diyabetimben.com

Türkiye’de saat sabaha karşı 5, Portekiz’de ise gece 3’e doğru geliyor.

Bu gece telefon saat ve tarihiyle oynarken Trio’nun döngü çalışma durdu🙈🙃

Ve yaklaşık 2,5 saattir önce basit çözümler uyguladım. Ancak olmayınca mecburen;
👉Trio uygulamasını kaldırdım.
👉Dexcom G7 uygulamasını da kaldırdım ve takılı olan sensörü de çıkarttım.
👉Omnipod’un podunu da aynı şekilde inaktif ederek çıkarttım.

Mühendislik bakışıyla önce sorunun sebebini bulup çözmek istedim ama o sebebi bulmama rağmen çözemeyince yani Trio’nun otomatik döngüsü bir türlü çalışmayınca her şeyi sıfırladım🙈🤗

Tespitime göre telefonun tarihini değiştirince Dexcom G7’nin bluetoothu bozuluyor. Ama bozulan durum nasıl çözülür diyerek adım adım bazı denemeler yaptım. Olmayımca da gecenin geç saatinde Trio’yu silip yeniden yükledim🙈🤗

Daha 6 günlük ömrü kalan Dexcom G7 sensörü çıkarttım. Uygulamayı sildim ve yeniden yükledim.

Omnipod’un podunu da değiştirdim.

Şimdiyse döngü başladı. Sorun yok. Ancak bu telefon tarihi değiştirme konusunun da böylesi soruna sebep olması da hiç iyi olmadı🙈🤗

Trio ve Loop kullanıcılarının bu konu dikkatinde olsun🤗💙🩵

Ek not: Buradaki sorun saat farkı değişikliği değil. Bu noktada ben hiç sorun yaşamadım seyahatlerimde. Telefonun saat ve tarih ayarını 1 ay sonraya ya da önceye almak (Yani saat ve tarihte anormal değişiklik yapmak.) Trio algoritmasını ve dolayısıyla bileşenleri olarak Omnipod+Dexcom’u da etkiliyor. Time zone değişikliğini Trio ve Loop algılayıp ona göre değişime esneklik sağlıyor. Ama manuel değişiklik anladığım kadarıyla sorun yaratıyor.

Portekiz’de eczaneden 3 kutu Dexcom G7 sensörümü aldım.

Ödediğim ücret?

🩵0 Euro.

💙Üstelik yaşım 4️⃣3️⃣

Portekiz’de tip-1 diyabetli yetişkinler de sürekli glukoz ölçüm sistemlerine ücretsiz erişebiliyor.

Sistem oldukça basit:

👩‍⚕️ Doktor reçeteyi yazıyor.

💻 Eczane siparişi veriyor.

📦 Sensör geliyor.

✅ Kullanıcı sensörüne ulaşıyor.

Aldığım sensörlerin perakende değeri yaklaşık 285 Euro’ydu.

Ben ise hiçbir fark ödemedim.

👉Peki Türkiye’de durum nasıl?

18 yaş altındaki tip-1 diyabetliler için sensör desteği var.

Bu çok önemli ve değerli bir adım.

Ancak destek kısmi ve 18 yaşından sonra sona eriyor.

Oysa tip-1 diyabet 18 yaşında bitmiyor.

İnsülin ihtiyacı bitmiyor.

Hipoglisemi riski bitmiyor.

Diyabet yönetimi de bitmiyor.

Bugün sensörler birçok ülkede artık bir konfor ürünü olarak değil, diyabet yönetiminin temel araçlarından biri olarak görülüyor.

Çünkü sensörler;

🩵hipoglisemiyi azaltıyor,

💙daha güvenli diyabet yönetimi sağlıyor,

🩵yaşam kalitesini artırıyor,

💙sağlık sistemleri üzerindeki yükü azaltabiliyor.

Bu nedenle bence artık şu soruyu sormamız gerekiyor:

Tip-1 diyabet 18 yaşında bitmiyorsa, sensör desteği neden bitiyor❓❓❓

Ben bu satırları;

🩵hem bir tip-1 diyabetli,

💙hem Diyabetimben’in kurucusu,

🩵hem de yıllardır tip-1 diyabet alanındaki gelişmeleri takip eden ve kendi diyabet yönetimini açıkça paylaşan biri olarak yazıyorum.

Portekiz mükemmel olduğu için değil, bazı konularda farklı çözümler üretebildiği için bu örneği paylaşıyorum. Ki daha mükemmel sistemlere sahip ülkeler de var👍

🇹🇷Türkiye gibi güçlü bir ülke dünyadaki iyi uygulamalara daha fazla bakmalı ve tip-1 diyabetli bireylerin yaşamını kolaylaştıracak yeni adımlar atmalı.

Yeter ki istensin, yeterki kollar sıvansın🙏

Çünkü güvenli tip-1 diyabet yönetiminin yaş sınırı olmamalı.

Aslında hepimiz kendi tip-1 diyabetli yaşamımızın şampiyonuyuz🩵💙🧿

Tip-1 diyabetli olup göz önünde olan; sporcu, şarkıcı, oyuncu, siyasetçi ve dansçı gibi birçok kişiyi görüyoruz. Haberlerini, başarılarını okuyoruz.

Aslında hep söylediğim gibi tip-1 diyabetle yaşamaya çalışan herkes kendi tip-1 diyabetli hayatının birer şampiyonu.

Çünkü bizler gündelik yaşantılarımızı sürdürürken oldukça yüksek bir ipte, tıpkı cambaz gibi, tek ayak üzerinde yürümeye çalışıyoruz.

Bazımız ipin üzerinde önemli bir sınava giriyor.
Bazımız doğum yapıyor.
Bazımız önemli kararlar veren bir işe sahip.
Bazımız doktor ve hasta bakıyor.
Bazımız tip-1 diyabetin çözümünü bulmaya adayan bir ekibin üyesi.
Bazımızın bebek, bazımız çocuk ve bazımızsa yetişkin…

Tip-1 diyabetle yaşam bizlerin gerçeği. Elimizden geldiğince hedef şeker aralığında kalmaya çalışıyoruz. Ancak kalsak da kalamasak da tip-1 diyabetle bizler yaşıyoruz.

Ve belki de asıl başarı tam burada saklı…

Her gün yeniden ayağa kalkmakta, yeniden denemekte, yeniden dengeyi bulmaya çalışmakta.

Bu yüzden sadece madalya kazananlar, rekor kıranlar ya da sahnede olanlar değil; tip-1 diyabetle yaşamını sürdürmeye çalışan herkes kendi hikâyesinin kahramanı, kendi hayatının şampiyonu. 💙🩵