SPK Branch 18 Calgary

Król Norwegii w swoim przemówieniu mówił o pamięci i niewidzialnych węzłach, które łączą narody na zawsze – o zobowiązaniu, którego nie da się rozwiązać”.

Te słowa dobrze oddają Narwik (1940), gdzie Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich walczyła u boku aliantów w górach i fiordach północnej Norwegii, a polska marynarka wspierała operację od morza (m.in. ORP „Błyskawica”, „Grom”, „Burza”).

Narwik był pierwszym dużym zwycięstwem aliantów nad III Rzeszą i symbolicznym momentem, w którym Polska po 1939 roku wróciła do walki.

Dziś ta pamięć ma też swój widzialny znak – sznur (lanyard) weteranów, który mogą nosić uczestnicy i upamiętnieni żołnierze jako symbol służby, odwagi i wspólnoty pamięci.

Narwik nie jest tylko historią bitwy. To historia więzi, które – jak mówił król – pozostają na zawsze.

https://www.facebook.com/share/p/1Boj1Eq4qu/?mibextid=wwXIfr

Josef Mengele — „Anioł Śmierci” z Auschwitz — nie zniknął przecież bez śladu. To człowiek odpowiedzialny za brutalne pseudomedyczne eksperymenty na więźniach obozu, w tym na dzieciach. Szczególnym okrucieństwem objęte były bliźnięta, na których prowadzono nieludzkie badania kończące się często śmiercią lub trwałym okaleczeniem.

Fałszywe dokumenty, zagraniczne kontakty, pieniądze i milczenie wielu instytucji pozwoliły mu jednak uniknąć odpowiedzialności aż do śmierci w Brazylii.

Zapowiadane otwarcie szwajcarskich archiwów może ujawnić szokujące fakty: kto finansował ucieczki nazistów, kto przymykał oczy i dlaczego prawda była ukrywana przez tyle lat.

To już nie tylko historia jednego zbrodniarza. To pytanie o powojenne układy, tajne zależności i Europę, która wolała milczeć niż rozliczyć własną przeszłość.

🇨🇭SZWAJCARSKI TROP MENGELE❓

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża w Genui wydał te paszporty dla nazistowskich zbrodniarzy wojennych na fałszywe nazwiska (od lewej): Josefa Mengele, Klausa Barbie i Adolfa Eichmanna

„Anioł Śmierci” z Auschwitz ukrywał się latami. Teraz Szwajcaria chce otworzyć tajne akta Josefa Mengelego.

Przez dekady świat zadawał sobie pytanie: jak to możliwe, że jeden z najbardziej poszukiwanych nazistów uniknął sprawiedliwości?

Josef Mengele — lekarz z Auschwitz, człowiek odpowiedzialny za potworne eksperymenty na więźniach, szczególnie dzieciach — po wojnie zniknął. Nie stanął przed trybunałem. Nie został skazany. Uciekł do Ameryki Południowej i przez lata żył pod fałszywymi nazwiskami.

Dziś wraca temat, który może wstrząsnąć Europą.

Szwajcaria zapowiada otwarcie tajnych dokumentów dotyczących Mengelego. Według medialnych doniesień archiwa mogą ujawnić, kto pomagał mu finansowo, jak wyglądała siatka kontaktów byłych nazistów i czy zachodnie państwa wiedziały więcej, niż przyznawały publicznie. 

To nie jest tylko historia jednego zbrodniarza.

To historia powojennej Europy, która chciała jak najszybciej zapomnieć. Historia ludzi, którzy pomagali uciekać nazistom. Historia pieniędzy, fałszywych dokumentów i milczenia, które trwało dziesiątki lat.

Mengele do końca życia nie okazał skruchy. Utonął w Brazylii w 1979 roku, nigdy nie odpowiadając za swoje zbrodnie przed sądem.

Ale być może dopiero teraz świat dowie się, kto naprawdę pomógł „Aniołowi Śmierci” zniknąć.

Ile osób wiedziało?
Kto go chronił?
I dlaczego prawda wychodzi na jaw dopiero dziś?

Maj jest miesiącem szczególnym dla polskiej historii, wiary i pamięci narodowej. W ostatnich dniach wspominaliśmy 106. rocznicę urodzin św. Jana Pawła II oraz przypadającą 26 maja 45. rocznicę śmierci bł. kardynała Stefana Wyszyńskiego – Prymasa Tysiąclecia.

