Oji-San

#อย่าปล่อยให้ใจรก

คนเราน่ะ "ใจมันก็เหมือนสวน" ครับ ถ้าปล่อยให้หญ้ารก ทิ้งขยะความคิดลบๆ ลงไปทุกวัน สวนมันก็เน่า

ฝึกตัวเราให้เป็น "นาย" ของใจตัวเองบ้าง ไม่ต้องลุกมาทำเรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่หัด "หยุด" ก่อนจะหลุดปากด่าใคร หรือ "หายใจลึกๆ" ก่อนจะฟึดฟัดใส่กัน แค่นี้คุณก็ชนะใจตัวเองไปมากโขแล้ว

เรื่อง #เป้าหมายในชีวิต... ลุงมองว่ามันคือ "ประภาคาร" ครับ มีไว้ให้รู้ทิศรู้ทาง ไม่ใช่มีไว้เพื่อกดดันตัวเอง สร้างภาพในจินตนาการให้ชัดแล้ว "ทำแม่งไปเรื่อยๆ" ค่อยๆทำอย่างสม่ำเสมอไอ้ที่ว่ากลัวๆ นั่นแหละ คือสัญญาณบอกว่าคุณกำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดตัวเองแล้ว อย่าไปกลัวครับ สิ่งที่เรากลัวมันทำให้เราเก่งขึ้นจริงๆ

#วินัย คือรถที่จะพาคุณไปถึงเส้นชัย ไม่ใช่แค่การนั่งเพ้อฝันถึงเป้าหมายแล้วไม่ทำอะไร อย่าปล่อยให้ชีวิตเป็น Auto-pilot โดยเฉพาะกับไอ้มือถือในมือนั่นน่ะ! อย่าให้มันลากเราไปจนลืมดูทิศดูทาง ลืมดูคนข้างๆรอบตัว

สุดท้าย... #ความสุข มันไม่ต้องรอให้สำเร็จก่อนถึงจะยิ้มได้หรอกครับ ความสุขมันอยู่ "ตอนนี้" อยู่ในทุกก้าวที่เดิน อยู่ในวันที่เราได้ให้เวลา หรือได้รับฟังคนอื่นบ้าง ไม่ยึดติดอดีตที่ผ่านไปแล้ว ไม่กังวลกับอนาคตยังมาไม่ถึง มีแค่ "ตอนนี้" ที่ที่เราอยู่ สิ่งที่เราทำ

ลองถามตัวเองดูหน่อย... ได้ปลูกอะไรดีๆ ทิ้งไว้ในสวนที่ชื่อว่า "ใจ" หรือยังครับ

📚100 Book Challenge 📖 เล่มที่ 0️⃣0️⃣1️⃣

#บ้านนี้มีแมวขี้โกหกกับหมาในจินตนาการ
(เมื่อความลับและคำลวง กลายเป็นเครื่องเยียวยาหัวใจ)

ที่เลือกซื้อมาอ่านเพราะชื่อเลย ไอ้เราก็คิดว่าเกี่ยวกับ หมาแมว … แกงเราซะงั้น

ตระกูล “ฮาเนะโกะ” (ที่แปลว่าแมวมีปีก) แต่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า “ตระกูลแมวขี้โกหก” เพราะสมาชิกในบ้านแต่ละคนล้วนมีวีรกรรมเพียบ!!!

ทั้งปู่ที่ขี้โม้ พ่อที่มีชู้ และแม่ที่ป่วยอยู่ตลอดเวลา

🐕 การเดินเรื่อง เป็นแบบ Fast-Forward กระโดดข้ามทุกๆ 5 ปี

ติดตามชีวิตของ “ยามาบุกิ” (ตัวเอก) ตั้งแต่เด็กจนถึงวัยกลางคน ทำให้เห็นการเติบโตอย่างชัดเจน ขณะอ่านก็รู้สึกว่า เออ เร็วดีแฮะ

เนื้อเรื่องแม้จะไม่มีฉากตื่นเต้นเร้าใจ แต่สำนวน และการบริหารจิตใจของตัวเอกที่ต้องคอยโกหกเพื่อให้คนรอบข้างสบายใจนั้นกลับมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

