AJ. Photography 2.0

کَڻِي نيڻَ خُمارَ مان، جان ڪيائون نازُ نَظَرُ؛
سُورجَ شاخُون جهَڪِيُون، ڪُوماڻو قَمَرُ؛
تارا ڪَتِيُون تائِب ٿيا، ديکِيندي دِلبَرُ؛
جهَڪو ٿيو جَوھَرُ، جانِبَ جي جَمالَ سين.

(حضور ڪريم صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) جڏھن نشيلا نيڻ کڻي، ناز واري نظر اُڇليائون یعنی جڏهن هن جهان ۾ ظاهري طور آيا۔ تڏھن سورج جا ڪرڻا جهڪا ٿي ويا ۽ چنڊ ڪومائجي ويو. پرينءَ کي پسندي ئي تارا ۽ ڪتيون ادب سان پيش پيا. سپرينءَ جي اڳيان جوھر جي جوت بہ جهڪي ٿي ويئي.
سُر کنڀات ١‏:٩

مَٿيان مَٿي مَچُ، ٻَرِيُمِ ٻاروچَنِ جو؛
مُون کي طَعنا تي ڏِئين، جئن نه پَرُوڙِئين سَچُ؛
اَمڙِ! اوري اَچُ، ته سِٽَ سُڻايَنءِ سُورَ جِي۔۔

سهائو سومار

پُنهل پيراندي، مون نِماڻي نصيب ٿئي۔