Khalil Aria

آن شب، صداهایمان یکی شد.
روی صحنه ایستادیم
هرکدام زخمی را گشودیم، و مرهمی شدیم بر زخم دیگری.
کلمات، پرده از دردها کنار زدند،
شجاعت، صدای زن شد، صدای ایستادگی.
ریتم‌ها بارِ سال‌ها اندوه را بر دوش کشیدند،
و اجراهایی از دل، دلتنگی‌مان را به شعله کشیدند.
اجرا کردیم… و دیدیم مردم با ما نفس کشیدند، لرزیدند، برخاستند.

این صدا، فقط صدا نبود
فریادی بود برای افغانستان.
برای آنان که رد مرز شدند،
برای کودکانی که هنوز معنای وطن را نمی‌دانند،
برای مرزهایی که می‌بُرند و جدا می‌کنند،
برای ظلم‌هایی که دیده نمی‌شوند،
و نگاه‌هایی که از بالا، بی‌رحمانه، ما را نادیده می‌گیرند.

ما ایستاده‌ایم
با صدا، با حضور، با امید

That night, our voices became one.
We stood on stage
each of us opening a wound, each becoming a balm for another.
Words pulled back the curtain on pain,
courage became the voice of women, the voice of resistance.
Rhythms carried the weight of years of sorrow,
and heartfelt performances turned our longing into fire.
We performed… and saw how people breathed with us, trembled with us, rose with us.

This voice was not just sound
It was a cry for Afghanistan.
For the deported,
for the children who still don’t know what “homeland” means,
for the borders that cut and divide,
for the injustices that go unseen,
and for the eyes that look down from above, erasing us with indifference.

We stand
with voice, with presence, with hope.