Dr.Shan

ကောင်းကင်ဘုံမှာ အသက်ဝဝရှုပါသားသား Milo

Milo နဲ့ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ နေ့ကတည်းက ဒီကလေးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လူနာတစ်ယောက်ထက် ပိုခဲ့ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ လလောက်က လေပြွန်ကျဉ်းတဲ့ရောဂါ (Severe Trachea Collapse) အသည်းအသန်ဖြစ်ပြီး ဆေးခန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တခြားလူနာလေးတွေကို ကုသပေးနေရင်း Milo ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တော့ လျှာတွေပါ ပြာနှမ်းနေပြီဖြစ်လို့ အချိန်မဆိုင်းဘဲ အရေးပေါ်အောက်စီဂျင် ပေးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးက အောက်စီဂျင်ပိုက်ကို မကြိုက်တော့ ပိုရုန်းပြီး အသက်ရှူတာ ပိုကြပ်လာခဲ့တယ်။

ကျွန်တော် ပိုင်ရှင်မိသားစုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ရှင်းပြခဲ့ရပါတယ်။ "အခုဆေးထိုးမှ ရတော့မယ်၊ ဆေးမထိုးရင် အခြေအနေ ပိုဆိုးပြီး သေသွားနိုင်သလို၊ ဆေးထိုးလိုက်ရင်လည်း အစကတည်းက အခြေအနေက သိပ်ဆိုးနေလို့ သေသွားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ဆေးကြောင့်သေတာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုတာကို မိသားစု ၃ ယောက်ရှေ့မှာ သေချာပြောပြခဲ့တယ်။ သူတို့တွေ အချင်းချင်း တိုင်ပင်နေကြတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်က "တကယ်လို့ ဆေးမထိုးချင်ရင် တခြားဆေးရုံကို လွှဲပေးမယ်၊ အောက်စီဂျင်အိုးပါ ထည့်ပေးလိုက်မယ်" လို့ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ Milo ရဲ့ အခြေအနေက ခရီးဝေးသွားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တာမို့ ဆေးထိုး၊ အောက်စီဂျင်ပေး၊ Nebulizer ပေးပြီး အသည်းအသန် ကုသပေးခဲ့ရတယ်။ ကလေးက ရုန်းကန်နေလို့ အတင်းမလုပ်တော့ဘဲ ကားပေါ်မှာ အဲကွန်းအဆုံးထိဖွင့်၊ နာရီဝက်တစ်ခါ စောင့်ကြည့်ရင်း ၄ နာရီလောက်အကြာမှာတော့ Milo ဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် သေမင်းလက်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါတယ်။

ဆေးတိုက်ရတာ ခက်တဲ့ကလေးမို့ ၅ ရက်ဆက်တိုက် ဆေးခန်းလာပြီး ဆေးထိုးပေးခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစလို့ Milo နဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သံယောဇဉ်တွေ စတင်ခဲ့တာပါ။

ဆေးခန်းရောက်ရင် ဆေးထိုးရမှာ ကြောက်လို့ ကျွန်တော့်ကိုမြင်တာနဲ့ မောပြတတ်တဲ့ Milo ကို ကျွန်တော်က အပြင်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ ခေါ်သွားတတ်တယ်။ ထူးဆန်းတာက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ၂ နာရီလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေရင် သူမမောဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆေးခန်းထဲ ရောက်လို့ ဘာမှမလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ ဆေးထိုးမှာ ကြောက်လို့ ဆိုပြီး မောပြတတ်တာက သူ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမူအရာပေါ့။

