Wahab Qatae

زنده‌گی گاهی آن‌قدر سنگین می‌شود که آدم حس می‌کند جهان بر شانه‌هایش نشسته است. لحظه‌هایی می‌رسد که بغض در گلو جمع می‌شود، صدا می‌لرزد و آدم با خود فکر می‌کند: «شاید دیگر توان ادامه‌اش را ندارم.»

اما درست در همان نقطهٔ فروپاشی، جایی عمیق درون قلب، صدایی آرام و آگاهانه شروع به زمزمه می‌کند. صدایی که ما را به داشتن‌ها، نه نداشتن‌ها، متوجه می‌سازد؛ به چیزهایی که شاید در هیاهوی مشکلات فراموش کرده‌ایم: نفس کشیدن، مهربانی اطرافیان، فرصت دوبارهٔ امروز، امیدهای کوچک اما واقعی.

هرچه انسان بیشتر متوجه داشته‌هایش می‌شود، احساس شکرگزاری در دلش زنده‌تر می‌گردد. آرام‌آرام می‌فهمیم که حتی در دل تاریکی، هنوز جرقه‌هایی از نور وجود دارد. و درست همان نور کوچک، اگر به آن توجه کنیم، به چراغی پرنور تبدیل می‌شود که راه را برای قدم‌های بعدی روشن می‌سازد.

این لحظهٔ آگاهی، همان نقطهٔ تولد دوباره است؛ جایی که آدم از دل رنج بلند می‌شود، با قلبی قوی‌تر، دیده‌ای روشن‌تر و روحی سپاس‌گزارتر.

#دل‌نوشته