Kardynał Stefan Wyszyński był nie tylko duchowym przywódcą narodu, ale także obrońcą ludzi pracy. Upominał się o godność robotników, ich prawa do uczciwej pracy, szacunku i sprawiedliwego traktowania. W trudnych czasach komunistycznych otaczał robotników opieką duszpasterską i moralnym wsparciem, przypominając, że człowiek pracy nigdy nie może być pozbawiony godności.

Święty Jan Paweł II kontynuował tę drogę, wspierając ducha Solidarności i budząc w Polakach nadzieję na wolność. Podczas pamiętnej homilii w Warszawie, w dniu Zesłania Ducha Świętego, wypowiedział słowa, które na zawsze zapisały się w historii:
„Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!”

Dziś nowy Ojciec Święty, papież Leon XIV, dodaje do tego przesłania wezwanie o przemianę ludzkich serc i sumień – przypominając, że prawdziwa odnowa świata zaczyna się od człowieka.

Pamiętając o tych wielkich postaciach polskiej historii i Kościoła, oddajemy hołd wszystkim, którzy walczyli o wolność, godność pracy i duchową siłę narodu.

Niech Zstapi Duch Twoj Modlitwa Jana Pawla II do Ducha swietego.

Wspólnota polonijna w Calgary przykładem do naśladowania.

Jej solidarności, empatia, wrażliwość oraz polskie „know-how” jest przykładem do naśladowania dla Polek i Polaków na całym świecie.

Polonijna Agencja Informacyjna - dziękujemy za wzmiankę i prosimy obserwować czerwcową relacje z obchodów Dnia Dziedzictwa w Albercie.

Andrzej Ruta od dziesięcioleci pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych i zasłużonych postaci środowiska kombatanckiego oraz polonijnego w Kanadzie. Jako wieloletni prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie poświęcił ogromną część swojego życia pracy społecznej na rzecz zachowania pamięci o polskich żołnierzach walczących o wolność Ojczyzny, w szczególności żołnierzach 2. Korpusu Polskiego generała Władysława Andersa.

Jego działalność wykraczała daleko poza obowiązki organizacyjne. Andrzej Ruta przez lata był strażnikiem pamięci historycznej, dbając o to, aby kolejne pokolenia Polonii znały historię polskiego wysiłku zbrojnego podczas II wojny światowej oraz ofiary poniesione przez polskich kombatantów. Organizował i wspierał uroczystości patriotyczne, obchody rocznicowe, spotkania kombatanckie oraz inicjatywy edukacyjne skierowane do młodzieży polonijnej. Dzięki jego zaangażowaniu SPK w Kanadzie pozostawało aktywną i szanowaną organizacją, pielęgnującą wartości honoru, służby i pamięci narodowej.

Szczególne uznanie budzi jego wieloletnie oddanie środowisku kombatanckiemu. W czasach, gdy liczba żyjących weteranów systematycznie malała, Andrzej Ruta konsekwentnie podejmował wysiłki, aby ich głos i dorobek nie zostały zapomniane. Z wielkim szacunkiem reprezentował interesy kombatantów, troszcząc się zarówno o wymiar historyczny ich służby, jak i o zwykłą ludzką pamięć i wdzięczność wobec tych, którzy walczyli o wolną Polskę. Wielu członków Polonii podkreśla jego osobiste poświęcenie, czas oraz energię oddawaną bezinteresownie dla dobra organizacji i całej społeczności.

Andrzej Ruta przez lata odprowadzał również na wieczną wartę wielu zasłużonych członków SPK oraz prawdziwych żołnierzy z Kanady, którzy walczyli u boku generała Andersa na szlaku bojowym 2. Korpusu Polskiego. Brał udział w licznych uroczystościach pogrzebowych, często reprezentując środowisko kombatanckie i oddając należny honor tym, którzy poświęcili swoje młode lata dla wolności Polski. W swoich przemówieniach i wspomnieniach podkreślał pamięć, godność oraz dokonania zwykłych żołnierzy — ludzi skromnych, często cichych bohaterów historii, których losy nie mogą zostać zapomniane. Dzięki takim osobom jak Andrzej Ruta pamięć o polskich weteranach była i nadal jest żywa wśród kanadyjskiej Polonii.

Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że Andrzej Ruta jest synem żołnierza spod Monte Cassino. Dziedzictwo to stało się dla niego nie tylko rodzinną historią, ale życiową misją. Przez lata budował most pomiędzy pokoleniem kombatantów a młodszymi generacjami Polonii, przypominając, że wolność i niepodległość nigdy nie są dane raz na zawsze.