Milo မှာ နောက်ထပ်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ချက်က သူ့ရဲ့ ဥနှစ်လုံးကို ကိုင်တာ လုံးဝမကြိုက်တာပါပဲ။ "Milo ရေ... မင်းကွတ်သီးလေး ကိုင်ချင်လို့ပါ" လို့ ပြောလိုက်ရင်ကို စိတ်ဆိုးပြီး ကိုက်ဖို့ပြင်တော့တာ။ အခုတော့လည်း အဲ့ဒီမင်းကွတ်သီးလေးကိုတောင် ကိုင်ခွင့်မရတော့ဘူးပေါ့ သားသားရယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော်နဲ့ သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ၃ နာရီလောက် ကြာသွားတော့ သူ ပျင်းလာပုံရတယ်။ ကျွန်တော့် လက်လေးကို လာတို့ပြီး ပြန်ရအောင်ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့ မောပြပြန်ရော။ ဆေးခန်းရောက်တော့လည်း သူ့ကို အကြာကြီး ထားလို့ စိတ်ကောက်တဲ့အနေနဲ့ တွေ့ရာနေရာမှာ အီးတွေပါ၊ သေးတွေလိုက်ပန်းပြီး ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာပေးခဲ့သေးတာ။ အိမ်မှာဆို ဘယ်တော့မှ အဲ့လိုမလုပ်တဲ့ကလေးက ကျွန်တော့်ကိုကျမှ တကယ့်ကို အစွမ်းပြတာပါ။

ဒီလိုနဲ့ ဒုတိယတစ်ကြိမ် Spa သွားရင်း မောပြီး အသည်းအသန်ဖြစ်လို့ တစ်ခါ ကယ်ခဲ့ရသလို၊ တတိယတစ်ကြိမ်မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မောလို့ အသက်ပြန်ကယ်ခဲ့ရပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတော့ ကံကြမ္မာက Milo ကို ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ အပြီးအပိုင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပါပြီ။ Spa မှာ ၃ နာရီလောက် ကြာသွားတဲ့အချိန်မှာ လူဝင်ကြည့်လို့ မရတာကြောင့် Milo ဘယ်လောက်တောင် မောနေရှာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ကြဘူး။ အသည်းအသန်ဖြစ်ပြီး ဆေးခန်းကို ရောက်လာချိန်မှာ လိုအပ်တာတွေ အကုန်လုပ်ပေးနေတုန်း၊ ကျွန်တော့်ကောင်မလေးက "Milo ကို နိုင်ငံခြားသွားရင် စိတ်မချဘူး" လို့ သူ့နားမှာ ပြောနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အိမ်သာထဲ ခဏဝင်သွားတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ Milo ဟာ အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ တစ်မိသားစုလုံး ယူကြုံးမရ ဖြစ်ခဲ့ရသလို၊ Spa ပို့မိလို့၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း Milo အခြေအနေသိရဲ့သားနဲ့ Spa ကို သေချာမမှာမိလို့ ဆိုတဲ့ နောင်တတွေနဲ့ အားလုံး မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။ ညတွင်းချင်းပဲ တညင်ဘက်ကို ကားမောင်းပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရပါတယ်။ မနက် ၄ နာရီလောက်မှာ ခဏလေး မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားချိန်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်။ Milo လေး ဆေးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး လမ်းလျှောက်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သူက ပြောရှာတယ်... "သား အသက်ရှူမဝတော့လို့ ထွက်သွားတာပါ၊ ဘယ်သူ့အပြစ်မှ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ သားကြောင့် မျက်ရည်ကျတာ သားမလိုချင်ဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလေး ပြောပြီး သူချစ်တဲ့ အိမ်ဘက်ကို လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အိမ်မက်ကနေ လန့်နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ရဲခဲ့ဘူး။ တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်က လူလိုစကားပြောပြီး အိမ်မက်ပေးတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။ အခုတော့ Milo လေးရေ... ဆေးခန်းရောက်ရင် ဆေးထိုးမှာ ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူးနော်။ ဆရာ့ကိုတွေ့ရင် မောပြစရာလည်း မလိုတော့သလို၊ လျှာလေးတွေ ပြာနှမ်းပြီး အသက်တစ်ရှိုက်အတွက် ရုန်းကန်နေစရာလည်း မလိုတော့ပါဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံမှာ မင်းအကြိုက်ဆုံး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတွေ ရှိနေပါစေဦး။

အဲ့ဒီမှာ မောပန်းခြင်းမရှိဘဲ အသက်ကို ဝဝရှူရင်း၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ပျော်ပျော်ကြီး ပြေးလွှားဆော့ကစားနေပါတော့ Miloရေ။