Blogmedia

Në një botë gjithnjë e më të ndarë, ku zëri i arsyes shpesh mbytej nga zhurma e interesave, u shfaq një figurë që e bëri botën të ndalej për një çast dhe të dëgjonte. Papa Françesku, i njohur ndryshe edhe si "Papa i popullit", nuk ishte vetëm kreu i Kishës Katolike, por një udhëheqës shpirtëror i epokës sonë, i cili zgjodhi rrugën e thjeshtësisë dhe përulësisë, përkundër madhështisë që shpesh shoqëronte pozitat e larta.

Që nga momenti kur doli për herë të parë në ballkonin e Vatikanit si Papë, ai e nisi me një përshëndetje të zakonshme, “Mirëmbrëma,” dhe e uli kokën për të kërkuar bekimin e popullit. Në atë çast, u kuptua se përballë kishim një njeri që nuk vinte për të mbretëruar, por për të shërbyer. Një Papë që nuk e pa Kishën si një kala të mbyllur, por si një urë të hapur për të gjithë, besimtarë e jobesimtarë, të pasur e të varfër, konservatorë e progresistë.

Papa Françesku foli me gjuhën e ndjeshmërisë dhe të drejtësisë sociale. Ai kujtoi vazhdimisht se feja pa mëshirë ishte e thatë, se doktrina pa dashuri ishte bosh. Ai nuk ngurroi të fliste hapur për nevojën për të mbrojtur të varfrit, emigrantët, planetin tonë, duke sfiduar të gjithë, nga liderët politikë te qytetarët e zakonshëm, që të mos harronin njerëzimin e tyre në garën e përditshme për pushtet dhe pasuri.

Por më shumë se çdo fjalim apo enciklikë, ishte shembulli i tij ai që frymëzoi: jetoi në një apartament të thjeshtë, udhëtoi me makinë të zakonshme, hapi dyert e Vatikanit për ata që nuk kishin zë, për ata që ishin lënë në harresë. Dhe në këtë mënyrë, e ktheu Kishën në një strehë shprese, jo në një fortesë gjykimi.

Papa i popullit nuk ishte thjesht një titull. Ishte një mënyrë jetese. Një thirrje për t’u kthyer te rrënjët e besimit dhe njerëzores. Ai kujtoi se autoriteti i vërtetë nuk vinte nga froni, por nga përulësia. Jo nga dominimi, por nga shërbimi.

Në kohëra të turbullta, zëri i tij ishte si një fener në errësirë. Dhe ndoshta, më shumë se kurrë, kishim nevojë për udhëheqës që flisnin më shumë me veprimet se me fjalët. Ashtu si Papa Françesku. Ashtu si Papa i popullit.
..

Prospera Pascha sit! 🙏🏻🕊️

Nëse është e vërtetë që Qeveria Shqiptare ka shpallur “non grata” Donika Gërvallën për një reagim politik, atëherë kemi një problem serioz me vetë demokracinë në këtë vend.

“Non grata” nuk është mjet për të ndëshkuar fjalën. Është instrument ekstrem, që përdoret për rrethana të jashtëzakonshme. Dhe që të përdoret për një qëndrim publik do të thotë të barazosh kritikën me kërcënimin.

Debati për letrën e Kryeministrit Rama ndaj Aleksandër Vuçiçit është politik. Dhe politika përballohet me argumente, jo me përjashtime.
Nëse ky standard pranohet, nesër çdo zë kritik mund të shpallet i padëshiruar. Kjo nuk është praktikë europiane. Është sinjal alarmi që demokracia ka rrëshkitur drejt autokracisë dhe narcizmit të një individi.

Marrëdhëniet Shqipëri–Kosovë nuk përballojnë vendime emocionale. Ato kërkojnë maturi, transparencë dhe respekt për mendimin ndryshe.

Në momentin që një qeveri fillon të ndëshkojë fjalën, problemi nuk është më kush foli, por kush nuk pranon të dëgjojë.

Tregim interesant kur Presidenti Bill Clinton u ul mbi betonin e ftohtë e të ngrirë pranë një veterani të pastrehë të marinsave amerikanë nga lufta në shkretëtirë.

Në natën e acartë të dhjetorit 1997, rrugët e Uashingtonit ishin dëshmitare të një skene që do të thyente çdo protokoll presidencial. Bill Clinton po largohej nga një koncert në Qendrën Kennedy, kur sytë e tij kapën diçka që autokolona zakonisht e kalon me shpejtësi.
Një veteran i pastrehë, i ulur mbi beton, po sfidonte të ftohtin me një xhaketë të hollë dhe një pankartë kartoni që thoshte thjesht: “Marins - Desert Storm - I uritur.”

Një thyerje e pazakontë protokolli

Ajo që ndodhi më pas mbetet një nga historitë më njerëzore të asaj kohe. Presidenti urdhëroi ndalimin e menjëhershëm të makinës. Për habinë e agjentëve të Shërbimit Sekret, Clinton doli jashtë, hoqi pallton e tij dhe ia hodhi krahëve burrit që po dridhej.
Nuk u mjaftua me kaq. Njeriu më i fuqishëm i botës u ul këmbëkryq mbi trotuarin e ngrirë, pranë 42-vjeçarit Marcus Williams.
“Ai nuk më pyeti se ku gabova. Nuk më gjykoi. Më pyeti për shërbimin, për shkretëtirën dhe nëse dikush më kishte thënë ndonjëherë ‘faleminderit’,” do të kujtonte Williams vite më vonë.

Më shumë se një vakt: Një kapitull i ri

Për gati 25 minuta, Presidenti injoroi agjentët që insistonin për t’u larguar. Ai dërgoi stafin të blinte ushqim të ngrohtë dhe refuzoi të ngrihej derisa veterani ta përfundonte vaktin. Përpara se të largohej, Clinton i dha një premtim që do të bëhej drita në fund të tunelit për Marcus:
“Vëlla, ky vend të dështoi kur u ktheve në shtëpi, dhe më vjen keq. Por historia jote nuk ka mbaruar ende.”

Nga rruga, në avokati për të drejtat e veteranëve

Ky takim nuk ishte thjesht një akt simbolik i momentit. Të nesërmen, Presidenti vuri në lëvizje Departamentin e Veteranëve. Brenda 48 orësh, Marcus ishte pjesë e një programi strehimi dhe trajtimi.

Vite më vonë, në një intervistë për The Washington Post, Marcus Williams - tashmë një avokat i suksesshëm për veteranët - tregoi se çfarë e shpëtoi vërtet: “Nuk ishte dokumentacioni apo politika. Ishte fakti që ai u ul me mua në beton dhe më bëri të ndihesha sikur kisha ende vlerë.”
Kjo histori na kujton se ndonjëherë dinjiteti nuk rikthehet përmes fjalimeve të mëdha apo sistemeve burokratike. Ai rikthehet përmes një palltoje të hequr, një vakti të ndarë dhe gatishmërisë për t’u ulur atje ku bota ka zgjedhur të mos shikojë.

Media Independent