Myanmar Dominicans

၂၈ကြိမ်မြောက် သာမန်တနင်္ဂနွေနေ့ (၂၀၂၄)

ချစ်လှစွာသော ယုံကြည်သူဓမ္မမိတ်ဆွေအပေါင်းတို့၊ ယနေ့ ၂၈ကြိမ်မြောက် သာမန်တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ကျွန်ုပ်တို့ မှတ်သားနာယူရမည့်အဓိက တရားတော်မှာ “ခရစ်တော်ဘုရားရှင်သည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် နှုတ်ကပတ်တော် ဖြစ်သည်” ဆိုတဲ့ တရားတော်ပင်ဖြစ်ပါတယ်။

ဉာဏ်ပညာဆိုတဲ့အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနာရတဲ့ ပထမကျမ်းသည် ပညာပါရမီကျမ်းမှ ကောက်နှုတ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ပညာကို ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်ဖော်ပြထားပါတယ်။ “သူမ” ဆိုတဲ့ ဉာဏ်ပညာကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကျောက်မျက်ရတနာ၊ ရွှေ၊ ငွေ ဥစ္စာဓနတွေထက် အဆတစ်ရာမက တန်ဖိုးရှိပြီး ဒီလောကဥစ္စာဓနတွေဟာ ဉာဏ်ပညာရှေ့မှ ရွှံ့ဖြစ်ကြရတယ်။ “ကာယအလှအပ ဉာဏ်ပညာဆိုတဲ့ သူမဟာ ပို၍ လှသည်” တဲ့။ “ကောင်းသော အရာဟူသမျှသည် သူမနှင့်အတူ ရောက်လာသည်” တဲ့။ သူမကို ပိုင်ဆိုင်သူဟာ အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းပါပဲ။

ကမ္ဘာဦးကျမ်းမှာ ဘုရားသခင်က ဖန်ဆင်းခြင်းတွေပြုလုပ်တဲ့အခါ ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးတိုင်း “ဤအရာသည် ကောင်းမြတ်တော်မူပေ၏” ဟု မှတ်ချက်ပြုလေ့ရှိပြီး နှစ်သက်တော်မူပါတယ်။ အပြစ်ထဲမကျရောက်ခင် မူလဖန်ဆင်းခြင်းတိုင်းဟာ ကောင်းမြတ်ကြတယ်။ ဘာကြောင်လဲဆိုတော့ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်သည် လုံးဝဥဿုံ ကောင်းမြတ်တော်မူသည်။ လုံးဝဥဿုံ လှပတင့်တယ်တော်မူသည်။ လုံးဝဥဿုံ ပြည့်စုံတော်မူသည်။ ဖန်ဆင်းခံအရာ သတ္တဝါတို့မူကား အပြစ်တရားကြောင့် မူလ ဖန်ဆင်းခြင်းမှာ ရရှိခဲ့တဲ့ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ လှပတင့်တယ်ခြင်း၊ ပြည့်စုံခြင်းစတာတွေကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကျန်ရှိနေတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဒီကျန်ရှိနေတဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ပြည့်စုံခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်ဖို့ အဓိက ဉာဏ်ပညာကို ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒီလို ဉာဏ်ပညာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသူတွေကို တရားပေါက်သူ၊ သူတော်စင် ရဟန္တာတွေလို ကျွန်ုပ်တို့ အသိအမှတ်ပြုကြပါတယ်။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေအတွက် လောကစည်းစိမ်းချမ်းသာကို တတ်မက်စရာလို့ မမြင်ဘဲ အဲဒီ လောကစည်းစိမ်းချမ်းသာအားလုံးရဲ့ မိခင်ကြီး ဉာဏ်ပညာသာလျှင် တစ်ခုတည်းသော တတ်မက်စရာလို့ အသိမှတ်ပြု လက်ခံကြတာဟာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် တရားမှတ်စရာပါပဲ။ သံမာတေဦး ၁၃း၄၄ မှာ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် လယ်မြေ၌ဝှက်ထားသော ရတနာနဲ့တူသည်တဲ့။ အဲဒီရတနာကို ရဖို့အတွက် လယ်ငှားလုပ်သူက မိမိမှာ ရှိသမျှအရာအားလုံးကို ရောင်းချပြီး အဲဒီရတနာဝှက်ထားတဲ့ လယ်ကွက်ကို ဝယ်ယူပါသတဲ့။ နောက်ပုံဥပမာတစ်ခုကလည်း ပုလဲကုန်သည်ကြီးက တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ပုလဲကို တွေ့တဲ့အခါ သူ့မှာရှိတဲ့ ပုလဲအားလုံးကိုတောင် ရောင်းပြီး အဲဒီပုလဲလေးကို ဝယ်ယူပါသတဲ့။ ဉာဏ်ပညာကို တွေ့ရှိတဲ့သူတွေဟာ သူတို့လိုပဲ မိမိမှာရှိသမျှအားလုံးကို စွန့်ပြီး အဲဒီ ဉာဏ်ပညာကို ရအောင် ယူကြပါတယ်။ “ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးသားသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာတော်နှင့် မပေါင်းစပ်သရွေ့ မောပမ်းနေရသည်” လို့ စိန့်ဩဂုတ်စတင်းကလည်း တရားပေးထားပါတယ်။

