Emperor Entertainment

دیروز یکی از صداهایی که بخشی از خاطرات ما بود، برای همیشه خاموش شد…
عارف، فقط یک خواننده نبود؛ بخشی از یک دوره بود، بخشی از حالِ خوبِ خیلی‌هامون.

اون از اون آدم‌ها بود که فقط روی صحنه نمی‌درخشید، توی رفاقت هم کم نمی‌ذاشت.
با مرام بود، رفیق بود… از اون رفیق‌هایی که کم پیدا میشن.

همیشه «کاباره تهران» رو دوست داشت، حمایتش می‌کرد و با دلش کنارش بود. این چیزها رو هر کسی نمی‌فهمه، فقط آدم‌هایی که اهل دلن درکش می‌کنن.

جاش هیچ‌وقت پر نمی‌شه…
صداش می‌مونه، خاطراتش می‌مونه، ولی خودش… دیگه نیست.

روحت شاد سلطان قلبها 🤍