Rüzgarla Nefes AL

Çocuğunuz hatasından mı korkuyor, sizin tepkinizden mi? Eğer tepkinizden korkuyorsa, hatasına gerçek anlamda bakamaz, insani yada ahlaki olanı olanı muhakeme etmeyi öğrenemez. Sadece hayatta kalma modunu açar ve sizi memnun ederek kendini korumayı öğrenir.

Çünkü çocukken “Ne yaptım ve bundan ne öğrendim?” sorusu fazlasıyla yetişkin işidir. eğer çocuk sizin yanınızda güvende hissetmiyorsa bir hata yaptığında ilk aklından geçen “Şimdi bana ne olacak?” sorusudur.
Ama bizim istediğimiz, çocuğun “Ne yaptım, etkileri ne oldu, ne öğrendim?” gibi zihinsel adımlar atabilmesidir.

Terapistler açıkça diyor ki; Eğer çocuğun hatası; öfke, aşağılanma ya da sevginin sevgiden mahrum bırakılma ile karşılanıyorsa çocuk davranışını irdeleyemez ve hayatta kalma moduna geçebilir. Dürüst olmayı değil, saklamayı; sorumluluk almayı değil, hatasız görünmeyi yani yalanı öğrenir.”
hatta zaten en başından, çocuk bir hata yaptığında bunu bir bakım veren ile irdelemeye öğrenmesi gerekir. Bu yüzden çocuğu korkutarak ya da aşağılayarak aslında sergilediği olumsuz davranışı tekrar yapmamasını öğretmiş olmazsınız. O; utanç - korkuyor şiddeti tekrar yaşamaya programlanır sadece. Bu sebeple de sizin hata olarak tanımladığınız o şeyi, korku hissetmediği ve kendinden daha güçsüz olana uygulamakta sakınca görmeyecektir.

Gabor Mate bu yüzden soruyor;

“Bir çocuk hatasından çok sizin tepkinizden korktuğunda, tam olarak neyi öğrenmiş olur?”

Çoğu insanın travma yaşadım diye anlattığı şey aslında travmanın kendisi değil. O sadece kötü bir deneyim, bir hata ve aynı zamanda bir tecrübe. Aslında travma bu kötü deneyimin hemen ardından yalnızlık, korku değersizlik ve çaresizlik hissetmekte yatıyor.

Çocuklarınız ne yaşarsa yaşasınlar sizin orada yaralarını saracak, onu anlayacak, bir yuva sıcaklığında olduğunuzu birlerse, bu olası bir travma düğümünü çözer.

Çocuğunuza bir şey olmasın diye uğraştığınız biliyorum ve elbette bunu anlıyorum. Ama asıl mevzu bir şey olduğunda nasıl davrandığınız. Ç