Swallow
Share
12/04/2020
ယခုႏွစ္မွာ က်ေရာက္တဲ့ အတာသႀကၤန္ကာလအတြင္းမွာ ျမန္မာျပည္တစ္၀ွမ္းမွ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားနဲ႔ မိဘျပည္သူမ်ားအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာၿပီး အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Swallow Digital Marketing Service မွ ေလးနက္လိႈက္လွဲစြာျဖင့္ ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား ေတာင္းေပးလိုက္ရပါတယ္။ ။
*****
Swallow Digital Marketing Service
No. 653, 3rd Floor (A)
San Pya (3) Street, San Pya Ward, Thingangyun Township.
Yangon – Myanmar
Email : [email protected]
Ph- 09 670 684 781
ယခုႏွစ္မွာ က်ေရာက္တဲ့ အတာသႀကၤန္ကာလအတြင္းမွာ ျမန္မာျပည္တစ္၀ွမ္းမွ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားနဲ႔ မိဘျပည္သူမ်ားအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာၿပီး အဆင္ေျပ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Swallow Digital Marketing Service မွ ေလးနက္လိႈက္လွဲစြာျဖင့္ ဆုမြန္ေကာင္းမ်ား ေတာင္းေပးလိုက္ရပါတယ္။ ။
*****
Swallow Digital Marketing Service
No. 653, 3rd Floor (A)
San Pya (3) Street, San Pya Ward, Thingangyun Township.
Yangon – Myanmar
Email : [email protected]
Ph- 09 670 684 781
06/03/2020
ေဒၚစိန္တုတ္နဲ႔ ကိုရိုနာ
-------------------------------
ေနျမင့္ခ်ိန္တြင္ ဆိုင္သိမ္း၍ ေဒၚစိန္တုတ္တစ္ေယာက္ ပ်ံက်ေစ်းတန္းေလးထဲသို႔ ၀င္ခဲ့၏။ ၀ယ္စရာရွိတာေတြကို၀ယ္ရင္း စိတ္ထဲမွာလည္း အေတြးေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနမိ၏။
“ကိုရိုနာ ဗိုင္းရပ္စ္တဲ့၊ လူစည္တဲ့ေနရာေတြကို မသြားရဘူးတဲ့။ ေရာဂါကူးၿပီး ေသတတ္တယ္တဲ့။ မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ဘာေတြ တပ္ရမယ္တဲ့။ လက္ကိုလည္း မွန္မွန္ ေဆးရမယ္တဲ့”
၈ တန္းမေအာင္ခင္ ေယာက်္ားေနာက္လိုက္ေျပးမိသျဖင့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အဖတ္တင္၍ သမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သားတစ္ေယာက္ကို ရခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ အသက္ ၅၀ အရြယ္ ေဒၚစိန္တုတ္သည္ ကို႐ိုနာဆိုတာကို ျဖဴသလား မည္းသလား ေသခ်ာမသိ။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္မနက္ခင္းလံုး ေစ်းေရာင္းရင္း ၾကားခဲ့ရေသာ ထိုသတင္းမ်ားေၾကာင့္ သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကို ခ်မိ၏။
အျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕စြန္ရွိ ပ်ံက်ရပ္ကြက္ေလးနားမွ ပ်ံက်ေစ်းထိပ္တြင္ ဖြင့္ထားေသာ သူ႔မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ေလးက လူစည္လွေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ မနက္ခင္းပိုင္းေလးသာ ဖြင့္ေသာ္လည္း မနက္ ၁၀ နာရီမထိုးခင္အခ်ိန္တြင္း၌ မုန္႔ ၅ ပိႆာခန္႔ ကုန္သြားတတ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကို႐ိုနာဆိုတာကို ေၾကာက္ေသာ္လည္း ၀င္ေငြေျဖာင့္ေသာေၾကာင့္ ဆိုင္ေတာ့ ပိတ္မပစ္ခ်င္။
ဒီဆိုင္ေလး ရွိေနလို႔သာ သူတို႔မိသားစု စား၀တ္ေနေရး ေခ်ာင္လည္ေနတာ အမွန္ပဲမို႔ပင္ ျဖစ္၏။ ပန္းရံဆရာ ေယာက်္ားကလည္း ရသမွ် အရည္ေဖ်ာ္ပစ္တတ္သလို၊ သားႀကီးငတိုးကလည္း အလုပ္မရွိ ေ၀ေလေလ။ သမီးငယ္ျဖစ္သူ ေရႊစင္ကလည္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ အိမ္တကာလွည့္ အတင္းတုတ္ဖို႔ကလြဲၿပီး ဘာမွမသိတတ္။
“ေဟး... ေဒၚစိန္တုတ္ႀကီး၊ ရွင့္အတြက္ ခ်န္ထားတဲ့ ငါးေတြ ယူသြားဦးေလ။ ဘာျဖစ္လို႔ ကၽြန္မဆိုင္ကို ေက်ာ္သြားရတာလဲ”
စီခနဲ ၾကားလိုက္ရေသာ အသံေၾကာင့္ ေဒၚစိန္တုတ္၏ အေတြးတို႔ ရပ္တန္႔သြားရေလေတာ့သည္။ အသံလာရာကိုလည္း လွမ္းၾကည့္လိုက္မိ၏။ မ်က္ႏွာတြင္ သနပ္ခါးအေဖြးသားႏွင့္ ေရႊလက္ေကာက္ေတြကို လက္ႏွစ္ဖက္တြင္ တံေတာင္ဆစ္နီးပါးေရာက္ေအာင္ ၀တ္ထားသည့္ ငါးစိမ္းသည္မ သန္းသန္းဆင့္က ရဲတြတ္ေနေအာင္ဆိုးထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းၿပဲႀကီးျဖင့္ ရယ္ျပေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။
“လန္႔သြားတာပဲ ေကာင္မရယ္။ ညည္းအသံကလည္း ၿပဲလိုက္တာ။ ငါ့လည္း အေတြးေတြ လြန္သြားလို႔ပါဟဲ့။ တကတည္းေတာ္”
ေဒၚစိန္တုတ္သည္ သန္းသန္းဆင့္ကို ျပန္ေအာ္ရင္း မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးလိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ ငါးဆိုင္ရွိရာဆီသို႔ ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္ျဖင့္ ျပန္ေလွ်ာက္သြား၏။
သန္းသန္းဆင့္က အသင့္ထုပ္ထားေသာ ငါးထုပ္ကို ေဒၚစိန္တုတ္အား လွမ္းေပးရင္း ရယ္က်ဲက်ဲျဖင့္ ေမး၏။
“ဘာေတြစဥ္းစားေနလို႔ ကၽြန္မဆိုင္ကိုေတာင္ ေက်ာ္သြားရတာလဲ”
“ကို႐ိုနာအေၾကာင္းေပါ့”
“ဘာ ခ႐ိုနီ ဟုတ္လား”
“ဟဲ့ေကာင္မ၊ ငါက နင့္လင္ ခ႐ိုနီေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုရိုနာအေၾကာင္း စဥ္းစားေနတာဟဲ့။ ကို႐ိုနာ အေၾကာင္း”
“အင္း အင္း... အဲဒီ ကိုရိုနာက ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
သန္းသန္းဆင့္က မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ကာ ျပန္ေမး၏ ေဒၚစိန္တုတ္က ညံ့လားေခ်လားေအ... ဆိုေသာ အထင္ေသးသည့္အထာျဖင့္ သန္းသန္းဆင့္အား မ်က္လံုးေမွးၾကည့္ကာ ငါးဖိုးရွင္းရန္ ပိုက္ဆံထုတ္ရင္း...
