Purebymie

"Maar gelukkig word je er precies niet van…”
Het is een opmerking die ik de laatste tijd regelmatig krijg.

En ergens begrijp ik ze ook.
Want we hebben geluk leren herkennen aan enthousiasme, luidheid, altijd “goed gezind” zijn, veel doen, veel willen, veel uitstralen.

Maar wat als écht geluk er langs buiten soms minder spectaculair uitziet?
Wat als iemand niet constant op zoek is naar prikkels, bevestiging of afleiding?
Wat als iemand gewoon… is?
Voor veel mensen lijkt dat al snel alsof er “iets ontbreekt”. Alsof er minder vuur is. Minder plezier. Minder geluk.

Terwijl ik me net vaker dan ooit in balans voel.
Niet omdat alles perfect is.
Niet omdat ik altijd blij ben.
Wel omdat ik mezelf niet meer voortdurend aan het verlaten ben om me “goed genoeg” te voelen.
Ik voel verdriet wanneer het er is.
Ik voel rust wanneer die komt.
Ik voel twijfel, beweging, groei, weerstand, zachtheid.
En ik probeer daar steeds minder oorlog mee te voeren.

Misschien is dat voor mij vandaag geluk:
niet constant pieken ervaren en steeds dichter bij mijn eigen kern kunnen blijven.

Ik word straks 50 en eerlijk?
Ik heb nog nooit zo dicht bij mezelf gestaan als nu.

Niet omdat alles perfect loopt. Verre van.
Wel omdat ik mezelf steeds minder verlaat om te voldoen aan wat anderen verstaan onder “gelukkig zijn”.

Ik voel vandaag meer rust in mijn lichaam dan ooit tevoren.
Meer ruimte om te ademen.
Meer vermogen om aanwezig te blijven bij wat er ís, in plaats van voortdurend op zoek te moeten naar een volgende piek, een volgende bevestiging, een volgend doel. Ik voel me niet langer opgejaagd wild.
En misschien ziet dat er van buitenaf soms minder bruisend uit. Minder “wow”.

Terwijl het vanbinnen voelt als thuiskomen. En dat noemt men dan "zweverig" terwijl er niets zo gegrond is dan dat gevoel.

Ik voel verdriet wanneer het er is.
Twijfel. Zachtheid. Rouw. Dankbaarheid. Groei.
En ik probeer daar steeds minder oorlog mee te voeren.
Misschien is dat maturiteit?

Dat geluk niet langer iets is wat je moet najagen, maar iets wat spontaan ontstaat wanneer je jezelf niet langer voortdurend hoeft te ontvluchten.
Dus nee…