community_hub_Vlorë

Qartësisht, grafiku shpreh ecurinë e çmimeve (vija rozë) dhe ekonomisë shqiptare (vija blu).

Kur dal nga shtëpia rrallë herë hasem me fqinjët e hyrjeve të tjera, por kësaj radhe po shkoja të merrja makinën në lavazh. Kisha bërë pak hapa nga hyrja ime dhe dëgjova një fjalë që ma vrau veshin:
“ÇAM I MUTIT”.
Më doli krejt instinktive të pyesja me zë të lartë: “Ça the, ore?”.
Pastaj u ktheva dhe, brenda në hyrje, ishte një burrë i moshuar me kokë të bardhë—ai që po fliste—bashkë me një grua dhe një burrë tjetër. Këta të dy dukeshin qartësisht se i përkisnin një komuniteti që shpesh përballet me edhe më shumë diskriminim.
E pyeta sërish: “Ça the, ore?”.
Ai m’u përgjigj: “Nuk e kisha me ty.”
“Edhe unë nusen e djalit çame e kam.”
Ai e përsëriti: “Ça ke, ore, djalë? Çfarë ke?”
Ndalova dhe i thashë për atë që thë ju përgjigja.
“Duhet të të vijë turp.
Këtu vërdallë banojnë plot çamë; herët a vonë dikush tjetër do ta dëgjojë.”
Ula kokën dhe ika.
Nuk ia vlente të merresha për shkak të moshës por ka gjasa që e kuptoi se nuk duhet ta përdorë më atë fjalë.
Ika pa thënë shum fjalë veçse i përsërita edhe një herë të të vijë turp.
Por një shije e hidhur më mbeti.
Më bëri të mendoj sa të kalbur brenda janë disa njerëz.