“ကိုရိုနာဆိုတာ ေရာဂါပိုးဟဲ့။ ႏိုင္ငံျခားေတြမွာ ျဖစ္ေနတာ။ ငါတို႔တိုင္းျပည္ကိုလည္း ေရာက္ေနၿပီလားဆိုတာ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိေသးဘူး။ ေအး... ဒါေပမဲ့ အဲဒီေရာဂါကူးရင္ ေသတတ္တယ္တဲ့။ ေနပါဦး... ညည္းက ေစ်းထဲမွာေနၿပီး ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား”
“မသိဘူး၊ ကၽြန္မသိတာက မနက္ေစာေစာ ငါးဒိုင္သြားဖို႔နဲ႔ ဒီငါးေတြ ကုန္ေအာင္ေရာင္းဖို႔ပဲ”
သန္းသန္းဆင့္က ေဒၚစိန္တုတ္လွမ္းေပးေသာ ငါးဖိုးကိုယူရင္း မခံခ်င္သည့္ေလသံႏွင့္ ခပ္တည္တည္ ေျဖ၏။ ေဘးဆိုင္မွ ကုန္စိမ္းသည္မ ႏုႏုက ေဒၚစိန္တုတ္အား မ်က္စပစ္ျပကာ သန္းသန္းဆင့္အား ၀င္ေမး၏။
“အေလးခိုးဖို႔ေရာ မသိဘူးလား”
“ဟဲ့ေကာင္မ၊ ပါးရွစ္စိတ္ကြဲသြားမယ္ေနာ္။ ငါက အမွန္အကန္ ေရာင္းတာ။ အႀကံအဖန္မပါဘူး”
သန္းသန္းဆင့္ အသံက စီခနဲ။ ေဘးဆိုင္မွ ေစ်းသည္မ်ား၏ ရယ္သံမ်ားကလည္း ၀ါးခနဲ။ ေဒၚစိန္တုတ္လည္း ရယ္ခ်င္သည့္စိတ္ကို အသာေအာင့္ရင္း...
“ေတာ္ၾကပါေတာ့ေအ၊ အဲဒီ ကိုရိုနာဆိုတာ မကူးေအာင္လို႔ မ်က္ႏွာဖံုးေတြတပ္ၾကရမယ္၊ လက္ေတြ ေဆးၾကရမယ္တဲ့။ ႏိုင္ငံျခားေတြမွာဆိုရင္ လူေတြက စားစရာေတြကိုေတာင္ ၀ယ္ေလွာင္ထားေနၾကၿပီတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔အမ်ားဆံုး ၀ယ္ေလွာင္ၾကတာက ေခ်းကုန္းစကၠဴပဲတဲ့။ အခုဆို စတိုးဆိုင္ေတြမွာေတာင္ ပစၥည္းေတြ ျပတ္ကုန္ၾကၿပီတဲ့”
“ဟယ္... ေခ်းကုန္းစကၠဴေတြကို ဘာလို႔ ၀ယ္ေလွာင္ၾကတာလဲ။ စားလို႔ရလို႔လား”
သန္းသန္းဆင့္၏ ေဘးဘက္ဆိုင္မွ ငရုတ္သီး၊ ၾကက္သြန္ေတြကို ပံုေရာင္းေနေသာ ေဒၚေရႊက တအံ့တၾသ ၀င္ေမး၏။
“ဟာ.. ေဒၚေရႊကလည္း ေခ်းကုန္းစကၠဴပါဆိုမွေတာ့ ေခ်းကုန္းဖို႔ေပါ့”
ကုန္စိမ္းသည္မ ႏုႏုက လူတတ္ႀကီးလုပ္၍ ၀င္ေျဖ၏။
“ကၽြန္မကေတာ့ ေခ်းကုန္းစကၠဴမ်ား ပိုက္ဆံအကုန္ခံၿပီး ၀ယ္မသံုးေပါင္။ ေရပဲသံုးတယ္”
“ေအးေလ၊ ငါတို႔ေတြက တစ္သက္လံုး ေရပဲ သံုးလာၾကတာ။ ေခ်းကုန္စကၠဴ၀ယ္ေလွာင္ဖို႔အေရးေတာ့ ရင္မခုန္ဘူး”
“အတူတူပါပဲေအ...၊ ေရမရွိလည္း တုတ္နဲ႔ကုန္းပစ္ေနၾကပဲဟာ။ ဘာလို႔ ေခ်းကုန္းစကၠဴကို ၀ယ္ေလွာင္ရမွာလဲ”
“ဟုတ္ပါ့”
အနီးအနားရွိ ဆိုင္မ်ားမွလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ျဖင့္ ပြက္ပြက္ညံေအာင္ ၀င္ေျပာၾက၏။ ဒီပိဋိကတ္ အိုးကြဲမမ်ားႏွင့္ ဆက္ေျပာေနလွ်င္ ဒီေန႔အဖို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဟု ေဒၚစိန္တုတ္ေတြးမိ၏။
“ကဲ ကဲ... ညည္းတို႔ဘာသာ ေခ်းကို ကုန္းခ်င္တာနဲ႔ကုန္းၾက။ ငါလည္း ငါၾကားခဲ့ရတာေတြကို ေျပာျပတာ။ ညည္းတို႔လည္း ဂရုစိုက္ၾက။ ငါလည္း ႀကိဳတင္ကာကြယ္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္။ ဒါပဲေအ... သြားေတာ့မယ္”
