Pun Miles

จากเด็กที่สิ้นหวังกับการเมืองไทย สิ้นหวังกับอนาคตของประเทศ ดั้นด้นไปอยู่แคนาดาเพื่อเปลี่ยนสัญชาติ
อยู่แคนาดามาเกือบ 5 ปี มีสิทธิยื่นสมัครขอ PR และได้Offer งานที่เป็นตำแหน่งSupervisor

แต่สุดท้ายก็เลือกกลับมาไทย ทั้งๆที่งานที่ทำอยู่ที่นู่น ได้เจอวิวสวยๆ เงินเดือนดี เพื่อนร่วมงานน่ารัก และมีโอกาสได้สัญชาติ

ทุกอย่างที่แคนาดาถือว่าดีมาก ไม่ว่าจะเป็นกฏหมายที่แข็งแรง ผู้คนที่ใจดี สิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนที่ทั่วถึง

แต่ลึกๆเรารู้สึกว่า…เราอยากกลับบ้าน

เราไม่อยากทำงานงกๆเพื่อส่งเงินกลับมาไทย แล้วเจอพ่อแม่ปีละครั้ง ไม่อยากพลาดงานแต่งเพื่อนสนิทเพราะอยู่ไกลไปครึ่งโลก ไม่อยากวิดีโอคอลหาครอบครัว แทนที่จะได้นั่งกินข้าวด้วยกัน

เราอยากกลับมาอยู่ใกล้บ้าน ที่ได้เจอครอบครัว ได้เที่ยวทะเล ได้กินอาหารไทย ได้ไปตลาดนัด ได้ไปงานแต่งเพื่อนๆ ได้ทำงานที่รัก

เลยทิ้งเงินเดือนเกือบแสนที่นู่น เพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้งที่นี่

หลายๆคนมองว่าน่าเสียดาย หลายคนไม่เข้าใจ หลายคนมองว่าพลาด หลายคนถามว่ากลับมาทำอะไรที่นี่

แต่เราไม่เสียใจและไม่เสียดายเลย
เพราะเราได้เรียนรู้ชีวิตที่นู่นแล้ว และเราเลือกที่จะกลับมาด้วยความเต็มใจ

หลายคนสิ้นหวังไปกับประเทศนี้แล้ว คิดว่าคงแก้อะไรไม่ได้แล้ว

แต่เรากลับมามีความหวังกับประเทศนี้อีกครั้ง เพราะเชื่อว่าประเทศจะเจริญก้าวไปข้างหน้าต่อได้ และประชาชนตัวเล็กๆอย่างเราและอีกหลายล้านคนก็พร้อมที่จะเป็นฟันเฟืองให้ประเทศขับเคลื่อนสู่อนาคตที่ดีกว่า ด้วยการนำพาของผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ เห็นความสำคัญของ “ประชนชน” ไม่คอร์รัปชั่น ไม่โกงกินหรือฮั้วให้แต่พวกพ้องตัวเอง

เราเชื่อว่าเด็กไทยไม่น้อยที่ทำงานอยู่ต่างประเทศ ถ้าเขาเลือกได้ เขาก็อยากกลับไทย อยากกลับมาเจอครอบครัว อยากกลับมาอยู่บ้าน อยากกลับมาขับเคลื่อนประเทศให้ไปข้างหน้า ถ้าประเทศไทยพร้อมที่จะผลักดันให้เขามีคุณภาพชีวิตที่ดีเช่นกัน

วันนี้เรากลับมาไทยด้วยความหวัง และสิทธิในมือเราที่สามารถช่วยเปลี่ยนประเทศนี้ให้ดีขึ้นได้

อยากบอกเพื่อนๆทุกคนว่า อย่าสิ้นหวังกับประเทศไทยเลย
แม้เราจะเป็นประชาชนคนตัวเล็กๆ แต่วันนี้เรามีสิทธิ มีเสียงที่จะได้ใช้ในการเปลี่ยนแปลงประเทศ ช่วยกันเลือกผู้นำที่ทำให้ประเทศเดินไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิใจกันเถอะ

อยากบอกพ่อแม่ที่ลูกๆต้องออกจากบ้านไปทำงานหนักอยู่ต่างจังหวัดหรือต่างประเทศว่า เสียงของท่านมีค่าและมีความสำคัญ ที่ทำให้ประเทศนี้มีความเจริญความก้าวหน้าที่ทั่วถึง โดยลูกๆของท่านไม่ต้องดั้นด้นระหกระเหินไปไกลเพื่อหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัว แล้วกลับมาเจอหน้าท่านไม่กี่วันในช่วงปีใหม่เท่านั้น

ไม่ว่าท่านจะรักใครชอบใครมาก่อน ได้โปรดคำนึงและพิจารณาถึงอนาคตของลูกหลานท่าน ที่เขายังอยากดำรงชีวิตอยู่ในประเทศนี้ด้วยความหวังถึงคุณภาพชีวิตที่ดี

ถ้าการเมืองแบบเก่าแบบเดิม ทำให้ประเทศมาได้แค่นี้
ก็ถึงเวลาเปลี่ยนแปลงให้คนใหม่ที่มีวิสัยทัศน์ มีความสามารถและเห็นหัว “ประชาชน” เข้ามาทำหน้าที่ตรงนี้แทน

วันนี้สมายมาทำหน้าที่ของประชาชนคนหนึ่งที่มาเลือกตั้งนอกเขต และอีกหนึ่งวันคือ 8 กพ. ที่จะลงเสียงประชามติ

อยากให้ทุกคนออกมาใช้สิทธิ ใช้เสียงของท่านเยอะๆ
เพราะ “ประชนชนคือประเทศ” และท่านก็เป็นคนสำคัญของประเทศไทยเช่นกัน

#เลือกตั้ง2569 #เลือกตั้งนอกเขต #เลือกตั้ง

ตอนนี้เป็นเวลา 11:10 pm ของอัลเบอต้า พรุ่งนี้ต้องทำงานเช้า แต่นอนไม่หลับ เลยเปิดอ่านไดอารี่ที่ตัวเองเขียนตอนไปโครงการอาสาสมัคร Wwoof ที่ญี่ปุ่น เมื่อปี 2561 นี่เล่นเขียนตั้งแต่วันที่1 ถึงวันที่14 ครบ 2อาทิตย์เลย ขยันมาก อ่านแล้วตลกตัวเองดี เลยอยากเอามาแชร์ให้ทุกคนอ่านขำขันกันค่ะ (อาจจะยาวหน่อยนะคะ เขียนไปเรื่อยนิดนึง 😅)

🖋️บันทึกวันที่1 (5/1/2561) 🇯🇵
วันแรก มาถึงก็ลำบากซะแล้ว
ตอนเช็คอิน เราก็มั่นใจว่าแอร์เอเชียง่ายชิลๆ เลยถามพี่เจ้าหน้าที่ว่าจะไปเค้าเตอร์ไหน พี่เค้าก็ให้ไปเค้าเตอร์4 เราก็แปลกใจนิดหน่อยเพราะมีแต่คนเกาหลี อีกอย่าง แถวยาวมากเหลือเกิน ก็เลยเปลี่ยนใจไปถามอีกคน พี่เค้าก็บอกว่าถ้าไปกัวลาลัมเปอร์ให้ไปช่อง1-2 เราก็ไปจ้า ช่องที่1เลย แถวก็ยาวเหมือนกัน ยืนไปสักพักเริ่มสังเกตว่าทำไมรอบตัวมีแต่คนจีน มองที่หน้าจอเค้าเตอร์ก็เขียนว่า ”“เที่ยวบินเหมาลำ”
เราเอะใจว่าเข้าแถวถูกหรือเปล่า แต่ก็ไม่กล้าเปลี่ยนแถว สังเกตไปอีกเค้าเตอร์อีกช่องหนึ่ง มีนักท่องเที่ยวเป็นฝรั่งบ้าง เริ่มคิดว่า เอ้ย หรือเข้าแถวผิดช่องจริงๆวะ? เลยต้องเดินเบียดๆเพื่อออกมา กว่าจะเช็คอินถูกช่อง ก็วุ่นวายทีเดียว 😩