ส่วน “หมาในจินตนาการ” ก็คือหมาที่ ยามาบุกิ จินตนาการขึ้นมาเลี้ยงเองในความคิด เพราะที่บ้านไม่อนุญาต…

💡 3 ประเด็นหลักที่ลุงอ่านแล้วได้คิดตามดเวยคือ

1. ความผกผันของชีวิต ของคานาโกะ :

ตัวละครที่น่าสนใจที่สุดคือ "คานาโกะ" หญิงสาวที่ดูจิตใจดีและเป็นรักแรกพบของตัวเอก แต่ชีวิตเธอกลับพังทลายอย่างไม่น่าเชื่อ

เมื่อเธอกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว และที่ช็อกที่สุดคือ เธอตกเป็นชู้กับสามีใหม่ของแม่ตัวเอง

เป็นจุดที่ทำให้ต้องย้อนกลับมาคิด…ว่า อะไรที่บีบคั้นให้เด็กสาวที่ดูสดใสในวันนั้น ตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ซับซ้อนและเจ็บปวดขนาดนี้…

2. ความสุขไม่มีขีดจำกัดเรื่องวัย :

ฉากที่ชอบมากคือตอนท้ายเรื่องที่พ่อแม่ลูกพากันไปเที่ยวสวนสนุกตอนแก่

มันทลายกรอบที่ว่า "โตแล้วห้ามทำตัวเป็นเด็ก" ใครจะว่าน่าอายก็ช่าง แต่ถ้าทำแล้วมีความสุขในแบบของเรา...นั่นแหละคือที่สุด

3. การตัดสินคนอื่น :

มีประโยคหนึ่งในเรื่องที่เตือนสติได้ดีมาก ว่า

การที่เราไปวิจารณ์การตัดสินใจของคนอื่นจาก "พื้นที่ปลอดภัย" ของตัวเอง เป็นเรื่องที่ควรละอายใจนะ เพราะตัวเราเองไม่ได้ยืนอยู่ในปัญหาเดียวกับเขา

💬 Quotes เด็ดโดนใจ

" #ถ้าอยากจะหนีก็หนีเท่าที่ใจอยาก... #สั่งสมกำลังไว้เผชิญหน้ากับเวลานั้นก็พอ" - อายูโก๊ะ เจ้าของร้านกาแฟผู้มีฉายาว่าแม่มดตะวันตก และยังเป็นชู้รักกับพ่อของตัวเอก พูดกับ คานะโกะ และยามาบุกิ - ในหน้า 69

" #แกน่ะเป็นเด็กที่ไม่มีประโยชน์ต่อสังคมเลย... #แต่ใช่ว่าจะเป็นเหตุผลให้แกไม่ควรมีตัวตนบนโลกนี้เสียเมื่อไหร่" - ย่าของยามาบุกิ พูดกับเขา - ในหน้า 91

" #ความสุขน่ะคือสิ่งที่คนคนนั้นต้องแสวงหาเอง #ไม่ใช่สิ่งที่จะคาดหวังให้คู่ครองมาหาให้" - พ่อของโยริ พูดเมื่อครั้งที่ ยามาบุกิไปขอโยริแต่งงาน - ในหน้า 147

🎯 ความรู้สึกหลังอ่านจบ

เล่มนี้ไม่ใช่แค่นิยายครอบครัวที่มีปัญหา แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะ " #อยู่ร่วมกับความไม่สมบูรณ์แบบ"

ใครที่กำลังรู้สึกว่า แม่งเอ้ย กูเหนื่อยกับการแบกรับภาระหรือความคาดหวังของคนรอบข้างเหลือเกิน หรือรู้สึกว่าตัวเองแตกต่างไม่เข้าพวก ลองหามาอ่านดูนะครับ แล้วคุณผู้อ่านอาจจะอยากขับรถไปเที่ยวซักที่กับคนที่รักทันที!

เล่มนี้ ลุงว่าดี ให้คะแนน 8/10