****
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ခင္းတြင္ ေဒၚစိန္တုတ္၏ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္၌ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ လူပိုစည္ေနသည္ကို ေတြ႔ၾကရေလေတာ့၏။
တျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္။ ဆိုင္ရွင္ ေဒၚစိန္တုတ္သည္ ေရွ႕မွန္ခ်ထား၍ အလံုပိတ္ထားေသာ ဆိုင္ကယ္စီး ဟဲလ္မတ္ႀကီးအား ေခါင္းမွာစြပ္ကာ မုန္႔ဟင္းခါး ထိုင္ေရာင္းေနေသာေၾကာင့္ အထူးအဆန္းျဖစ္ကာ လာစားၾကတာမို႔ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။
ဘာျဖစ္လို႔ ဒီလို၀တ္ၿပီး ေရာင္းရတာလဲဟု ေမးလာေသာ ေမးခြန္းမ်ားကိုလည္း ေဒၚစိန္တုတ္က အသံက်ယ္က်ယ္ျဖင့္ ေအာ္ဟစ္၍ ေျဖေနေလေတာ့၏။
“ကိုရိုနာကိုေၾကာက္ၿပီး ကိုယ့္စီးပြားေရးကိုလည္း ပစ္ထားလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ကိုရိုနာကိုေၾကာက္တာကေတာ့ တကယ္ေၾကာက္တယ္။ အဲ... ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ သူမ်ားလို ႏွာေခါင္းနဲ႔ ပါးစပ္ပဲလံုတဲ့ အျဖဴေရာင္မ်က္ႏွာဖံုးေလးေတြကို တပ္ရမွာကိုလည္း စိတ္ကမလံုျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မကို ေရာဂါမကူးေအာင္၊ အပီအျပင္ ကာကြယ္ႏိုင္ေအာင္လို႔ ကၽြန္မသားရဲ႕ ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္ႀကီးကို ယူေဆာင္းထားတာ”
*****
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဒၚစိတ္တုတ္၏ သားႀကီးျဖစ္သူ တစ္ရာ့ကိုး တစ္ရာ့တစ္ဆယ္ ငတိုးသည္ သူ႔ရည္းစားျဖစ္ေသာ စက္ခ်ဳပ္သမ မိျဖဴႏွင့္ သြားခ်ိန္းေတြ႔ရန္အတြက္ သူ႔ဆိုင္ကယ္ဦးထုပ္အသစ္အား အိမ္တြင္ ေဒါင္းေတာက္ေနေအာင္ ေျမလွန္ရွာေနရရွာေလေတာ့၏။ ။
*****
“လူႀကီးမင္းတို႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြ တိုးတက္ေအာင္ျမင္လာေအာင္ ႀကိဳးစားေပးရျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတစ္ခုပါ”
*****
Swallow Digital Marketing Service
No. 653, 3rd Floor (A)
San Pya (3) Street, San Pya Ward, Thingangyun Township.
Yangon – Myanmar
Email : [email protected]
Ph- 09 670 684 781
Click here to claim your Sponsored Listing.
Contact the business
Telephone
Website
Address
Yangon
Opening Hours
| Monday | 09:00 - 17:00 |
| Tuesday | 09:00 - 17:00 |
| Wednesday | 09:00 - 17:00 |
| Thursday | 09:00 - 17:00 |
| Friday | 09:00 - 17:00 |
