Sadeeq Dillalin pi

🩸🩸ALKAWARIN JINI 🩸 🩸

Shafi na 8 Wasiƙar Ibrahim

Mai Gida ya kalli Zainab na wasu daƙiƙu.
Sannan ya juya ya fita ba tare da ya ƙara cewa komai ba.
Zainab ta zauna cikin ruɗani.
Ta kasa fahimtar dalilin da ya sa wannan mutum yake neman Aminu saboda mahaifinsa.
A wani ɓangaren sansanin...
Aminu ya buɗe wasiƙar da ya samu a cikin akwatin.
Hannunsa yana rawa.
Takardar ta tsufa, amma rubutun yana nan a sarari.
Ya fara karantawa.
"Ya ɗana Aminu..."
"Idan kana karanta wannan wasiƙa, hakan na nufin na riga na bar duniya ko kuma an hana ni dawowa gare ku."
"Ka sani cewa ban mutu k**ar yadda aka faɗa wa mutane ba. Na shiga yaƙi ne domin in kare marasa galihu daga wani mutum mai suna Mai Gida."
"Na yi kuskuren amincewa da wani da na ɗauka abokina ne. Shi ne ya ci amanata, ya bayyana duk shirina."
Aminu ya haɗiye yawu.
Ya ci gaba da karantawa.
"Idan wata rana ka haɗu da Mai Gida, kada ka yi saurin ɗaukar fansa. Ka fara gano gaskiyar wanda ya ci amanata..."
Sai rubutun ya tsaya.
Ƙarshen takardar ya yage.
Aminu ya cika da takaici.
"A'a! Wannan ba ƙarshen wasiƙar ba ne!"
Dattijon ya karɓi takardar ya duba.
Sai ya ce:
"Da alama an cire shafinta na ƙarshe da gangan."
A lokaci guda...
Musa yana cikin ɗakin kurkuku.
Sai ya ji ana buɗe ƙofar.
Ya ɗago cikin farin ciki.
Ya yi zaton an zo za a sake shi.
Amma sai ya ga Usman ne.
Usman ya riƙe maɓalli a hannunsa.
Ya buɗe sarƙar Musa.
Musa ya yi mamaki.
"Me ya sa za ka taimake ni?"
Usman ya ce cikin natsuwa:
"Saboda yanzu muna da maƙiyi guda ɗaya."
Musa ya yi shiru.
Usman ya ci gaba:
"Mai Gida ba ya gafarta wa kowa. Yau kai ne... gobe ni ne... jibi kuma wani."
Musa ya sunkuyar da kansa.
A karon farko, ya fara nadamar duk abin da ya aikata.
A can ɗakin Zainab...
Wata baiwar gida ta shigo a ɓoye.
Ta miƙa mata wata ƙaramar takarda.
Ta ce:
"Na samu wannan a cikin aljihun wani tsohon kaya. Kada ki bari kowa ya gani."
Da Zainab ta buɗe takardar...
Sai ta ga kalmomi uku kawai:
"Kada ki yarda da..."
Sauran rubutun ya goge.
Kafin ta ƙara dubawa...
Sai aka ji ana ƙoƙarin buɗe ƙofar.
Takardar ta ɓoye cikin sauri.
Ƙofar ta buɗe...
Mai Gida ya sake shigowa.
Amma wannan karon...
Ya cire abin da ke rufe fuskarsa a hankali.
Zainab ta kalli fuskarsa...
Sai ta saki wani ƙara mai ƙarfi.

"Kai?!"

