Sort Video

Grabe. Nanginginig pa rin yung mga kamay ko habang tina-type ko 'to.

Cold sweat. 'Yan lang ang nararamdaman ko ngayon habang nagtatago ako sa isang madilim na eskinita.

Hindi ko alam kung panaginip ba 'to o isang napakasamang bangungot na ayaw matapos.

Ako nga pala si Elara. Sa buong buhay ko, pinalaki ako ng aking amang si Don Arturo na parang isang estranghero sa sarili naming bahay.

Jusko, kung alam niyo lang. Habang ang kapatid kong si Marco ay binibigyan ng mga mamahaling sasakyan, designer clothes, at walang-hanggang papuri, ako ay itinuring na parang alipin.

Ako yung taga-asikaso. Ako yung inuutusan ng stepmom ko kapag tinatamad ang mga maid namin.

Ngayong gabi ay ang ika-60 na kaarawan ni Papa. Ginanap ang isang marangyang salu-salo sa aming mansyon.

Dinaluhan ito ng mga sikat na negosyante, pulitiko, at mga "Tita" na walang ginawa kundi mag-chismisan habang umiinom ng wine.

Nang oras na para sa bigayan ng regalo, buong pagmamalaking inabot ni Marco ang susi ng isang bagong Ferrari.

Nagpalakpakan ang lahat. Grabe yung ngiti ni Papa, niyakap niya pa nang mahigpit si Marco. Proud na proud.

Nang ako na ang mag-aabot ng regalo, biglang naging mabigat yung katahimikan sa sala. Nakatingin silang lahat sa akin.

Hawak ko ang isang maliit na kahon na gawa sa kahoy. Pinag-ipunan ko 'to.

Sa loob ng tatlong buwan, hindi ako kumakain ng lunch at palihim kong pinaghirapang ipa-restore sa Quiapo ang isang lumang pocket watch na pag-aari ng yumaong lolo namin.

Ito ang nag-iisang bagay na alam kong may sentimental na halaga para kay Papa.

Nanginginig ang mga kamay ko nang iabot ko ito sa kanya. "Happy Birthday, Papa," sabi ko, halos pabulong na.

Binuksan niya ang kahon. Nang makita niya ang lumang relo, kumunot agad ang noo niya.

Inaasahan niya siguro ay isang mamahaling Rolex, tulad ng ibinibigay ng mga VIP guests niya.

Dinampot niya ang relo at tinignan ito nang may matinding pandidiri. Ramdam ko yung kaba sa dibdib ko.

"Ano 'to?!" umalingawngaw ang boses niya sa buong sala. "Isang lumang basura?!"

"P-Papa, 'yan po ang relo ni Lolo—"

Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, itinaas niya ang kanyang kamay.

PAK!

Isang malakas at malutong na sampal ang dumapo sa pisngi ko.

Napakalakas ng pwersa kaya natumba ako sa malamig na marmol na sahig. Nalaglag yung relo at kitang-kita ko kung paano nabasag ang salamin nito.

Napasinghap ang mga bisita, pero walang nagtangkang umawat. Tumawa lang nang mahina si Marco at ang stepmom ko. Gigil na gigil ako pero wala akong magawa.

"Anong klaseng walang kwenta at walang silbing regalo ito?!" bulyaw ni Papa habang nakaduro sa akin.

"Katulad ka rin ng regalong 'yan! Isang malaking pabigat! Huwag mo akong ipahiya sa harap ng mga bisita ko!"

Hinawakan ko ang namumula kong pisngi. Yung sakit ng sampal, mabilis na napalitan ng pighating dumurog sa puso ko.

Wala talaga akong ginawang tama sa paningin niya. Kahit anong effort ko, basura lang ako sa kanya.

Hindi ko na kaya. Tumayo ako, lumuluha ang mga mata, at tumakbo palabas ng mansyon.

Wala akong dalang pera o cellphone. Suot lang ang aking simpleng damit, tumakbo ako sa ilalim ng madilim na kalsada at lumalakas na ulan.

Umiyak ako nang umiyak hanggang sa manlabo ang paningin ko. Basang-basa ako.

Halos isang oras na akong naglalakad sa highway nang makapansin ako ng isang mahaba at itim na Maybach na bumubuntot sa akin.

Bumilis ang tibok ng puso ko. Binilisan ko ang paglalakad, pero huminto ang sasakyan sa mismong harapan ko.

Bumukas ang mga pinto at mabilis na bumaba ang dalawang lalaking nakasuot ng itim na suit.

Akala ko katapusan ko na. Akala ko ipapapatay ako ni Papa dahil sa kahihiyang ginawa ko sa party niya.

Pero yung sinabi ng lalaki nang makalapit siya sa akin... Literal na huminto yung pag-ikot ng mundo ko.

Hindi si Don Arturo ang totoong tatay ko. At yung taong nasa loob ng kotseng 'yon...
..Itutuloy sa C0mments 👇