ယနေ့ ဖတ်ရှု့ရတဲ့ ဧဝံဂေလိကျမ်းမှာလည်း “ကောင်းမြတ်သော ဆရာသခင်” လို့ ယေဇူးဘုရားရှင်က အသိမှတ်ပြု ချည်းကပ်ခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးဟာ သူ့ရဲ့လောကစည်းစိမ်တွေကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့အတွက် ကောင်းကင်ဘဏ္ဉာ၊ ဉာဏ်ပညာကို ရယူဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်ခဲ့ပဲ ဝမ်းနည်းစွာ ပြန်သွားခဲ့တာကို တွေ့ရှိရပါတယ်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလူငယ်လို ဖြစ်နေကြမှာပါ။ ဒီနေ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွေ အင်မတန် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပေမယ့်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ မပြည့်စုံလာကြပါ။ ဖျော်ဖြေရေး ယန္တရားတွေ စုံစုံလင်လင် ပေါများလာပေမယ့် ကျွန်ုပ်တို့ ပျော်ရွှင်မှု မရကြပါ။ ဒီနေ့ ဆင်းရဲမှုတွေ ပပျောက်အောင် စီမံကိန်းတွေ အများကြီး ပေါ်ပေါက်လှုပ်ရှားနေပေမယ့် ဆင်းရဲသားတွေ ပိုများလာတာလည်း လက်တွေ့အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲ။ ဒါဆို ဘာလိုအပ်နေလို့လဲ မေးစရာရှိပါတယ်။ အဖြေကတော့ ဉာဏ်ပညာကင်းမဲ့နေလို့ပါပဲ။ ဉာဏ်ပညာ ဆိုတဲ့ Wisdom နှင့် ဉာဏ်ရည်ဆိုတဲ့ (Intelligence) ဟာ မတူဘူးဆိုတာ နားလည်ရပါမယ်။ ဉာဏ်ရည်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်၏ပင်ကိုယ်အရည်အသွေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကို စွမ်းအားမြှင့်ပေးပါတယ်။ ဉာဏ်ပညာဆိုတာကတော့ ဘဝအတွေ့အကြုံတွေကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ သုံးသပ်ဆင်ခြင်ပြီး ဘဝကို အကောင်းဆုံး၊ အကျေနပ်ဆုံးနှင့် အပျော်ရွှင်ဆုံး အသက်ရှင်နိုင်အောင် အလင်းပြပေးပါတယ်။ မိတ်ဆွေ သင်နှင့်ကျွန်ုပ်ကော ဉာဏ်ပညာကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့ လှည့်ဖြားခြင်းတွေထဲမှာ ရုန်းကန်နေဆဲလား။ ဒီနေ့ တရားမှတ်ကြည့်ကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။
ဒုတိယအနေနဲ့ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ရှု့ကြည့်ပါ့မယ်။ ဟေဗြဲဦးမြို့သားတို့ထံ ရေးတဲ့စာမှာ သံပေါလူးက “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် အသက်ရှင်လှုပ်လျက်ရှိပြီး အသွားနှစ်ဖက်ရှိသော ဓါးတကာတို့ထက် ပို၍ထက်မြက်လေသည်။” လို့ရေးသားထားပြီး “လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်၊ ဝိညာဉ်၊ အကြံအစည်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တွေ”ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါဟာ အမှန်ပါပဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နေ့စဉ် သေသေချာချာ ဖတ်ရှု၊ ကြားနာသူနဲ့ လျစ်လျူရှုသူတွေဟာ အင်မတန်မှ ကွာခြားကြပါတယ်။ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နေ့စဉ် သေသေချာချာ ဖတ်ရှု၊ ကြားနာသူတွေဟာ အထက်က ဉာဏ်ပညာ အကြောင်းကို သိရှိ လက်ခံလာပြီး အကျိုးကျေးဇူးတွေကိုပါ ခံစားရလို့ ဘဝမှာ ပျော်ရွှင် မွှေ့လျော်သူတွေ ဖြစ်လာကြပါတယ်။ လောကဓံ အခက်ခဲတွေကနေ မလွတ်ကင်းကြပေမယ့်လည်း သူတို့မှာ နှုတ်ကပတ်တော်က ပေးတဲ့ ခွန်အားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဲကြတယ်၊ ဉာဏ်ပညာနဲ့ ကျော်လွှားကြတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လစ်လျူရှုသူတွေဟာ ဘဝကို လေးလေးပင်ပင်နဲ့ အသက်ရှင်ကြတယ်။ လောကဓံကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ ပတ်ပြေးရင်း ဘဝကို အရှုံးပေးကြတာကို ဆင်ခြင်မိပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ကော ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် နှုတ်ကပတ်တော်ကို လက်ခံဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြပြီလား။ ဘဝကို ဘယ်လို အသက်ရှင်နေကြလဲ။ တရားမှတ်ရင်း ဆက်လက် ရှင်သန်ကြပါစို့။

