MR. POGI

PANO MALALAMAN NA MAY LIHIM NA NAKIKI-KABIT SA WIFI NYO?

BINABANTAYAN KAMI NG AKING TITA KADA MAY HANDAAN SA KANILA DAHIL BURAOT DAW KAMI.

Dear Mr. Pogi,

Lumaki kaming magkakapatid sa bahay na hindi palaging punong-puno ang mesa. Minsan may ulam, minsan wala, minsan kanin lang na may toyo. Sanay kami sa pagtitipid kaya kapag may handaan sa bahay ng tita ko, parang araw ng piyesta para sa amin. Hindi dahil sa pagkain, kundi dahil bihira kaming makasama sa ganung kasaganan.

Naaalala ko yung unang beses na nilapitan ako ng tita ko habang kumukuha ako ng pagkain. Nakangiti siya pero iba ang tingin.

“Sakto lang ha. Marami pang darating.”

Hindi ko iyon masyadong inisip. Baka concerned lang siya na maubusan. Kaya naglagay lang ako ng konti, halos half rice lang. Nahihiya na rin ako.

Pero habang lumilipas ang taon, napapansin ko na hindi iyon basta paalala. Tuwing may okasyon, nandoon siya palagi sa likod namin. Nakapamewang. Nakatayo. Nakasunod ang mata sa bawat galaw namin.

Kapag kukuha ako ng manok, napasinghap siya.
Kapag hawak ko ang serving spoon sa spaghetti, tititig siya sa plato ko.
Kapag nauupo kami, parang binibilang niya kung ilang subo ang nauubos namin.

Hindi ko binigyan ng malisya hanggang sa isang hapon, naabutan ko siyang nagkukuwento sa pinsan ko. Hindi niya alam na nasa likod ako.

“Bantayan ninyo yung mga yan ha. Pag kumain parang hindi na ulit kakain bukas. Ay naku, ang buraot talaga. Nakakahiya.”

Hindi ko alam kung paano ako nakaupo pagkatapos noon. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Para akong natanggalan ng karapatan na maging bata. Hindi ko alam kung mas masakit yung sinabi niyang “buraot,” o yung tawanan nila pagkatapos.

Umuwi kami nang hindi ko sinasabi kahit kanino ang narinig ko. Tinanong pa ako ni Mama kung bakit ang tahimik ko. Sabi ko lang pagod ako. Ang totoo, nahiya ako. Hindi dahil sa ginawa namin, kundi dahil pinaramdam niya na wala kaming lugar sa sariling pamilya.

Simula noon, kapag may handaan ulit, kami na mismo ang nagdahilan.

“May assignment pa po.”
“Kailangan ko pang mag-aral.”
“May pupuntahan pa po si Mama.”

Alam kong halata naman na hindi totoo. Hindi kami takot sa pagkain. Takot kami mapahiya ulit.

Habang tumatagal, mas nakikita ko ang totoo. Hindi kami buraot. Hindi kami makapal ang mukha. Kumakain lang kami. Wala kaming inaagawan. Wala kaming inaangkin. Gusto lang namin maramdaman na welcome kami sa mesa na para naman dapat sa lahat.

Masakit isipin na sa dami ng taong dapat magturo ng kabutihan, kapamilya pa namin ang nagtanim ng hiya sa puso namin.

Nagkaedad ako at naintindihan ko ang isang bagay na hindi ko inaasahan. Hindi pala lahat ng dugo ay marunong maging pamilya. Hindi lahat ng tita ay marunong umintindi. At hindi lahat ng handaan ay nakakapagpasaya.

Hanggang ngayon, kapag may nakikita akong malaking mesa na puno ng pagkain, hindi masaya ang una kong naiisip. Ang pumapasok sa isip ko ay yung lalamunan kong biglang sumisikip noon, yung mga mata niyang nakabantay, at yung pakiramdam na parang bawal akong mabusog.

Ang pinanghahawakan ko lang ngayon, isang pangako:
Hindi ko ipaparamdam iyon sa magiging anak ko. Hindi ko sila papalakihing parang may utang na loob silang huminga. Hindi ko hahayaang maramdaman nilang nakakahiya ang umupo sa mesa.

Hindi kasalanan ang kumain.
Hindi kasalanan ang magutom.
Hindi kasalanang maging mahirap.

Ang kasalanan ay kapag minamaliit mo ang taong hindi lumalaban sa iyo. Ang kasalanan ay kapag tinatrato mong pulubi ang sariling pamilya.

At iyon ang hindi ko kailanman gagayahin.

FROM SENDER