BUM

Konsept geliştirme atölyesi içinde bir oturum, kusursuz yalan üzerine oluyor. Katılımcılardan bizi inandıracağı bir hikaye ve bir fotoğrafı bir araya getirmesini istiyoruz. İlk atölyede üretilenlerden bir örnek.
Kusursuz yalan ve fotoğraf: Gülay Baş

ZOR CÜMLE
Bir köpeğim olsa arkadaş olur diye düşündüm, aldım da. İlk günden başladı sürekli havlamaya, bir türlü susturamıyorum. Yiyecek veriyorum, su veriyorum, televizyonu açıyorum, pencereden baktırıyorum yok, hav hav da hav hav. Komşular toplanıp şikayet etmişler, böyle giderse atarlarmış apartmandan falan. Köpeğimi değişmem komşuların tümünü verseler de, taşınmak çok zor. Anlatıyorum köpeğe ama anlamıyor.

Yine yüzüme yüzüme havladığı bir gün bir şey farkettim. Ağzını kapatıp başını aşağıya doğru indirdiği birkaç saniye içinde sanki ağzında bazı kelimeler yuvarlıyor. Ama anlayamıyorum. Kaydettim, izliyorum, yavaşlatıyorum, tekrar izliyorum derken farkettim ki ‘’hav hav hav ar yu’’ hav ar yu?? Ay em fayn diye bağırdım, sustu. Saatlerce havlamadı. Meraktan çatlayacak gibi oldum, bütün derdi bu muymuş, bundan sonra ne olacak diye. Derken akşamüstü yine başladı havlamaya. Ay em fayn diyorum, bana mısın demiyor. Tekrar kaydettim, izledim: ‘’Hav hav hav old ar yu’’ Fortivan dedim, bat dont tel enibadi. Gülümsedi ya da bana öyle geldi.
Zamanla öyle alıştık ki birbirimize, o biraz daha yavaş söylüyor, ben daha hızlı anlıyorum, artık kaydedip dinlemeden anlaşıyoruz. Derken bir şikayet daha. Komşular, bütün gün köpekle konuşuyor hem de İngilizce, korkuyoruz demişler. Öfkelendim, olaylar büyüdü. Eve bazı yetkili metkili birileri geldi. İnceleme sonucunda apır intemediyıt çıktım, köpek edvans. Ha bir de ruhum hastalanmış. Anladık ki yollarımız ayrılacak köpekle. ‘’Hav hav how dare they interfere our lives’’ dedi, sit dog dedim. Apır intemedıyıt ben için çok zor cümleydi çünkü…