Przyznanie Andrzejowi Rucie Medalu „Pro Bono Poloniae” podczas obchodów 82. rocznicy Bitwy o Monte Cassino w Acquafondacie jest wyjątkowo symbolicznym i w pełni zasłużonym uhonorowaniem jego wieloletniej pracy, oddania i patriotycznej służby. To wyróżnienie stanowi wyraz wdzięczności za dekady poświęcenia dla Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, dla środowiska weteranów oraz dla całej polskiej wspólnoty narodowej poza granicami kraju.

Serdeczne gratulacje oraz wyrazy najwyższego szacunku dla Andrzeja Ruty składa Koło SPK nr 18 w Calgary wraz z całym Zarządem, na czele z Panią Prezes Koła. Dziękujemy za lata niestrudzonej działalności, społecznej służby i wierne trwanie przy wartościach, które od pokoleń budują polską tożsamość i pamięć narodową.

Polonia w Calgary uczciła 82. rocznicę zwycięskiej Bitwy o Monte Cassino. Obchody rozpoczęły się uroczystą Mszą Świętą z udziałem pocztów sztandarowych, Konsula Honorowego RP oraz przedstawicieli Stowarzyszenie Polskich Kombatantów Koło Nr 18.

Po nabożeństwie uczestnicy spotkali się w Domu Polskim, gdzie wspominano kombatantów oraz założycieli i wieloletnich działaczy Koła SPK. Był to czas refleksji nad historią, pamięcią i polskim dziedzictwem przekazywanym kolejnym pokoleniom. Szczególnie podniosłym momentem było uroczyste odegranie pieśni „Czerwone Maki na Monte Cassino”.

Stowarzyszenie już dziś przygotowuje się do kolejnego ważnego wydarzenia — obchodów Heritage Day, które odbędą się 14 czerwca i będą okazją do promocji polskiej kultury oraz tradycji wśród mieszkańców Calgary. 🇵🇱

Widmo - i kryzys natarcia 2 Korpusu
W dotychczasowej historiografii polskiej kwestia kryzysu dowodzenia, który nastąpił po pierwszym natarciu, była pomijana przez autorów. Oto jak sytuację opisał dowódca 5. Kresowej Dywizji Piechoty gen. Nikodem Sulik:

"Krwawe, a bez rezultatu, walki o opanowanie Widma w nocy z 11 na 12 i w dniu 12 maja spowodowały w oddziałach 5. Kresowej Dywizji Piechoty poważny wstrząs psychiczny. Były dwa najważniejsze powody tego wstrząsu: pierwszy – to świadomość żołnierza, że wykonał całkowicie, z najlepszą wolą i z największą ofiarnością wszystko, co do niego należało, a mimo to nic osiągnął, w jego przekonaniu, żadnego rezultatu; drugi powód – to ciężkie krwawe straty, w których żołnierz stracił najbardziej kochanych dowódców, najbliższych mu, bo jego bezpośrednich dowódców plutonów i kompanii, stracił najbliższych, najserdeczniejszych kolegów i przyjaciół. […]

Uznanie wypowiadane przez wysokich dowódców alianckich w czasie obecności na ćwiczeniach utwierdzało żołnierza i oficera w przekonaniu, że do ciężkiej pracy bojowej przygotowany jest należycie, a stąd płynęła wiara, że musi być powodzenie w walce. Kiedy więc pierwsze natarcie nie dało widocznego sukcesu, przynajmniej terenowego, kiedy natomiast zaczęto podsumowywać własne ciężkie straty, musiał nastąpić pewnego rodzaju szok nerwowy."

O kryzysie dowodzenia jest napisane w książce Juliusza Tyma.

Drugim natarciem 5. Kresowej Dywizji Piechoty dowodził zastępca dowódcy dywizji płk dypl. Klemens Rudnicki. Ażeby zbadać siłę oporu niemieckiego i ewentualnie wykryć nieujawnione wcześniej stanowiska ogniowe, w porozumieniu z dowódcą 2. Korpusu przeprowadzony został wypad jednej kompanii 16. batalionu strzelców na północno-zachodnią część grzbietu Widma. Przeprowadzony po zmierzchu 16 maja 1944 r. wypad przełamał obronę niemieckiej 7. kompanii II batalionu 100. Pułku Strzelców Górskich. 16. batalion strzelców opanował Widmo jako podstawę do dalszego natarcia. Drugie zakończone sukcesem polskie natarcie na Monte Cassino rozpoczęło się 17 maja 1944 r. o godz. 7.00.