Trill's Decoder Energy Work

11 juni – Energie 2 ✨
Energie 2 kan zoveel kanten op gaan.
Maar één ding vraagt ze altijd van ons: keuzes maken vanuit liefde.
Vandaag deel ik iets bijzonders.
Voor ons theaterstuk op 9 november schreef ik twee liedjes. Regelmatig kreeg ik de vraag:
"Waar kunnen we die beluisteren?"
Het heeft even geduurd, maar vandaag is het zover.
Vanaf vandaag is het eerste lied van het theaterstuk, "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet", te beluisteren.
En wat brengt dat mij terug naar een bijzondere dag.
Een dag waarop ik geraakt werd.
Een dag waarop ik even terug stapte in een oud stuk van mezelf, om er daarna opnieuw uit te komen als een nieuwe versie van wie ik geworden ben.
Wat ik die dag terugkreeg van kinderen, jongeren, studenten en volwassenen, heeft diepe indruk op mij gemaakt.
Ik dacht eerlijk gezegd dat mijn verhaal oud nieuws was.
Dat mensen het ondertussen wel gehoord hadden.
Maar niets bleek minder waar.
Het raakte nog steeds.
En dat raakte mij.
Want wat veel mensen weten over dyslexie, is vaak niet voldoende om echt te begrijpen wat het betekent.
Nog te vaak wordt gekeken naar wat niet lukt.
Nog te vaak ligt de focus op wat fout gaat.
En zelfs daar ontbreekt soms de juiste kennis om mensen echt te ondersteunen.
Ik geloof dat de mooiste inzichten vaak komen van de mensen die het zelf beleven.
Van de kinderen, jongeren en volwassenen die elke dag leven met dyslexie.
Niet vanuit theorie.
Maar vanuit ervaring.
Want als jullie eens voor één moment in ons hoofd zouden kunnen kijken...
Dan zouden jullie zien hoeveel er al aanwezig is.
Wij zien het.
Wij voelen het.
Wij horen het.
Alleen komt het er niet altijd uit op het moment dat het gevraagd wordt.
En precies daar ontstaat vaak het misverstand.
Daar ontstaan labels.
Daar ontstaan onzekerheden.
Daar ontstaat het gevoel dat je niet goed genoeg bent.
Daarom schreef ik dit lied. https://www.youtube.com/watch?v=hKtKdosWbL0
Omdat mensen met dyslexie vaak veel meer zien dan woorden alleen.
We voelen.
We observeren.
We lezen tussen de lijnen.
We kijken soms door muren heen.
Niet omdat we bijzonder willen zijn.
Maar omdat ons brein nu eenmaal anders werkt.
Na het theaterstuk trok ik me even terug.
✍️👌🎧