Anup Baral

हिरो वा हिरोइन बन्ने सोच लिएर आउनुहुन्छ भने तपाईं गलत ठाउँमा हुनुहुन्छ।
तर राम्रो कलाकार बन्ने सोच लिएर आउनुहुन्छ भने तपाईंलाई हार्दिक स्वागत छ।
थप जानकारीका लागि तल दिइएको पोस्टर हेर्नुहोला।

Colour contrast .and juxtapostion . Spatial relationship.

अभिनेताले किन प्रशिक्षण लिनुपर्छ ?
उहिल्यै देखि अभिनय जगतका बारे एउटा खतरनाक भ्रम फैलिएको छ। “अभिनय त स्वाभाविक कुरा हो”, “प्रतिभा भए पुग्छ”, “क्यामेरा अगाडि उभिएपछि आफैँ अभिनय आउँछ।”यही भ्रमले धेरै कलाकारलाई सतही बनाइरहेको छ । अभिनयलाई केवल संवाद बोल्ने कला ठान्ने प्रवृत्तिले रंगमञ्च र सिनेमाको गहिराइ दुवैलाई कमजोर बनाइरहेको छ । साँचो कुरा के हो भने अभिनय प्रतिभाबाट सुरु हुन्छ, तर प्रशिक्षण बिना परिपक्व हुँदैन। एक जना गायकले रियाज गर्छ ।नर्तकले शरीर साधना गर्छ । वाद्यवादकले दिनौँ अभ्यास गर्छ । तर अभिनेता चाहिँ “फिलिङ आयो भने अभिनय भइहाल्छ” भन्ने सोच राख्छ भने त्यो कला होइन, संयोग मात्र हो । अभिनेता भनेको केवल संवाद बोल्ने मानिस होइन । उसको शरीर भाषा हो । उसको आवाज संगीत हो । उसको मौन पनि संवाद हो । उसको श्वास, दृष्टि, चाल, लय, विराम सबै अभिनयका औजार हुन् । र कुनै पनि औजार प्रशिक्षण बिना धारिलो हुँदैन ।प्रशिक्षणले अभिनेता भित्र तीनवटा ठूला परिवर्तन ल्याउँछ।

१. प्रशिक्षणले “नक्कल” बाट “सिर्जना” तर्फ लैजान्छ
अधिकांश नयाँ अभिनेता अरूलाई हेरेर अभिनय गर्छन् । कसैको बोली, कसैको हाउभाउ, कसैको स्टाइल । त्यो अभिनय होइन, प्रतिलिपि हो । प्रशिक्षित अभिनेता चरित्र देखाउँदैन, चरित्र बन्छ । उसले पात्रको मनोविज्ञान बुझ्छ । उसले पात्र किन चुप छ भन्ने पनि अभिनय गर्न सक्छ । किन रिसाएको छ भन्ने मात्र होइन, रिस दबाइरहेको छ भन्ने पनि देखाउन सक्छ । सतही अभिनय र जीवित अभिनयको बीचमा यहि अन्तर हुन्छ ।

२. प्रशिक्षणले शरीर र आवाजलाई मुक्त गर्छ
धेरै मानिस वास्तविक जीवनमा पनि स्वतन्त्र हुँदैनन् । शरीर अरह्ठो हुन्छ । आवाज मलिन हुन्छ । भावनाहरू दबिएका हुन्छन् ।त्यस्तो मानिस स्टेजमा पुगेर अचानक स्वतन्त्र हुन सक्दैन । प्रशिक्षण भनेको शरीर खोल्ने प्रक्रिया हो । आवाजलाई गहिरो बनाउने प्रक्रिया हो । भावनालाई नियन्त्रण र अभिव्यक्त गर्न सिक्ने प्रक्रिया हो ।एक प्रशिक्षित अभिनेता चिच्याउन मात्र जान्दैन, फुसफुसाएर पनि दर्शकलाई हल्लाउन सक्छ । ऊ रोइरहेको दृश्य मात्र गर्दैन, आँसु नझारी पीडा देखाउन सक्छ ।

३. प्रशिक्षणले अनुशासन सिकाउँछ
प्रतिभा अस्थायी हुन सक्छ ।मूड पनि अस्थायी हुन्छ ।तर अभिनेता हरेक दिन सिर्जनात्मक रहनुपर्छ । क्यामेराले “आज मेरो फिलिङ आएन” स्वीकार्दैन । मञ्चले “आज ऊर्जा कम थियो” माफ गर्दैन । त्यसैले प्रशिक्षणले कलाकारलाई एउटा कठोर अनुशासन दिन्छ । समयप्रतिको सम्मान । सहकार्य गर्ने क्षमता । सुन्ने क्षमता ।र निरन्तर आफैँलाई तोडेर नयाँ बन्ने साहस ।

अभिनय केवल मनोरञ्जन होइन, महान अभिनयले समाजको लुकेको पीडा देखाउँछ । मानिसको मौनता बोलाउँछ । हामीभित्रको अन्धकार र करुणा दुवै उजागर गर्छ । त्यसैले अभिनय केवल “फेम” वा “स्टारडम” को बाटो होइन । यो आत्मा र समाज दुवैसँगको गम्भीर संवाद हो । र गम्भीर संवाद बिना तयारी सम्भव हुँदैन । कसैले जन्मिँदै अभिनेता भएर आउँदैन । ऊ सँग सम्भावना भएर आउन सक्छ । तर प्रशिक्षणले मात्र त्यो सम्भावनालाई कला बनाउँछ । प्रशिक्षण बिना अभिनेता प्रायः आफ्नै सीमाको कैदी हुन्छ । प्रशिक्षणपछि ऊ आफूभित्र लुकेका सयौँ मानिसहरू भेट्न थाल्छ । किनकि अन्ततः अभिनय भनेको अरू बन्ने कला होइन,आफूभित्र भएका अनगिन्ती मान्छेलाई चिन्न सक्ने क्षमता हो ।

अभिनय सिक्न, अभ्यास गर्न र आफ्नो कला विकास गर्न इच्छुकहरूका लागि !