Zahario

Dziś znów siedziałem w pracowni, w głowie chaos jak by był poniedziałek, a w sercu… coś pomiędzy spokojem a szaleństwem.
Stworzyłem dziś kilka wisiorków… latające świnki. Takie trochę nierealne, trochę jak marzenia, które wszyscy odkładamy „na kiedyś”. Może właśnie dlatego unoszą się w powietrzu.
Każdy dziwna, nieoczywista forma przeszła przez moje ręce od początku do końca.
Powstały też bransoletki każda inna, każda mówiąca coś, czego czasem nie umiemy nazwać. Jedne są spokojne, inne napięte, niektóre jakby poskładane z emocji, które trudno poukładać.
Zrobiłem też kolejną bransoletkę w kształcie węża zjadającego własny ogon. Zawsze do niego wracam. Może dlatego, że wszystko zatacza koło. Może dlatego, że koniec i początek to często to samo.

Today I was sitting in my studio again, my head a mess as if it were Monday, and in my heart… something between calm and madness.
I made a few pendants today… flying pigs. A bit unreal, a bit like the dreams we all put off “for later.” Maybe that’s exactly why they’re floating in the air.
Each strange, unconventional form passed through my hands from start to finish.
I also made bracelets—each one different, each one saying something we sometimes can’t put into words. Some are calm, others tense, and some seem to be pieced together from emotions that are hard to sort out.
I also made another bracelet in the shape of a snake eating its own tail. I always come back to it. Maybe because everything comes full circle. Maybe because the end and the beginning are often the same.
Obserwujący