Perspectieven

Ik ben zo’n gelukzak.
Als bemiddelaar is mijn werk zo divers.
En… ik denk ook écht betekenisvol.

Gesprekken tussen gezinsleden n.a.v. een nalatenschap…
Een overlijden is al zo pijnlijk. Dan wil je niet dat samen met het leven dat eindigde, ook de familieband ten onder gaat.
Maar het zijnn gesprekken, met vele lagen: over geld, maar minstens evenveel over geschiedenis en gevoelens.

Kersverse ouders die worstelen in hun relatie, waardoor ze weinig kunnen genieten van hun prille ouderschap. Angst voor verlies van hun partnerschap leidt tot onmacht. En vanuit die onmacht worden soms harde dingen gezegd.
Ze zitten bij me met grote zorgen over hun rechten als ouders, mocht het mislopen.
Samen zoeken we hoe er weer rust kan komen, zodat er hopelijk ook opnieuw ruimte ontstaat voor verbinding.

Heel regelmatig ontmoet ik ook partners die beslisten maar niet weten hoe aan de ander te zeggen dat de relatie eindigt…
De angst voor de reactie.
Twijfel.
Is het beter om eerst te vertrekken?
Wat als ik op straat gezet word?
Ik ben altijd blij als ik kan toelichten hoe belangrijk een goed scheidngsmelding is, en op welke manier de kansen op escalatie kleiner worden.

Dat is maar een kleine blik op wat zich hier de afgelopen dagen bijvoorbeeld afsp en lee.
Naast wat je misschien “normaal” (vreselijk woord 😉) verwacht van een scheidingsbemiddelaar:

Verblijfsregelingen.
Financiële afspraken voor kinderen.
Fiscaliteit.
Ouderschapsplannen.
Verdeling van vermogen.

Overeenkomsten opstellen, bespreken en verfijnen.

En… iets wat ik bijna zou vergeten maar zo fijn is: videobellen met collega’s.
Onze bekommernissen delen.
Maar vooral: onze dromen.

Over hoezeer we hopen op verandering.
Op een wereld met minder conflictscheidingen.

Dus… altijd welkom.
Misschien kan ik wel meer voor je betekenen dan je denkt. ❣️

Je ziet het niet helemaal, maar er is een ‘changement de décor’ in mijn bemiddelingskamertje. Ik wilde me er echt thuis voelen. Gezelligheid brengen.
Geen idee hoe het voor bezoekers is, maar ik voel me er heerlijk.
En er is ook een eerder figuurlijke changement d’intérieur. Steeds meer ‘thuis’: dichter bij wie ik wil zijn, en steeds minder bereid om daarvan weg te gaan. Ook professioneel.

Dat betekent dat ik voluit kies om te bemiddelen bij scheidingen tussen partners die uit elkaar gaan, maar dat hoe dan ook respectvol willen doen.
Niet omdat dat makkelijk is, maar omdat ze bereid zijn ten volle verantwoordelijkheid te nemen voor hun proces. Mede omwille van de kinderen.
Ik zou vroeger sneller alle cliënten aannemen, ook zij die dat minder kunnen of willen, vanuit de hoop (misschien ook een zekere vorm van arrogantie) dat ik altijd wel íets kon betekenen.
Maar ook ik ben niet op mijn sterkst als het niet helemaal klopt.

Dus samen met mijn changement de décor kies ik ook bewuster voor trouw blijven aan de kennis en ervaring die zich vertaalt in mijn changement d’intérieur.

Altijd en van harte welkom aan wie er in past ❣️

In mijn werk als scheidingsbemiddelaar ontmoet ik veel ouders die, ondanks hun partnerscheiding, vastbesloten zijn om als bondgenoten samen ouders te blijven.

Dat zijn heel fijne intenties als basis. Ook deze ouders worstelen met persoonlijke emoties, maar ze slagen erin die niet te laten doorwegen op hun ouderschap na scheiding. Hun kind en diens welzijn staan centraal. Ze weten (en handelen ernaar ) dat een kind niet zozeer lijdt onder de scheiding zelf, maar vooral onder conflict en spanning.

Toch zijn er ook ouders bij wie dat (nog) niet lukt. Vaak omdat één van beiden gevangen zit in pijn, teleurstelling of ego. Of omdat een kwalijke dynamiek van voorheen ook na scheiding verder blijft bestaan.

Betekent dat dat bemiddeling dan per definitie onmogelijk is?
Gelukkig niet.

Ook dan is maatwerk belangrijk. En dat kan je bij een rechtbank moeilijk vinden. Soms betekent dat dat we afspraken zoeken die communicatie met maximaal beperken, en ligt de focus op mogelijke bronnen van conflict proactief vermijden. We bouwen een kader waarin ouders niet voortdurend hoeven samen te werken, maar wel zonder de brug tussen hen definitief op te blazen.

Bemiddeling gaat dus niet per se over actief samenwerken als ouders, maar wel altijd over het vermijden van strijd ten koste van het kind. Want een kind heeft vooral twee ouders die, elk op hun manier, het welzijn van hun kind voorop blijven zetten.