Black thoughts

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو … من نیستم

گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی
در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود

مرد راهم باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

کله کله انسانان پند او نصیحت ته اړتیا نه لري،کوموشیانو ته چې اړتیا لري لاسونه دي،چي ورکړل شي، غوږ دی چي خبري یی واوریدل شي
او زړه دی چي درک کړای شي.

مـینه او ګـرانـښت:
شخصاً زه داسې یم، چې نه په مینه باور لرم او نه په ګرانښت. په اوسنیو خلکو کې ریښتني مینه/ ګرانښت به یوه معجزه وي او که تاسو په اوسنیو خلکو کې د معجزې تمه لرئ؛ تېروتي یئ. ممکن د څه محدود وخت لپاره تاسو داسې حس کړئ، چې مقابل شخص په ډېرې سپېڅلتیا درسره مخته روان دی؛ خو دایماً دغه کار امکان نه لري. د وخت په تېرېدو او حالاتو بدلېدو سره فطرتاً انسانان تغیر کوي؛ نو پکار ده، په هېچا دغه تکیه ونه کړئ. شاید ځینې زما دغه خبرې مغرورانه او احمقانه وګڼي؛ مګر په وخت سره به درته ثابتې شي او بیا یې وایم، چې زه په مینه او ګرانښت هېڅ باور نه لرم.
#نوټ: د کورنۍ غړي تري مستثنی دي، هغه واقعي او تلپاتي مینه درسره لري.

روا داری!

پخوانيو مسلمانو سوداګرو دا عادت درلود، چې سهار وخته به يې د خپل دوکان د خلاصولو پر مهال يوه کرسۍ د دوکان مختې ته ايښوده. څنګه به يې چې لومړني مشتري دوکان ته راغی یا په اصطلاح دسلاپ به يې وکړه، څوکۍ به يې دوکان ته ورسره دننه کړه.
کله به يې چې دوهم مشتري دوکان ته راغي، مخکې له سودا ورکولو به يې له خپل دوکانه سر بازار ته ويست، په خپلو ګاونډيانو به يې نظر تيراوه، که به د کوم ګاونډي دوکاندار د دوکان مخته به څوکۍ پرته وه، سم له واره به يې مشتري ته ويل، چې ستا د ضرورت وړ سودا ته له هغه دوکانه ترلاسه کوی شې يا به يې کومه بله بانه ورته وکړه او په دې توګه به يې مشتري خپل ګاونډي ته وروليږه چې تر څو هغه هم دسلاپ وکړي؛ يعنې مسلمانانو په خپل منځ کې تر دې اندازې رواداري درلوده.
د دوکان مخې ته د څوکۍ پاتې کيدل، په دې مانا وه، چې لا مې دسلاف نه دي کړی.
د مسلمانانو همدا اخلاق او له يو بل سره مينه او رواداري ددې سبب ګرځيده، چې خدای پاک هم په مسلمانو ټولنو د برکتونو او پريمانيو باران ووروي.

خو اوس...!😢