มาถึงตอนขึ้นเครื่อง ขามากัวลาลัมเปอร์ก็ไม่มีปัญหาอะไร กินนิชชินบนเครื่องชิลๆ แต่พอถึงเปลี่ยนเครื่องไปชินโตเสะนี่แหละ เวลามันก็สามทุ่มแล้ว เลยหยิ่งไม่ซื้ออะไรกิน เพราะคิดว่ากินมาแล้ว บนเครื่องก็ไม่ซื้ออะไร เป็นไงล่ะ ปวดท้องเลยจ้า อัดยาแก้จุกเสียดไปสามเม็ด กว่าเครื่องจะลงจอด กว่าจะผ่านตม โห คือทรมานมาก แสบท้องสุด ออกมาก็รีบซื้อข้าวกินเลยนะ แม่ง ทำให้ปวดยิ่งกว่าเดิมอีก บีบๆคลายๆอยู่ในท้องนั่นแหละ

ยังจ้า ความซวยยังไม่หมด นี่วางแพลนไว้แล้วว่าจะมาซื้อซิมที่นี่ เลยดูตู้ไว้ จัดการซื้อเรียบร้อย ประเด็นคือหยอดเงินไปแล้ว 5500 เยน กดปุ่มซิมเสร็จ เอ้า ปุ่มซิมที่กดมันไม่มีซิมข้างใน แม่งอีช่องก็ค่อยๆเลื่อนเพื่อให้เราเอื้อมไปหยิบซิม แต่เป็นไงล่ะ ข้างในไม่มีซิม! กุจะหยิบไรก่อน!? เงินก็จ่ายไปละ ก็เลยต้องไปติดต่อที่เค้าเตอร์ขายซิมแถวๆนั้น แล้วพนักงานเค้าก็งงๆเพราะคงไม่ค่อยเคยเจอกรณีอย่างนี้ เขาพาเดินไปเช็คอีเครื่องขายว่าคุณกดงี้ใช่มั้ยๆ เขาบอกว่าต้องกดแบบนี้ๆ สรุปว่าข้าพเจ้าอาจจะกดผิดเอง 🥹
พนักงานเลยต้องโทรคุยกับบอสจ้ะ ว่าจะเอายังไงกันดี คุยอยู่นานเลย แล้วนี่รีบด้วยเพราะต้องเดินทางไปจุดนัดพบกับโฮส ซึ่งจริงๆคืออกมาจากตม. 8.05น. ได้ แต่กินข้าวกับจัดการเรื่องนี้ ปาเข้าไป 9.50น. นัดโฮสไว้บ่ายโมง แล้วต้องเปลี่ยนรถนู่นี่อีก พนักงานบอกว่า ต้องใช้เวลาเช็ค 45นาที ซึ่งเราไม่มีเวลาขนาดนั้น เลยให้ข้อมูลติดต่อไปแล้วบอกว่าจะมาหาอีกทีวันกลับ แล้วก็ซื้อซิมใหม่เลย ซื้อซิมแล้วก็ซวยอีก เพราะว่า wifi สนามบิน แม่งต่อไม่ได้ เลยได้แค่ใส่ซิม แต่ลงทะเบียนซิมไม่ได้ ใช้เน็ตไม่ได้จ้าา

แล้วด้วยความรีบเลย ค้างไว้แค่นั้น แล้วมาขึ้นรถเลย แล้วคือไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนาขึ้นด้วยนะ หยิบแค่โค้ทออกมาจากกระเป๋า พออกมาข้างนอกที่ปกคลุมด้วยสีขาวของหิมะเท่านั้นแหละ จ้าา หน้าชาเลยจ้าา 🥶

เรานั่งรถไฟจากสถานีชินโทเสะไปที่สถานีมินามิชิโทเสะ จากนั้นเปลี่ยนสายนั่งjr มาลงสถานี ชิมุคัปปุ พอลงมานะ ทุกอย่างขาวโพลนไปหมด ไม่มีคนเลย เหมือนสถานีร้าง เดินออกมาหน้าสถานี รถยนต์ รถตู้ก็ถูกหิมะกลบ ดูไม่เหมือนจะมีรถบัสผ่านมาได้เลยอ่ะ โชคดีข้างๆมีร้านอะไรก็ไม่รู้อยู่ เลยเดินฝ่าหิมะไป หิมะก็หนา เส้อผ้าที่ใส่ก็ไม่ได้เตรียมพร้อมมาก กระเป๋าก็ลากไม่ได้ หฤโหดมากตอนเดินไปที่ร้าน เข้ามาในร้านก็ไม่เจอคนอีก คิดได้แค่ว่า ซวยแล้วกุ เอาต้องเองมาทรมานชัดๆ จากนั้นก็เดินไปดูชั้นสอง เป็นร้านอาหาร เราเลยถามเค้าว่ารถบัสที่ไปฮิดากะอยู่ไหน เค้าก็บอกว่าอยู่หน้าสถานีเลย เดินไปเลย คือแบบ หนูเพิ่งเดินมา หนูต้องเดินกลับไปอีกเหรอ 😭

