Connection.al

Ky reflektim lidh disa nga temat më të thella të Shkrimit: besëlidhjen, sakrificën, besimin absolut dhe mënyrën se si Dhiata e Vjetër tregon drejt Krishtit. Shumë nga ato që janë shkruar aty përputhen me mënyrën tradicionale se si të krishterët e kanë kuptuar historinë e Abrahamit dhe Isakut për shekuj me radhë.
Pikat më të fuqishme biblike janë këto:
Isaku nuk ishte thjesht biri i Abrahamit — ai ishte premtimi. Përmes tij duhej të vinte kombi që Perëndia kishte premtuar.
Perëndia nuk po provonte vetëm bindjen e Abrahamit, por besimin e tij tek premtimi i Perëndisë edhe kur gjithçka dukej e pamundur.
Tek letra drejtuar Hebrenjve 11:19 thuhet se Abrahami besonte se Perëndia mund ta ringjallte Isakun edhe prej së vdekurish.
Mali Moriah lidhet më vonë me vendin ku u ndërtua tempulli në Jerusalem (2 Kronikave 3:1).
Dashi i kapur në ferrë shihet nga të krishterët si një figurë paraprake e Krishtit që sakrifikohet në vendin tonë.
Kur Gjon Pagezoti pa Jezusin Ai tha “Ja Qengji i Perëndisë”, shumë të krishterë shohin një lidhje të drejtpërdrejtë me historinë e Abrahamit dhe Isakut.
Një nga pjesët më prekëse të gjithë tregimit është përgjigjja e Abrahamit:
“Perëndia vetë do të sigurojë qengjin.”
Për besimtarët e krishterë, kjo fjali ka një kuptim shumë më të madh sesa vetëm ai moment në mal.
Megjithatë, ka disa gjëra që duhen dalluar mes asaj që Bibla thotë drejtpërdrejt dhe asaj që vjen nga tradita ose interpretimi:

Ishte provë bindjeje apo besimi?
Në të vërtetë ishte të dyja. Tek Zanafilla 22 Perëndia e quan një provë. Por bindja e Abrahamit buronte nga besimi i tij absolut tek Perëndia dhe tek premtimi i Tij.
Ajo që e bën këtë histori kaq të fuqishme është se nuk është thjesht një histori sakrifice. Është një histori për besimin tek Perëndia edhe kur duket sikur vetë premtimi po shuhet.
Dhe kjo është arsyeja pse historia e Abrahamit dhe Isakut ka prekur zemrat e besimtarëve dhe jo vetëm, për mijëra vjet.
Bekime

Jo çdo farë rritet brenda natës.
Disa fara varrosen në heshtje, ujiten me durim dhe kalojnë përmes stinëve të provës. Por çdo farë e mbjellë në tokë të mirë do të japë fryt në kohën e përsosur të Perëndisë.

Do të ketë ditë kur do të duket sikur askush nuk i vëren përpjekjet e tua, lutjet e tua, mirësinë tënde, postimet e tua apo bindjen tënde ndaj Zotit. Por qielli sheh çdo farë që ti mbjell. Një fermer nuk ndalon së mbjelli vetëm sepse korrja ende nuk është shfaqur. Në të njëjtën mënyrë, mos ndalo kurrë së bëri atë për të cilën Perëndia të ka thirrur.

Fjala e Perëndisë na mëson se fara e mbjellë në tokë të mirë jep fryt — disa tridhjetëfish, disa gjashtëdhjetëfish dhe disa njëqindfish. Kjo do të thotë se rritja mund të duket ndryshe për secilin, por Perëndia nuk e humbet kurrë një farë besnike. Çdo vepër dashurie, çdo sakrificë, çdo inkurajim dhe çdo lutje e mbjellë me besim ka një qëllim.

Mos u dekurajo kur rritja duket e ngadaltë. Rrënjët rriten thellë para se frytet të bëhen të dukshme. Perëndia po vepron nën sipërfaqe në mënyra që ti ende nuk mund t’i shohësh. Vazhdo të mbjellësh fara besimi, mirësie, të vërtete dhe bindjeje. Një ditë, korrja do të flasë më fort se sezoni i pritjes.

“Por ai që e mori farën në tokë të mirë është ai që e dëgjon fjalën dhe e kupton; ai jep fryt dhe prodhon, njëri njëqindfish, tjetri gjashtëdhjetëfish dhe tjetri tridhjetëfish.”
— Mateu 13:23

Vazhdo të mbjellësh.
Vazhdo të besosh.
Vazhdo t’i besosh Perëndisë.
Korrja jote po vjen.
Bekime