Arkadiusz Nowak

Coraz częściej mam wrażenie, że ludziom nie brakuje rozmów.

Brakuje im uwagi.

Kilka dni temu siedziałem nad wodą i obserwowałem małą łódź.

Płynęła spokojnie, jakby nigdzie się nie spieszyła.

I pomyślałem, że dawno nie widziałem człowieka, który żyje właśnie w takim tempie.

Dzisiaj wszyscy gdzieś biegniemy.

Kończymy zdania za innych.

Odpowiadamy, zanim ktoś dobrze opowie swoją historię.

Patrzymy na telefon częściej niż w czyjeś oczy.

A przecież to właśnie zwykłe rozmowy zostają z nami najdłużej.

Nie te wielkie.

Nie idealnie zaplanowane.

Te przypadkowe.

Przy kawie.

Na spacerze.

W podróży.

Przy wspólnym stole.

Od lat jestem przy ludziach w podróży.

I chyba właśnie to lubię najbardziej.

Nie miejsca.

Nie hotele.

Nie samoloty.

Ludzi.

I historie, które odważają się opowiedzieć.

…

Mam wrażenie, że jest jeszcze jedna ważna rzecz.

Ciąg dalszy w komentarzu.

Czasem najbardziej potrzebuję nie rozmowy.

Tylko kilku minut ciszy.

Pociąg.
Droga.
Widok za oknem.

I moment, żeby poukładać myśli.

Bo im więcej lat za mną,
tym częściej widzę, że najlepsze decyzje nie rodzą się w pośpiechu.

Rodzą się wtedy,
gdy na chwilę przestajemy biec.

A potem wracamy do działania.

Ciąg dalszy w komentarzu ↓

Nie wszystko zaczyna się od inspiracji.

Czasem zaczyna się od… kolejki do samolotu.

Duża grupa.
Każdy z innym oczekiwaniem.
Każdy z innym tempem.
Każdy z inną historią.

A ja?

Patrzę na ten moment trochę inaczej.

Nie na kierunek.
Nie na hotel.
Nie na zdjęcia, które powstaną.

Tylko na to,
czy wszystko „zagra”.

Czy ludzie będą czuli się zaopiekowani.
Czy program poniesie ich dalej niż plan.
Czy wrócą… z czymś więcej niż tylko wspomnieniem.

Bo prawda jest taka:

Podróż zaczyna się dużo wcześniej niż boarding.

I kończy się dużo później niż powrót.

A to, co najważniejsze,
dzieje się gdzieś pomiędzy.

Wietnam.