พอเดินกลับไปหน้าสถานี ก็เจอพนักงานสถานีพอดี เค้าเลยชี้รถบัส (จริงๆเรียกรถตู้จะใกล้เคียงกว่า)ที่ไปฮิดากะให้ ซึ่งไม่มีผู้โดยสารเลย ฉันเป็นผู้โดยสารคนเดียวของคันนั้นจ้า
ระหว่างทางไป หันไปทางไหนก็ขาวไปหมด ทางก็ค่อนข้างมีแต่ป่า ไม่มีหมู่บ้านเท่าไหร่ ใช้เวลาเกือบครึ่งชมในการมาถึงจังหวัดฮิดากะ โฮสก็มารอรับอยู่ที่หน้าป้าย โฮสเป็นคุณยายที่แข็งแรงคนนึงเลย แกช่วยยกของ ชวนคุย แล้วขับรถพาเรากลับไปฟาร์ม สักพักกว่าจะมาถึง พอเห็นป้ายฟาร์มก็เริ่มดีใจว่า ถึงแล้ว ที่ไหนได้ ลัดเลาะคดเคี้ยวไปอีกเกือบ1กิโล!

พอมาถึงฟาร์ม โฮสก็พาเข้ามาในบ้านพัก ซึ่งให้เราอยู่คนเดียว เพราะอาสาสมัครคนอื่นยังไม่มา บ้านเป็นกระท่อมไม้เล็กๆ ไม่มีฮีทเตอร์ มีแต่เตาผิง โถส้วมกดน้ำไม่ได้ ต้องใช้น้ำราด อีกอย่างคือน้ำเย็นโคตรเพราะไหลมาจากภูเขาเลย
โฮสพาไปรู้จักครอบครัว ซึ่งมีลูกสาวคือเอมิซัง และหลานชายคือริวตะคุง และคนสุดท้ายที่เพิ่งกลับมาถึงคือคุณตานั่นเอง
โฮสคุณยายทำแกงกะหรี่เนื้อกวางให้กินเป็นมื้อเที่ยง ซึ่งนี่ไม่ชอบกินแกงกะหรี่เลย แต่ก็พอกินได้บ้าง เนื้อกวางที่โฮสทำนุ่มและไม่ค่อยคาว จึงทำให้มื้ออาหารครั้งนี้เป็นไปอย่างสบายใจ

ทานอาหารเสร็จ ก็ได้พักผ่อนนิดหน่อยก่อนโฮสจะเรียกไปทำงาน คือการตักเศษไม้แห่งให้น้องม้าที่มีกว่า20ตัว!! ใช่จ้ะ ฉันมาอาสาสมัครในฟาร์มม้า! จริงๆก็เตรียมใจมาไว้แล้วว่ามาฟาร์มม้าก็จะได้มาทำงานแบบนี้ แต่มันค่อนข้างโหดหน่อยเพราะอากาศติดลบนี่แหละ โฮสเลี้ยงสัตว์เยอะมาก ทั้งม้า นก แมว หมา ม้าที่นี่น่ารักทุกตัวไม่ดุ เชื่อง ตัวโตมากด้วย หลังจากตักหญ้าแห้งให้น้อง2รอบมาบวกกับการเดินหิมะที่ลื่นล้มไปรอบนึง งานก็เสร็จ! 😄

ลืมบอกไปเลยว่า ถึงแม้จะซื้อซิมเนตมา แต่สัญญาณที่นี่ก็น้อยนิดเหลือเกิน ยิ่งดึกยิ่งno service จ้า wifi ก็ติดบ้างดับบ้าง หลุดบ้าง ชนบทที่ต้องการเลยค่า // meปาดน้ำตา

อาหารเย็นวันนี้เป็นปลาทอด ซุปเห็ด ซึ่งโฮสลืมหุงเข้าเลยได้กินขนมปังแทน กินเสร็จก็ขอขนมปังกลับมาบ้านตัวเองด้วยนะ 555

