Koocheh Bagh e Del

خاک پا

از اشتیاقم به رَهت باور نمانده است
این عشق ناب مطهر دیگر نمانده است

جانم به لب رسیده ز فراق روی دوست
خونی دگر به رگهای پیکر نمانده است

تا حسرت دلم شد گرد خاک پای تو
روی لبم شیرینی ِ شکّر نمانده است

ابری سیاه گرفته سراسر دور ِ زندگی
در آسمان عشق من اختر نمانده است

لبریز غم شده دل از این عشق نامراد
در جنگ نابرابرم سنگر نمانده است

جان بر کف من مانده از معشوقه ای ظریف
در سرزمین ِ باورم ، داور نمانده است

عشقش زده بر روح و جان من تا خواستم
لب تر کنم وَ فراموش ، ساغر نمانده است

چیدم‌ درون بیت ها گلواژه های مهر
افسوس و حیف که برایم دلبر نمانده است

هر جا سخن از جلوه‌ی ماه پری بود
کار من سودا زده دیوانه گری بود

پرواز به مرغان چمن خوش که درین‌دام
فریاد من از حسرت بی‌بال و پری بود

گر اینهمه وارسته و آزاد نبودم
چون سرو چرا بهره‌ی من بی‌ثمری بود

روزی‌که ز عشق تو شدم بی از خویش
دیدم که خبرها همه از بی‌خبری بود

بی تابش مهر رخت ای ماه دل افروز
یاقوت صفت قسمت ما خون جگری بود

دردا که پرستاری بیمار غم عشق
شب‌ها همه درعهده‌ی آه سحری بود

شاعر: فرخی یزدی

چه سال ها که خزیدم به کنج تنهایی
که گنج باشم و بی نام و بی نشان مانم

#شهریار

شما را نمی‌دانم؛ ولی میزان غمگین بودن من، با مدت آنلاین بودنم در فضای مجازی ارتباط مستقیم دارد. هرچه بیشتر غمگینم، زیادتر اینجا تشریف دارم.