ဒိုမီနီကန်ကိုယ်တော်

၂၇ကြိမ်မြောက်သာမန်တနင်္ဂနွေနေ့။
*********************************
သံမာကု ၁၀း၂-၁၆
"ဘုရားသခင်ဖက်စပ်တော်မူသောအရာကို လူသည်မခွဲခွာစေနှင့်။"

တရားဥပဒေဘောင်ထဲမှာတော့ လက်ထပ်ထိမ်းမြှားခြင်းလည်း တရားဝင်သလို၊ ကွာရှင်းပြတ်ဆဲခြင်းလည်း တရားဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဥပဒေဆိုတာ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားမာကြောခြင်းကြောင့် အသုံးချခံ ထွက်ပေါက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ဖက်မှာတော့ တရားတော်လမ်းစဉ် ရှိပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ မူလစီမံကိန်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ လူသားမျိုးနွယ်စုအတွက် အဓိက အရေးပါတဲ့ စီမံကိန်း ဖြစ်ပါတယ်။ မိသားစုရဲ့ အခြေခံအရင်းအမြစ်ပါပဲ။ လူယောကျ်ားနှင့် လူမိန်းမတို့ဟာ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းကတည်းကပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြည့်စုံစေကြပြီး အပြန်အလှန်မှီခိုကြရင်း နှစ်ဦးသည်တစ်သားတည်းဖြစ်ရပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန်လေးစားဆက်ဆံ၍ သစ္စာရှိရှိဖြင့် တရားတော်နှင့်ညီသော အိမ်ထောင်စု၊ မိသားစု တစ်ခုကိုတည်ထောင်အစပျိုးရင်း လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးထိ တိုးတက်စေရပါတယ်။ လူ့သားအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဟာ ဒီမိသားစုလေးက စတင်တာပါ။

