Minimal Line

Czasem projekt zaczyna się od jednej decyzji, która zmienia wszystko. Tu inwestorzy podjęli bardzo odważny krok: przekształcili dom rodzinny w dom jednorodzinny dwulokalowy. A ja dostałam zadanie zaprojektowania jednego z pięter.

Tworzę tu przestrzeń dzienną: kuchnię, jadalnię i salon, które mają być spójne, funkcjonalne i spokojne w odbiorze. Do tego łazienkę - dopasowaną do codzienności użytkowników.

To projekt, w którym szczególnie ważne jest wyważenie -
między prywatnością dwóch mieszkań a poczuciem, że to wciąż jeden dom.

Lubię takie zadania 🤍
Bo to nie jest tylko układ funkcjonalny to realna zmiana sposobu życia.
___________

Uwielbiam piękne, modernistyczne wnętrza.
Ten wyjazd był dla mnie inny niż pozostałe. Oprócz wielkiej troski o Zu czerpałam inspiracje dokładnie tam, gdzie architekci w Kalifornii tworzyli jedne z najpiękniejszych willi świata.

Richard Neutra, John Lautner, Pierre Koenig, Craig Ellwood, Rudolph Schindler - to oni pokazali, że dom może być lekki, otwarty i prawdziwy bez udawania.

Modernizm to dla mnie kilka kluczowych zasad:
- światło naturalne ponad wszystko
- połączenie wnętrza z naturą
- szczerość materiałów
- funkcja ważniejsza niż dekoracja
- spokój i proporcja

I właśnie dlatego tak bardzo mi na nim zależy.
Bo to nie jest styl to sposób myślenia o przestrzeni i o życiu.

Zatrzymaliśmy się w jednej z takich willi w Los Angeles w spokojnej, zielonej części miasta. Czuć że nie była nowa! Ale była tak przemyślana, tak intuicyjna.

Z tarasu rozciąga się widok na wzgórza Hollywood Hills z charakterystycznym napisem Hollywood. U podnóża widać rozległą tkankę miasta - niską zabudowę Los Angeles, która ciągnie się aż po Downtown.

Po lewej stronie krajobraz otwiera się w stronę wzgórz i zieleni (kierunek Beverly Hills i Santa Monica Mountains), po prawej miasto zagęszcza się i prowadzi wzrok w stronę centrum.

I gdzieś pomiędzy tym wszystkim cisza, światło, kamień, drewno i przestrzeń.

Dokładnie taka, jaką lubię najbardziej 🤍
___________

Odwiedziliśmy Getty Center i to był jeden z tych dni, które zapamiętam 🖼️

Mogłam pokazać dziewczynkom na żywo Irysy Vincenta van Gogha i ich zachwyt był absolutnie prawdziwy. Szczególnie Zuzi 🤍 bo Ana to była w milionie miejsc na raz ponieważ nie mogła usiedzieć w miejscu. Choć też chciała obejrzeć bardzo „A Young Girl with a Dog„ autorstwa Jean-Étienne Liotard ale niestety akurat wystawa była nieczynna.

Patrzę na Zu i widzę, jak bardzo lubi ten świat - zatrzymuje się przy obrazach, chce o nich rozmawiać, zauważa kolory, faktury. Lubi naturę, naturalne materiały, ładne wnętrza - wszystko, co ma w sobie spokój i autentyczność. Ana też ale myślę że musi do tego jeszcze dorosnąć.

Poza van Goghiem zobaczyłyśmy też prace Moneta, Renoira, Degasa, Cézanne’a i Canaletto wszystkich artystów, których do tej pory dziewczynki znały z książek, a dziś mogły zobaczyć naprawdę. I tym pięknym spiekaniem ze sztuką otworzyłyśmy nowy rozdział w naszym życiu do rozmowy o sztuce bo w końcu zrozumiały, że te wszystkie obrazy istnieją naprawdę.

Getty Center to miejsce, które naprawdę robi wrażenie nie tylko sztuką, ale też światłem, architekturą i spokojem, który tam panuje. To jedna z tych przestrzeni, gdzie wszystko jest przemyślane i piękne, a obcowanie ze sztuką staje się czymś bardzo naturalnym i przyjemnym. No i ten wszechobecny trawertyn!!!! W całym kompleksie użyto ponad 1 miliona płyt kamiennych, a każda była cięta tak, żeby zachować naturalny rysunek i warstwowość kamienia z Tivoli. Richard Meier wybrał trawertyn w ciepłym, lekko kremowym odcieniu, żeby zmiękczyć modernistyczną, białą architekturę i lepiej wpisać ją w kalifornijskie światło oraz góry. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem 🤍

Zuzia jest już po operacji.
Ma nowy implant Supor.

To był dla mnie czas pełen emocji, których nie da się do końca ubrać w słowa.
Trochę strachu, dużo napięcia… i takie ciche trzymanie wszystkiego w sobie.

A potem ją zobaczyłam.
I jej uśmiech po operacji - wynagradza wszystko.

W jednej chwili wszystko puszcza.
Całe to napięcie, wszystkie myśli.

Zostaje tylko ogromna ulga i wdzięczność.
I takie ciepło w środku, którego nie da się opisać.