จบละค่ะสำหรับบันทึกการไปอาสาสมัครที่ญี่ปุ่นวันแรก ถ้าชอบกันเดี๋ยวไว้มาลงวันที่2นะคะ ตอนนี้ต้องไปนอนแล้ววว 😴

ทำงานที่ใหม่มาได้เกือบเดือนละค่ะ แฮปปี้มากและเหนื่อยมากเช่นกัน ปวดตัวปวดขาไปหมด แต่ข้อดีคือแถวนี้ธรรมชาติเริ่ดมาก อากาศดี วิวอย่างสวย สมายเดินไปทำงานตอนฟ้ายังไม่สว่างคือเห็นดาวชัดแจ๋ว ⭐️

ทำงานไปสักพัก สมายสังเกตว่าเพื่อนร่วมงานสมายมาจากประเทศอังกฤษเยอะมาก ไม่ว่าจะตำแหน่งในครัว ฟร้อน เซิร์ฟ โฮส แล้วอายุน้อยๆกันทั้งนั้น ถามไปถามมาก็คือมาด้วยโครงการ Work and Holidays มาเก็บประสบการณ์ ค้นหาตัวเอง บวกกับอยากมาเล่นสกีช่วงฤดูหนาว เลยเลือกมาทำงานที่ Lake Louise กันเยอะเลย ฟังละคิดถึงตอนที่ตัวเองไป Work and Travel ที่อเมริกาสมัยวัยสะรุ่น ทำงานสุดและเที่ยวสุดเหมือนกัน 555 😆

ตอนนี้ เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่มาจากอังกฤษเกือบ70% และมีมาจากออสเตรเลีย สกอตแลนด์ เนปาล แคนาดาเจ้าถิ่น ล่าสุดมีมาจากเนเธอร์แลนด์ หรรษามาก multicultureสุดๆ และฉันจะพูดอังกฤษสำเนียงเฮอร์ไมโอนีได้ก็คราวนี้แหละ! 😄🧙

#ทำงานในแคนาดา #ทีมแคนาดา

💫ทุกคนเชื่อเรื่องจักรวาลจัดสรรไหมคะ 💫

บางครั้งสิ่งที่เราพยายามสุดตัว อาจจะไม่ใช่ที่ของเรา
กลับกลายเป็นว่าบางอย่างที่เราไม่ได้ตั้งใจ กลับเป็นสิ่งที่เหมาะกับเราที่สุดก็ได้

เมื่อไม่นานมานี้ สมายมีความคิดจะลาออกจากที่ทำงานเดิม ในระหว่างหนึ่งเดือนก่อนจะแจ้งลาออก สมายร่อนเรซูเม่หางานเยอะมาก วันละ2-3ที่ตลอดทั้งเดือน
มือที่ส่งใบสมัครไป ใจก็ภาวนาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่าขอให้ได้ภายในเดือนนี้ๆ

ที่แคนาดา การหางานไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ แม้เราจะมีโปรไฟล์ดีขนาดไหน ก็แพ้คอนเนคชั่นอยู่ดี แต่สมายไม่มีคอนเนคชั่นในมือขนาดนั้น

สมายตั้งเป้าทำงานในสายโรงแรม ร้านอาหารฝรั่งหรือสายเซลล์ แต่ช่วงเวลาหางานใหม่นั้นช่างกดดันและเงียบเชียบเหลือเกิน บางที่ส่งมาปฏิเสธก็ถือว่าดีหน่อย อย่างน้อยก็บอกกัน แต่ก็ส่งปฏิเสธมาเยอะจนใจแป้วไปหมด 😅

สุดท้ายต้นเดือนถัดมา สมายโดนเรียกสัมภาษณ์งาน 4ที่ จากเกือบ 50 ที่ที่ส่งไป

งานแรกเป็นงานเมเนอเจอร์ร้านอาหารในเครือใหญ่ที่สมายอยากได้มาก เพราะใกล้บ้านและร้านมีชื่อเสียง สมายเตรียมตัวสองวันเพื่อไปสัมภาษณ์ เก็งคำถามทั้งหมดเพื่อตอบให้ดีที่สุด และวันจริง ก็ถือว่าทำได้ตามที่คาดหวังไว้

