nagegaan. Elke alleenstaande ouder blijkt ook toevallig net 1 van de kinderen ten laste te hebben genomen (ook al woont men in de feiten nog allemaal vrolijk samen). Gevolg: elke ouder strijkt overal netjes het maximum op van 1288,46 euro netto per maand. Zonder er een klop voor te moeten doen. Het zijn inderdaad de zotten die werken in Brussel.

Graag daagt papa je nu uit om de 10 verschillen te zoeken met volgend scenario: papa woont sinds 2 jaar in het buitenland. Elk jaar moet papa zijn officiële verblijfsplaats bevestigen aan de banken waarbij hij een rekening heeft. Gebeurt dat niet (of niet op tijd), dan wordt zijn rekening ontbonden of geblokkeerd (vermoeden van fraude) en kan papa niet meer aan zijn eigen geld. BNP Paribas Fortis heeft dat alvast gedaan. Zijn rekening werd in april zonder zijn medeweten overgedragen naar Bpost. Bpost stuurde vervolgens een aangetekend schrijven naar papa om te vragen om zijn adres per kerende te bevestigen. Dat aangetekend schrijven werd natuurlijk vrolijk verstuurd naar papa’s vroegere adres in België (banken zijn immers niet in staat om een buitenlands adres met een andere format te registreren), waar hij al meer dan 2 jaar niet meer woont. (Kleine voetnoot: om één of andere absurde reden is het blijkbaar vandaag nog steeds onmogelijk om een bank te vragen om belangrijke communicaties per email te sturen in plaats van via trage, dure en onzekere postverzending) Gezien het aangetekend schrijven dus nooit is toegekomen bij papa, heeft hij dan ook niet tijdig gereageerd. Niet veel later waren inderdaad zijn rekening, zijn visa-kaart en zijn brandverzekering wel degelijk ontbonden. Daarover kreeg hij plots wel een e-mail. Toen kon het dus wel. Hoera! Helaas was het kalf toen al verdronken en was er geen terugkeer meer mogelijk.

Papa dacht slim te zijn en tijdens zijn bezoek aan België persoonlijk langs te gaan bij Argenta, om te vermijden dat daar hetzelfde zou gebeuren. Hij zat meer dan drie uur op kantoor, omdat de kantoormedewerker er maar niet in slaagde om zijn adres in Canada te registeren. Het systeem liet dat blijkbaar niet toe, onder meer omdat de lay-out van een adres er hier anders uitziet. Bovendien moest hij het nieuwe adres bewijzen aan de hand van een nutsfactuur of een brief van de gemeente met stempel. Nu is het systeem hier anders en komen de nutsfacturen in ons geval bij de bovenburen toe. Die staan dan ook niet op papa’s naam. Papa en mama betalen wel een percentage (dat vooraf is vastgelegd) van de lasten. Een nutsfactuur inbrengen is in ons geval dus geen optie. De kantoorbediende bracht daarom zowel een mail van de ambassade, een verzekeringsdocument op naam van papa EN ons huurcontract in. Eén van die documenten moest toch wel volstaan om de wijziging door te voeren. Papa had er tenslotte speciaal om die reden een halve dag ingestoken om het persoonlijk op kantoor te gaan regelen.

Vijf weken later - papa was al terug in Canada - kreeg papa plots een belangrijke mededeling tijdens het inloggen op zijn online rekening: hij moest DRINGEND zijn woonplaats bevestigen. De adreswijziging was blijkbaar NIET doorgevoerd. Drie uur op kantoor gezeten voor niets: geen van de alternatieve documenten was aanvaard. Als papa niet binnen de vier weken een nutsfactuur op zijn naam zou bezorgen, zullen ook bij Argenta dus de rekeningen geblokkeerd worden. Met een beetje pech zet ook Argenta (net zoals bij Fortis gebeurde) de klantenrelatie stop. We staan dus momenteel dicht bij het moment dat papa en mama niet meer aan hun eigen geld kunnen.