ဒီမိသားစုလေးတွေပျက်စီးခြင်းဟာ ၎င်းထက်ကြီးမားတဲ့ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကြီးပျက်စီးရာ လမ်းစဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ ပျက်စီးနေတဲ့ မိသားစုမှ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ကလေးငယ်များဟာလည်း အနာဂတ်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ လူမှု့ရေးဆိုင်ရာ၊ ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ခြိုးတဲ့တဲ့ လူငယ်များဖြစ်လာစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်အသိုင်းအဝိုင်းကို ဆုတ်ယုတ်စေပါတယ်။ ကျန်းမာပျော်ရွှင်တဲ့မိသားစုတစ်ခုဟာ အချင်းချင်းနားလည်ပေးတတ်သည့် မိဘနှစ်ပါး၊ အချင်းချင်း အပြန်အလှန်လေးစားဆက်ဆံတတ်သည့် မိဘနှစ်ပါး၊ အချင်းချင်း တစ်ဦးဟာတစ်ဦးအတွက် အသင့်ရှိနေတတ်သည့် မိဘနှစ်ပါး၊ အချင်းချင်းလက်ချင်းဆက်၍ ဆုတောင်းတတ်တဲ့ မိဘနှစ်ပါးတို့ပေါ်မှာ အများကြီးမူတည်ပါတယ်။ ဆုတောင်းခြင်းမှာ စည်းလုံးတဲ့မိသားစုဟာ အမြဲအတူတကွစည်းလုံးနေပါတယ်။ တရားရှိတဲ့မိသားစုမှာ ဘုရားရှိပါတယ်။ ဘုရားရှိတဲ့မိသားစုမှာ မေတ္တာတရားတို့ရှိပါတယ်။ မေတ္တာတရားရှိတဲ့မိသားစုမှာ ပြည့်စုံတဲ့ဘဝ၊ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့မိသားစုဘဝတို့ ရှိနေပါတယ်။

ဒီနေ့ခေတ်ကာလမှာ ဥပဒေပြုပုဂ္ဂိုလ်တွေကိုယ်တိုင် တရားတော်အတိုင်း မဖြောင့်မတ်ကြတဲ့အတွက် ဥပဒေကို အသုံးချပြီး ထွက်ပေါက်မျိုးစုံနဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြှားခြင်းအမျိုးမျိုး၊ ကွာရှင်းပြတ်ဆဲခြင်းအမျိုးမျိုးကို တရားဝင်အောင် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ကြတယ်။

ဥပဒေဆိုတာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အကန့်အသပ်တစ်ခုထိသာ ဖြောင့်မတ်စေပါတယ်။ ဥပဒေအရသာ မှန်တယ်လို့ပြောရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တရားတော်ကတော့ လူတစ်ဦးတစ်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပြီးပြည့်စုံစေပါတယ်။

