Mindful Motion Studio

Er komt een moment in het leven waarop je voelt dat de oude manier niet meer werkt. Misschien merk je dat gesprekken met je moeder snel spanning oproepen, of dat je contact moeizaam verloopt. Soms zelfs zonder dat er woorden nodig zijn.

Het kan ook zijn dat je haar mist, omdat ze er niet meer is of omdat er een afstand tussen jullie is ontstaan. Soms is een impactvolle gebeurtenis in haar of jouw leven aanleiding om dieper te willen kijken naar jullie band.

Je kijkt terug op je eigen levenspad, vaak ben je zelf moeder, en je ziet patronen die zich herhalen. Juist dan kan de vraag opkomen: hoe wil ik me nu verhouden tot mijn moeder?

Waarom deze opstelling op 12 juni?

De relatie met je moeder heeft veel impact op je leven. Of je nu harmonie of strijd hebt ervaren, het blijft een verbinding die invloed heeft op hoe je jezelf ziet, hoe je relaties aangaat en hoe stevig je in het leven staat.

Met deze opstelling krijg je de kans om stil te staan bij die relatie. Niet om te oordelen of te veranderen wat was, maar om inzicht te krijgen en ruimte te maken voor een nieuwe innerlijke houding (verhouding). Een die lichter voelt en meer bij jou past. En die in de dagelijkse praktijk zijn betekenis en uitwerking zal krijgen.

Hoe gaat het in zijn werk?

Twee vrouwen brengen een persoonlijke vraag in rondom hun moeder. Samen met de groep onderzoeken we de dynamiek die zichtbaar wordt. Je hoeft je verhaal niet tot in detail te delen: de opstelling laat vaak meer zien dan woorden ooit kunnen.

De anderen in de groep nemen als representant een plek in binnen de opstelling. Juist die gezamenlijke ervaring maakt zichtbaar wat verborgen is en brengt beweging waar het eerder vast leek te zitten.

Wat levert het je op?

Een moederopstelling helpt je om:

- meer rust en ruimte te ervaren in je relatie met je moeder;

- los te komen van patronen die steeds terugkeren;

- mildheid en begrip te voelen voor jezelf en voor haar;

- steviger je eigen plek in te nemen, als dochter én als volwassen vrouw;

- opnieuw contact te maken met je levensenergie.

Begeleiding

Wij, Liesbeth Remmers en Tessa Stolze, begeleiden de dag. Met jarenlange ervaring in systemisch werk bieden we een veilige en warme bedding waarin je mag onderzoeken en ervaren. Alles mag er zijn, niets hoeft.

Tegenslag stapelt zich soms op

In de tien jaar dat ik leef met chronische pijn heb ik een hele innerlijke reis afgelegd om ermee om te leren gaan.

Ik zeg vaak dat ik in die jaren mijn rugzak heb gevuld. Met tools, inzichten en ankers. Geleerd vanuit ACT, systemisch werk en vooral: vanuit het leven zelf. Die rugzak helpt me op de momenten dat het minder gaat. Want acceptatie is geen rechte lijn. Het is geen bestemming waar je aankomt en dan blijft.

Ik heb ook mindere periodes. Momenten waarop ik weer vecht tegen de pijn. En wat ik daarin steeds duidelijker zie: dat gebeurt zelden alleen door de pijn zelf. Het gebeurt vooral wanneer er óók tegenslag is op een ander vlak. Financieel. Relationeel. Emotioneel.

De ene klap kan ik inmiddels dragen.
De pijn en alles wat die van mijn leven vraagt, dat ken ik.
Maar als er nog een klap bovenop komt, dan gebeurt er iets anders.

Dan voelt het alsof die hele rugzak onbereikbaar wordt.
Alsof alles wat ik geleerd heb ineens te ver weg ligt.
Mijn zenuwstelsel schiet weer in de overlevingsstand.

En systemisch gezien is dat niet zo gek.

Langdurige pijn, net als langdurige stress, activeert oude overlevingsstrategieën. Doorgaan. Volhouden. Controleren. Vechten. Strategieën die ooit nodig waren en me heel ver gebracht hebben. Maar die bij stapeling van tegenslag weer automatisch aangaan, zelfs als ze me op dat moment niet meer dienen.

Op zulke momenten leef ik niet echt meer, ik functioneer.
Mijn systeem staat ‘aan’. Mijn lichaam gespannen. Mijn hoofd zoekt uitwegen.

Ook de betekenis die ik aan mijn pijn heb gegeven, raakt dan uit beeld. Normaal gesproken is die zingeving heel voelbaar voor mij: dat ik nu als coach mensen kan begeleiden die in een vergelijkbare situatie zitten. Van klacht naar kracht. Dat voelt waardevol, kloppend, dragend.

Maar bij dubbele tegenslag kan ik dat niet meer voelen.
Niet omdat het er niet is, maar omdat mijn systeem geen ruimte meer heeft om erbij te komen.

Veerkracht betekent voor mij tegenwoordig:

Dat ik mag vertragen, hoe moeilijk dat nog steeds is voor mij.
Dat vechten een signaal is, geen falen.
Dat mijn lichaam geen vijand is, maar een richtingaanwijzer.

En ergens weet ik: die rugzak komt weer binnen handbereik.
Niet door harder te trekken.
Maar door te mogen landen, precies hier.

Herken je iets in dit verhaal en voel je dat je hier niet alleen doorheen wilt? In mijn coaching maak ik ruimte voor dit soort processen, in jouw tempo.