Kortsluiting

Het Huwelijk
Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

------------------------------------------------------
uit: Verzen van Willem Elsschot (1882-1960)

Vrijdag 10 maart is de premiere van Kortsluiting, hoog tijd de spelers voor te stellen :
Julia, de dochter, gespeeld door Frances Gallimore:
Ik moet een afslag hebben gemist. Als het gaat om de liefde, laat mijn navigatiesysteem het wel vaker afweten. Neem Lukas. Ik word knettergek van zijn verstikkende aandacht en cadeaus. Wat moet ik met al die oorbellen en bloemen? Maar ja, Eddie geeft me juist weer veel te weinig. Hooguit een blauw oog of een soa. Gelukkig kan ik altijd bij mijn ouders terecht als ik gek word van de beknelling. Zonder hen had ik allang de afgrond ingereden. Ik maak
me alleen grote zorgen voor hoe lang dit nog kan. Mijn vader wordt steeds vergeetachtiger en mijn moeder wil verhuizen. Ze heeft mijn oude kamer laatst helemaal opgeruimd. Alleen mijn bed staat er nog. En een strijkplank. Ik ben bang. Nu ben ik nog mooi. Ik vind altijd wel een man. Maar wie vangt me op als niemand mij straks meer wil?

tickets :www.drijfzand.nl

Vrijdag 10 maart is de premiere van Kortsluiting, hoog tijd de spelers voor te stellen.
Charlotte gespeeld door Beertje van der Made :
Ik vind het leven steeds complexer worden: mijn man begint zich langzaam maar zeker steeds vreemder te gedragen. Vroeger kon ik de gevatte taal plagerijtjes van Victor wel waarderen, kon ik er vaak ook om lachen; tegenwoordig weet ik niet meer wat echt is en wat niet. Bovendien kan ik mijn dochter Julia vaak ook niet meer volgen in haar opvattingen en mijn buurvrouw Eva is ook wel een aparte, hoor. Mijn hele wereld verandert...hoe dit toch allemaal verder moet?
tickets :www.drijfzand.nl