ဒိုမီနီကန်ကိုယ်တော်

၁၂ကြိမ်မြောက် သာမန်တနင်္ဂနွေနေ့

ဗတ်စကိုဒကားမားလို စွန့်စားစူးစမ်းသူတွေခေတ်မတိုင်က ကမ္ဘာကြီးဟာ ပန်းကန်ပြားလို ပြားနေပြီး အဆုံးမှာ ချောက်နက်ကြီးတွေ ရှိတယ်လို့ လူတွေယူဆခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ အဲဒီချောက်နက်ကြီးတွေထဲမှာ စွန့်စားသူတွေ ပြုတ်ကျ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုပြီး လူတွေဟာ မစွန့်စားရဲတော့ဘဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ ပင်လယ်ဆိုတာကလည်း နက်ရှိုင်းပြီး မာယာများသကိုး။ ဒါပေမယ့်လည်း အဲဒီပင်လယ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်လျှောက်ခဲ့တဲ့အခါမှာတော့ စွန့်စားသူတွေဟာ လှပကြွယ်ဝတဲ့ နယ်မြေသစ်တွေကို တွေ့ရှိခဲ့ကြရတယ်မဟုတ်လား။ ဘဝဟာ အဲဒီလိုပါပဲ၊ ရင်ဆိုင်လျှောက်လှမ်းမှ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာတယ်။

ဒီနေ့ ဧဝံဂေလိကျမ်းထဲမှာလည်း ခရစ်တော်ဘုရားရှင်က တပည့်တော်ကြီးတွေကို “တဖက်ကမ်းကို ကူးကြစို့” လို့ မိန့်ဆိုပါတယ်။ တစ်နေရာထဲမှာပဲ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ရပ်နေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဘဝဆိုတာ လျှောက်လှမ်းနေရတာပါပဲ။

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ဖရန်စစ်က သက်တောင့်သက်သာအရပ် (Comfort zone)ကနေ ထွက်ကြဖို့ ပြောတာကို ပြန်သတိရမိပါတယ်။ လူတိုင်းလူတိုင်း သက်တောင့်သက်သာအရပ်မှာ တွယ်ကပ်နေချင်ကြတာ သဘာဝပါ။ ဘဝလုံခြုံမှု၊ သေချာမှု၊ အဆင်ပြေမှု၊ ကောင်းစားမှုတွေမှာ လူတိုင်း တွယ်ကပ်ချင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီသက်တောင့်သက်သာရှိမှုတွေဟာ အနိစ္စ မမြဲတာကို သိလာတဲ့အခါ စိုးရိမ်မှုတွေနဲ့ ဘဝပျက်တဲ့အထိ ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ သက်တောင့်သက်သာအရပ်ကနေ ထွက်ခြင်းဆိုတာ စိုးရိမ်ကြောင့်ကျမှုတွေကို စွန့်လွတ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းမှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပြီး လမ်းသစ်တွေကို လျှောက်လှမ်းခြင်း၊ အလုပ်အသစ်တွေကို လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ မတူတဲ့ လူတွေနဲ့ ထိတွေ့ပြီး ညှိနှိုင်းပြင်ဆင်၍ ဘဝကို ဖန်တီးခြင်းပါ။

သေချာတာတစ်ခုကတော့ ဘဝဆိုတာ ရပ်တန့်နေလို့ မရပါဘူး။ ဘဝ ရပ်တန့်ပြီဆိုရင်တော့ ထာဝရ ရပ်တန့်သွားမှာပါ။ဘဝ သေသွားပါလိမ့်မယ်။

ဖျားနာမှုတွေ၊ ဒုက္ခအခက်ခဲတွေ၊ ဝေဒနာတွေ၊ စုံစမ်းခံရမှုတွေ၊ ပြသနာတွေဟာ ဘဝရဲ့ မုန်တိုင်းတွေပါပဲ။ ကျနော်တို့ဘဝကို ခက်ခဲအောင် သူတို့ လုပ်ဆောင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေကို သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင် ဖြတ်ကူးနေတာက ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုပါပဲ။ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အရည်ချင်းစစ် စာမေးပွဲတွေပါပဲ။

ဒီနေ့ မုန်တိုင်းနဲ့ ကြုံတွေ့ရလို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ တပည့်တော်ကြီးတွေကို မေးတဲ့ ခရစ်တော်ရဲ့ မေးခွန်းက “သင်တို့၌ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသလော့” တဲ့။

ဒိုမီနီကန်ကိုယ်တော်