Ik vat dus even samen:
- een vals adres huren om er op frauduleuze manier meer dan 15.000 euro netto per jaar mee op te strijken, is een fluitje van een cent en wordt helemaal niet gecontroleerd.
- je echte adres bevestigen vanuit het buitenland om toegang te blijven hebben tot je eigen spaargeld, is praktisch onmogelijk en verbonden aan zware controles, en sancties zoals het afsluiten van je rekeningen.

Goed bezig België! Papa gaat nu op zoek naar een vals adres. Iemand eentje in Anderlecht in de aanbieding?

p.s. geen foto bij deze blog, want ik vond geen foto die zuur genoeg was.

Lieve vrienden,

Wij zijn ondertussen alweer 2 weken onderweg op onze roadtrip. Heen gingen we door de ruige hoogvlakten van het binnenland: de gezellige kerstsfeer van het Boheemse dorp Leavenworth, de adembenemende schoonheid van de Ancient Lakes, de prachtige kleuren van Death Valley, de fenomenale Joshua Trees in de Mojave desert en in Joshua Tree National Park en het zwoele nachtleven van Las Vegas opsnuivend.

Terug keren we via de kustroute. Helemaal vanuit het heerlijk warme Los Angeles en Santa Monica via de soms lege kustwegen naar het koude en regenachtige noorden om morgen tegen de avond onze thuis bij Vancouver te bereiken.

De kustroute is idyllisch. Wijdse uitzichten over bossen , meren en een woeste zee. De golven waren vaak ook meters hoog door een storm die al enkele dagen boven de oceaan hangt. In Ventura, kort ten noorden van Los Angeles, moesten er zelfs een aantal mensen naar het ziekenhuis worden gebracht nadat ze verrast werden door golven die plots zelfs over de weg sloegen.

Maar dat is allemaal niets in vergelijking met wat hier soms in andere jaren gebeurt. Niets wijst er op, behalve een paar sinistere informatieborden die her en der opduiken langs de kustlijn. Soms, gemiddeld elke drie- tot zeshonderd jaar, komt er hier een mega-aardbeving voor. Zo eentje van categorie 8 of 9 op de schaal van Richter. Eentje die alles verwoest en een mega tsunami naar de westkust van Amerika stuurt. De laatste was ondertussen alweer in het jaar 1700.

Vanavond slapen we in Motel 6 in Newport, Oregon. En op onze avondwandeling nam papa ons mee over Safe Haven Hill, letterlijk een evacuatie-heuvel nabij het op zeeniveau gelegen motel. Als de aarde hier gaat trillen, duiken mama en papa eerst snel onder de tafel, daarbij hun hoofd en nek beschermend (Drop - Cover - Hold) en vluchten ze vervolgens in allerijl die heuvel op, alwaar ze voorbereid moeten zijn om daar minstens 24 uur te kunnen verblijven temidden van een hele hoop andere mensen die diezelfde heuvel als safe haven zullen hebben.

Ja, Noord-Amerika is tocht wel anders dan Europa. Alles is hier net iets dramatischer. Er hangt een voortdurende dreiging van supervulkanen in de lucht (Yellowstone op kop - als die uitbarst kan het theoretisch gedaan zijn met de mensheid), een mega verwoestende aardbeving is nooit ver weg en bovendien hangt het risico van een idiote president hier ook alweer in de lucht.

Maar met grote risico’s komt blijkbaar ook een prachtige natuur. Je kan geen tsunami hebben zonder een massieve, indrukwekkende oceaan aan je zij. En zonder diezelfde krachten die een alles vernietigende aardbeving kunnen veroorzaken, waren er hier niet de majestueuze bergen om ons heen.

Alles heeft zijn voor- en nadelen. Voorlopig kunnen wij alvast naar hartelust rondrennen op prachtige stranden aan de Grote Oceaan en temmen wij met veel plezier de grote bergen om ons heen. Maar ooit, hopelijk in een verre toekomst, zullen die bergen en die oceaan misschien ook de vijand van onze vrienden zijn! Maar hopelijk niet te snel! En hopelijk niet van ons!