Danker de Rijke

Maak af waar je aan bent begonnen

Je kent het.

Het boek op je nachtkastje, half gelezen, stof te verzamelen de afgelopen maanden. Je weet hoe het verder moet, maar je pakt het niet meer op.

De cursus.
Module drie van de zes.
De rest is voor 'later', alleen later is inmiddels een halfjaar geleden.

Die gesprekken die je moest voeren.
Met je collega.
Met je broer.
Met jezelf, eigenlijk.

Uitgesteld.
Op de lange baan geschoven, allen 'de baan' is inmiddels zo lang dat je de horizon niet meer ziet.

Je bent niet lui, dat is het gekke van dit verschijnsel waar we ALLEMAAL mee te maken hebben in het dagelijks leven.

We zijn verslaafd geraakt aan 'beginnen'.

Beginnen is veilig.
Beginnen is vol potentie.
Beginnen heeft nog geen gezicht.
Het is puur, het is schoon, het is vol belofte.

Je bent de held die gaat beginnen.

Iets afmaken?
Afmaken is een vorm van oordelen. Afmaken is jezelf onder ogen zien en denken: 'Is dit het? Is dit alles wat eruit is gekomen van al die plannen en intenties en goede voornemens?'

Afmaken is zichtbaar worden en zichtbaar zijn is soms eng, want stel dat het niet genoeg is.

Stel dat je niet genoeg bent.

Dus je begint iets nieuws.
En nog iets.
En nog iets.
Zeventien projecten.

Geen enkele af.

Vandaag is vrijdag. Kies er één, niet groot, eentje maar.
Klein genoeg om te realiseren voor het weekend gaat beginnen.

Maak het af.
Niet perfect, maar maak het af.

De man die afmaakt is niet de man die nooit twijfelt.
Het is de man die twijfelt, en toch doorzet. Die ziet dat het middelmatig is, en het toch aflevert. Die weet dat het beter kon, en het toch signeert.

Dus welke ga jij afmaken?
Kies. Nu.

Ik vind vs Hoe bedoel je?

Je kent het wel.
Je zit ergens, thuis, werk, misschien een café, en er komt iets waar je niet mee eens bent. En voordat je het weet zeg je: 'Ik vind dat...'

Ik vind dat je beter kunt communiceren.
Ik vind dat dit niet eerlijk is.
Ik vind dat jij de ander bent in dit verhaal.

En dan denk je dat je eerlijk bent.
Dat je grenzen aangeeft.

Dat je je mening ventileert.

Maar eerlijk zijn is niet hetzelfde als een muur neerzetten.

'Ik vind' is geen opening.
Het is een slot.
Een blok beton tussen jou en wat er werkelijk speelt.
Je gooit het eruit en noemt het communiceren.

De ander staat nu alleen.
Met jouw betonblok.
En jij staat 'trots' op je eigen stoep nog steeds 'iets te vinden'.

Ik heb het jaren gedaan.
Dacht dat ik dapper was.

Dat ik mijn waarheid sprak.

Maar ik sprak alleen mijn conclusie.
De hele weg erheen had ik al in mijn eentje gelopen.

Zonder de ander, zonder de vragen en soms zonder te kijken.

En dan komt die andere zin.
Die kleine. Die simpele.

'Hoe bedoel je?'

Drie woorden onnozel simpele woorden, maar met een empathische kracht van een volwassen tornado.

En de deur gaat open.
Niet voor de ander, maar wel voor jou.

Opeens hoor je iets dat je niet wist. Iets dat jouw beton niet eens raakt. Want het bleek helemaal niet te gaan om wat jij dacht.

'Ik vind' maakt je groot in je eigen hoofd, het voelt als 'nu ben ik veilig' of als 'hier ben ik veilig'.

'Hoe bedoel je?' maakt je wijzer in het echte leven.

En daar gaat het om.
Wil je gelijk hebben? Of wil je groeien?

Je kunt niet beide.

Ik heb gelukkig jaren geleden door harde levenslessen uiteindelijk mijn keuze gemaakt. Kies maar.

EN?