Dida Kaymaz

“Yanındayız Yasemin” bu sözün ağırlığının altında eziliyorum. Kendimi bu kadar çaresiz hissettiğim çok az oldu.

Soruyor: “ Sosyal medyada yanımdasınız, mahkemede neredesiniz? “

Bu aileye, bu kocaman güzel aileye ne yapmaya çalışıyorlar. Bu sürecin uzaması bu ailenin her gün tekrar tekrar ölmesi anlamına geliyor.

Yasemin başka şekilde mücadele ediyor, hala evladının canice öldürüldüğü videoya bakamamış Andrea başka şekilde veriyor mücadelesini. Binnur’um başka Can çekişiyor, Ayşenur’um içinde biriktire biriktire içinde acıyla kırgınlıkla kendini yaka yaka yaşama tutunmaya çalışıyor.

Suça sürüklenmiş ÇOCUK. Ok vardır elbette ama bunlar Mattia Ahmet’i canice katledip, üzerine hemen eğlenerek pozlar veren, bizlerin bugün istesek ulaşamayacağımız silahlarla fotoğraflar veren caniler. Bunlara çocuk demek gerçekten çocuklara hakaret etmek anlamına geliyor. Bunun aksini bana hiç kimse anlatamaz, ikna edemez.

Evladını katlettiğin anneyi ölümle tehdit etmek nedir ? Bakırköy meydanında kanlı canlı şahit olduk. Evladını organlarını bağışlayamaz hale gelecek şekilde katleden canavarların kabilesi hala ve hala o paramparça olmuş, kendini tüm anaların acısını paylaşmaya adamış Yasemin’i ölümle tehdit ediyorlar.

Tutuklanan oldu ama anca oldu. Bu aile Ocak’tan beri tehdit ediliyor. İlk mahkeme öncesi Ahmet’in mezarını yapmalıyorlar. Neden neden bu kadar yavaş. O aile sonuca ulaşılamayan her günün sonunda her nefeste her anı tekrar tekrar yaşıyor.

Yasa mı değişek, hadi!
Adım mı atılacak ne bekliyoruz!

Ben bir şeye yarayamamanın acısıyla kendimden utanıyorum.

Ve maalesef artık Yasemin’in de gücünün azaldığına inanıyorum.

Allah’a yalvarıyorum. Büyün süreçler hızlansın ve tüm aile yasını tutmaya, yaşamaya başlasın.

Kalbim, dualarım ve yapabileceğim her şey ile yanınızdayım !
semiz .afyon .minguzzi #

Resta in pace cara Ahmet 😢
#

İyi ki doğdun Ege’m…
Sen bu hayata sadece gelmedin, hepimize bir ışık olarak doğdun.
Benim için bir yeğenden çok daha fazlası,
kalbimin öz evladı, ruhumun neşesi, içimin duasısın.

Hayat bana kendi evladımı kucağıma alma şansı vermedi belki…
Ama seni bana gönderdi.
Seninle büyüdüm, iyileştim, tamamlandım.
Ve seni her an gözümün önünden ayırmayan Yavuz…
Sana hep bir torun gibi baktı,
sen onun hayalini yaşatıyorsun,
bir dua gibi… bir mucize gibi…

Senin kalbin o kadar büyük ki,
merhametin yaşını aşıyor, inancın hepimize umut oluyor.
Bugün sen 10 yaşındasın, ama ben biliyorum:
Sen bu dünyaya bir iz bırakmaya geldin.

İyi ki doğdun canım Ege’m.
Seni her şeyden, herkesten çok seviyorum.
Ve seni her zaman dualarla sarmalayacağım…
Tıpkı gökyüzündeki o yıldız gibi… hep parlak, hep yol gösteren.