Zainab ta ja da baya cikin firgici.
Idanunta s**a cika da hawaye.
Ba ta taɓa tunanin za ta sake ganin wannan fuska ba.
Ta furta da ƙyar:
"...Uncle Haruna?"
Mutumin ya sauke ajiyar zuciya.
Shi ne Haruna, ƙanin mahaifin Aminu. Mutumin da aka sanar wa kowa cewa ya mutu a wani mummunan hatsari shekaru goma sha biyar da s**a wuce.
Haruna ya kalli Zainab cikin nutsuwa.
"Na ga kin gane ni."
Zainab ta girgiza kai cikin rashin yarda.
"Amma... an ce ka mutu!"
Haruna ya yi murmushi mai cike da baƙin ciki.
"Wani lokaci, mutuwa ita ce hanya mafi sauƙi da mutum zai ɓoye kansa."
Zainab ta cika da tambayoyi.
"Kai ne Mai Gida?"
Haruna ya gyada kai a hankali.
"Eh... ni ne."
A gefe guda...
Aminu, dattijon da Usman suna haɗuwa a wani ɗaki na sirri.
Usman ya kalli Aminu ya ce:
"Na san kana son ka rama abin da aka yi wa mahaifinka. Amma ka yi hankali. Mai Gida ba mutum ne mai sauƙin karantawa ba."
Aminu ya dafe wasiƙar mahaifinsa.
"Abin da ya fi damuna yanzu shi ne sanin wanda ya ci amanarsa."
Sai dattijon ya ce:
"Wataƙila amsar tana cikin shafin ƙarshe na wasiƙar da aka yage."
Nan take Usman ya tuna da wani abu.
"Akwai ɗakin adana tsofaffin takardu a cikin wannan sansani. Idan akwai wanda ya ɓoye shafin, mai yiwuwa yana can."
Aminu ya miƙe tsaye.
"To, mu tafi yanzu."
A can ɗakin Zainab...
Haruna ya zauna kusa da taga.
Ya ce cikin sanyin murya:
"Zainab, ba na ƙin Aminu saboda shi. Ina binsa ne saboda abin da mahaifinsa ya yi shekaru da s**a gabata."
Zainab ta ce:
"To me ya yi?"
Haruna ya yi shiru na ɗan lokaci.
Sai ya amsa:
"Mahaifinsa ya sace mini abin da na fi so a duniya."
Kafin ya ƙara bayani...
Sai ƙararrawa ta fara tashi a duk sansanin.
Wiiiiii! Wiiiiiii!
Wani mai gadi ya shigo da gudu.
Ya ce cikin firgici:
"Ranka ya daɗe! An kutsa cikin ɗakin adana sirrika!"
Haruna ya miƙe da sauri.
Fuskarsa ta canja.
Domin ya san...
Aminu ne ya iso.

Ƙararrawar ta ci gaba da kaɗawa a duk faɗin sansanin.
Masu gadi s**a fara gudu ta kowane bangare.
Haruna ya juya ya kalli shugaban masu gadinsa.
"A rufe duk ƙofofi! Kada wanda ya fito ko ya shiga!"
Nan take aka fara rufe manyan ƙofofin ƙarfe.
A gefe guda...
Aminu, Usman da dattijon sun shiga ɗakin adana sirrika.
Ɗakin ya cika da tsofaffin akwatuna, fayiloli da littattafai.
Aminu ya fara bincike da sauri.
Lokaci yana ƙurewa.
Usman ya buɗe wata tsohuwar akwatin ƙarfe.
Sai ya hango wata takarda mai launin ruwan kasa.
Ya miƙa wa Aminu.
"Duba wannan!"
Da Aminu ya karɓa...
Sai ya gane rubutun mahaifinsa ne.
Hannunsa ya fara rawa.
A hankali ya fara karantawa.
"...Idan kana karanta wannan shafi, ka sani cewa mutumin da ya ci amanata ba baƙo ba ne..."
Numfashin Aminu ya tsaya.
Ya ci gaba.
"...Shi ne ɗan'uwana Haruna. Ya yaudare ni saboda kwaɗayin mulki da dukiya..."
Idanun Aminu s**a cika da hawaye.
Ya kasa ci gaba da karantawa.
Dattijon ya ɗora hannu a kafaɗarsa.
"Ka daure."
Aminu ya share hawayensa.
Ya ci gaba.
"...Amma idan wata rana ka haɗu da Haruna, kada ka kashe shi cikin fushi. Ka bari gaskiya ta bayyana domin akwai wani babban sirri da ba ka sani ba..."
Sai rubutun ya tsaya.
A ƙasa an rubuta kalma ɗaya cikin jan tawada.
"AFRA..."
Usman ya daure fuska.
"Wannan ba cikakken suna ba ne."
Dattijon ya yi tunani.
"Ko dai sunan mutum ne... ko kuma sunan wani wuri."
A wannan lokacin...
Haruna ya iso bakin ƙofar ɗakin.
Ya ga an buɗe akwatin.
Ya fahimci abin da ya faru.
Ya ce cikin baƙin ciki:
"Ashe ka samu shafin..."
Aminu ya juya ya kalle shi.
Fuskar Aminu cike take da fushi da takaici.
Ya ɗaga takardar sama.
"Kai ne ka ci amanar mahaifina?"
Haruna ya runtse idanunsa.
Bai musanta ba.
Sai dai ya ce cikin murya mai nauyi:
"Eh... amma ba ka san dalilin da ya sa na yi hakan ba."
Kafin Aminu ya yi magana...
Sai aka ji wata babbar fashewa daga bayan sansanin.
Booom!
Ginin ya fara girgiza.
Ƙura ta cika ko'ina.
Wani mai gadi ya shigo da gudu yana ihu:
"Ranka ya daɗe! An kai mana hari daga waje!"
Haruna ya zazzaro idanu.
"Wa ya isa ya kai mini hari?"

Sai wata murya ta amsa daga ƙofar da aka tarwatsa:
"Mutanen da ka yi tunanin sun mutu tun shekaru da s**a wuce."

Sadeeq Sufyan ✍️✍️