SAY GOOOD DIE

FORGET

ความจริงแล้ว ‘การลืม’ ทำให้เราพลาดสิ่งสำคัญในชีวิตไปหลายอย่างเหมือนกัน
ถ้าเลือกได้ก็อยากจดจำสิ่งต่างๆ ให้ได้มากที่สุด
ไม่ว่าจะร้ายหรือดี ทุกอย่างล้วนมีมุมให้น่าจดจำเสมอ
แต่เมื่อเราได้ค้นพบสิ่งที่เราได้ลืมไป มันเหมือนความโชคดีที่ก่อเกิดพลังในตัวเราอีกครั้ง
พลังที่อยากออกเดินทางเพื่อไปเห็นสิ่งต่างๆ เพื่อที่จะได้สัมผัสและจดจำความรู้สึกของช่วงเวลาเหล่านั้นอีกครั้ง
ขอบคุณที่ยังคงไม่ลืมความตั้งใจของตัวเอง
ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งภาพเหล่านี้ไป

ถ้าชีวิตมันจะสั้นเหมือนกับตัวอักษรในคำที่ใช้เขียน เราก็ไม่อยากใช้ชีวิตให้มันเสียเปล่า

เมื่อวันที่เรากำลังจะหมดไฟหรืออาจจะหมดไปแล้ว คำถามมากมายที่ผุดขึ้นมาเต็มหัวทุกวี่ทุกวันคงหนีไม่พ้น “ชีวิตที่ดีเป็นแบบไหน” เพราะได้แต่นั่งคิดหาคำตอบในสิ่งแวดล้อมเดิมๆที่คุ้นชิน เราจึงไม่เคยหลุดพ้นจากความรู้สึกลบที่กำลังก่อตัวขึ้น และส่ิงที่เรามักจะทำในช่วงเวลานี้คือการดูรูปเก่าๆ ที่เราเคยถ่ายตั้งแต่ฟิล์มม้วนแรกจนถึงปัจจุบัน ความทรงจำจากรูปมักจะบอกตัวตนของเราได้ดีในช่วงเวลานั้น และน่าแปลกที่ทุกครั้งที่ย้อนกลับมานั่งดูรูป เรามักจะมีความสุขกับมันมาก และโหยหาชีวิตที่อิสระตอนนั้นเสมอ มันทำให้เรารู้ว่าการถ่ายภาพที่อาจจะไม่ได้ดีอะไรมันสามารถรักษาเราได้
ทำให้เราตัดสินใจออกมาจากจุดเดิมที่เราเป็นอยู่ เพื่อไปตามหาทั้งตัวตนและแรงบันดาลใจ จากโลกข้างนอกที่เราไม่เคยกล้าที่จะทำความรู้จัก
ต่อให้สิ่งที่พบเจอจะดีหรือร้าย มันก็จะเป็นประสบการณ์ที่เติมเต็มให้กับชีวิต จนถึงบทสรุปสุดท้ายที่เราจะไม่มีวันเสียใจกับมันถึงแม้จะไม่ได้คำตอบก็ตาม

"เพราะความตายไม่เคยบอกเราล่วงหน้า ทำให้เราไม่อยากเสียใจเมื่อมันมาถึง และเมื่อเวลามาถึง เราก็จะ SAY GOOD DIE ไปกับมัน"


ถ้าการถ่ายภาพเป็นการพักที่สร้างความรู้สึกที่ดีให้กับเราได้ เราก็อยากให้ภาพที่เราถ่ายสร้างความรู้สึกที่ดีให้กับคนที่ได้เห็นเช่นกัน