ที่ที่สองก็เป็นร้านอาหารเหมือนกัน เมื่อเรามีประสบการณ์จากที่แรก เลยสัมภาษณ์ชิลขึ้นมาหน่อย

ที่ที่สี่เป็นสายท่องเที่ยว นี่ก็เตรียมตัวสัมภาษณ์หลายวัน จนผ่านไปสัมรอบสองต่อกับเมเนเจอร์สาขา

ที่สุดท้ายเป็นที่ที่สมัครหลังสุด สมัครไปงั้นๆ แต่ดันโดนเรียกสัมภาษณ์ ตอนแรกกะจะไม่สัมด้วย เพราะที่ทำงานไกล ได้ก็คงไม่เอา

ตอนสัมที่สุดท้ายคือสัมกับHR สมายชิลมาก เพราะมันเป็นสายHospitalityที่เราสัมมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เลยค่อนข้างผ่อนคลาย ใครจะไปรู้ว่าสัมเสร็จวันนั้น อีกวันเขาส่ง Offer งานให้เลย ในขณะที่งานอื่นที่เราไปสัมภาษณ์มายังเงียบไม่ให้คำตอบ

สุดท้ายด้วยระยะเวลาและการคิดทบทวนต่างๆ ก็ตอบรับงานนี้ไปในช่วงเวลาต้นเดือนกันยาที่ผ่านมา และลาออกจากที่ทำงานเก่า ทัังหมดเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือนพอดีตามระยะเวลาที่สัญญากับตัวเองไว้ว่าเราต้องหางานใหม่ให้ได้

สิ่งที่อยากแชร์วันนี้ก็คือ มันไม่ใช่ทุกครั้งที่เราพยายาม แล้วเราจะได้สิ่งที่เราอยากได้มา แต่ถ้าเราไม่หยุดความพยายาม ผลลัพธ์มันย่อมเกิดขึ้นเสมอ

งานนี้ไม่ใช่งานที่สมายคาดหวังว่าจะได้เลย แต่เป็นงานที่เหมาะกับสมายที่สุด ณ ตอนนั้น สมายเลยเรียกมันว่า “จักรวาลจัดสรร”

หลายๆครั้งรู้สึกว่า เมื่อมันเป็นของเรา มันจะไม่ยากเลย ไม่ได้ใช้ได้กับแค่ความสัมพันธ์ แต่กับเรื่องอื่นๆก็ด้วยเช่นกัน

กลับกันหลายๆอย่างหมดพลัง หมดแรง หมดความพยายามไปก็ตั้งเยอะ สุดท้ายก็ไม่ใช่อยู่ดี

มีคนเคยบอกสมายว่า “เราจะไม่ได้สิ่งที่เราอยากได้ เราจะได้สิ่งที่เราคู่ควร” เพราะฉะนั้นเมื่อเราพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นในทุกๆวัน ผลลัพธ์ที่ดีย่อมปรากฏออกมาเสมอ

และงานนี้ก็ดีมากสำหรับสมายจริงๆ แม้จะอยู่ไกลบ้าน แต่ได้ทำงานโรงแรมเครือใหญ่ ระบบจัดการบริหารชัดเจน วัฒนธรรมองค์กรดี เพื่อนร่วมงานน่ารัก วิวสวย เมเนเจอร์เอย Supervisorเอย อีเมลมาต้อนรับตั้งแต่ก่อนเริ่มงาน คอยถามไถ่ ชื่นชม ให้กำลังใจพนักงานตลอด เป็นสิ่งแวดล้อมที่ทำให้เราเติบโต พัฒนาและเรียนรู้เพื่อต่อยอดในอนาคตได้

วันนี้สมายมาแชร์เรื่องนี้เพื่อบอกทุกคนว่า…

เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเป็นวันของเรา ไม่รู้ว่าความพยายามที่เท่าไหร่ ถึงจะเห็นผล แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เราไม่ย่อท้อ ไม่ยอมแพ้ และพยายามต่อไป จักรวาลก็จะจัดสรรสิ่งที่เหมาะสมกับเรามาให้ค่ะ

เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังพยายามอยู่ในทุกๆวันนะคะ
ขอให้เชื่อมั่นในตัวเองเสมอ เพราะทุกคนคู่ควรกับสิ่งที่ดีค่ะ 😊✌🏻💕

#ทำงานในแคนาดา #ทีมแคนาด